Pedagogisch ingrijpen

‘Is dit je kin?’ zei Mathis, en hij schurkte met zijn hoofd tegen mijn elleboog. Grappig glimlachend keek hij me aan.
‘Nee’ schudde ik.
‘Oh. Is het dan je…’ Ik zag de radertjes in zijn hoofd draaien. ‘…duizendpoot?’

Dat is Mathisje, volop de taal aan het ontdekken. Elke dag sta ik verbaasd over het aantal volzinnen dat er uit zijn mond komt rollen. En hij kan nog veel meer: hij stelt waarom-vragen en speelt zijn eigen fantasieverhalen uit. Hij kan keurige plakjes komkommer en champignons snijden, weet precies hoe de wasmachine aan moet en kan zich letterlijk uren vermaken met een schep en een bak zand. Hij kan heel lief met Mels spelen. ’s Ochtends vroeg kruipt hij bij hem in bed en dan horen we hem zoete woordjes fluisteren in het oortje van zijn baby-broer. Op onverwachte momenten verklaart hij mij en Ak de liefde, als hij net zit te eten bijvoorbeeld, en dan zegt ‘Mama? Ik vind jou lief’. Ja, ik jou ook, lief Mathisje.

Maar dat lief Mathisje is ook een tweejarig monstertje, zoals er velen rondlopen in de huisgezinnen in Nederland. En dan zijn er dagen dat het ‘pedagogisch ingrijpen’, om het maar even eufemistisch te benoemen, niet van de lucht is. Bij ons gaat het meestal zo dat we ons vreselijk zitten op te vreten over bepaald gedrag en dan ineens ontdekken dat we veel eerder hadden kunnen ingrijpen. We hanteren bijvoorbeeld de 1-2-3-methode – die kom ik nooit tegen in pedagogische handleidingen, maar ik denk dat veel ouders er gebruik van maken, en die gaat simpelweg zo: ‘Mathis, kom je aan tafel zitten? Mathis? Mathis? Kom je NU aan tafel zitten? Mathis, ik tel tot drie en als je dan niet aan tafel zit moet je even naar de gang. 1 – 2 – 3!’. Nou, goed, bij drie staat hij dan schoorvoetend bij zijn stoel, maar zit er niet óp, en dan beginnen we weer van voren af aan. Maar je kunt zo’n kind natuurlijk ook gewoon op de gang zetten als hij niet daadwerkelijk op zijn stoel gaat zitten. Als dat kwartje eenmaal weer gevallen is besluiten we altijd om een poosje wat strenger op te treden.

Maar het gebeurt mij wel eens dat ik dan midden in zo’n pedagogische situatie he-le-maal geen zin meer heb. Ben ik begonnen met hem op het groene badmatje te zetten als hij niet geluisterd heeft, komt hij er steeds weer af, loop ik vijfhonderd keer terug om hem er weer op te zetten, en dan wil ik er zo graag het bijltje bij neer gooien. Op de bank gaan zitten met een bakje koffie. De draad van het opvoeden pak ik wel weer op als we een paar jaar verder zijn. Waarom niet? Maar nee, ik probeer het te beschouwen als mijn dagelijkse workout, pak het ventje weer onder zijn oksels en zet hem op de badmat. Omdat je maar beter kunt afmaken waar je aan begonnen bent denk ik. Als het hem uiteindelijk lukt om dertig seconden op de mat te blijven staan zijn we allebei zo opgelucht dat we elkaar innig in de armen vallen – alsjeblieft Mat, zullen we dit nu even NIET meer doen?

Om af en toe de bevestiging te krijgen dat Mathis Minimonster gewoon maar een van de vele peutertjes is die op aarde rondlopen, en dat achter elke voordeur hetzelfde leed geschied, eenzelfde mama staat te zweten om haar kind in de groene zone te houden, lees ik de blog ‘honest toddler‘. Hier is een evil peutertje aan het woord, die zeer herkenbare uitspraken doet. Een kleine bloemlezing van toddlertweets:

“At the grocery store. Smashed a loaf of bread to show mama my power. No applause. :(”

“Playing my favorite game: Bang One Thing On Another Thing”

“If you’re wondering how many wheat tins dipped in yoghurt can fit inside a DVD player, the answer is 20.”

“Toddler Tip: if someone you love is confused by your question and says “no” just keep repeating it over & over until they get it right”.

“Interrupting my bedtime story with a question every few seconds. Trying to delay this as long as possible.”

“Don’t care if I have to break them all. My toys will know who is boss by day’s end.”

“Something about seeing the cat tremble in fear as I walk by makes me want to give him a big hug. I love this kitty cat.”

Ik bedoel maar, hetzelfde leed. En ach, als hij dan moe van het ruziemaken met zijn zus, het stoeien met zijn broertje, het tekenen met krijt op de tafel en met stift op de muur, het slopen van het speelhuisje, het ommieteren van twee potjes bellenblaas, het schreeuwen naar onbekenden op straat (‘HEE MENEER – mama, ik zei HEE MENEER tegen die meneer), het door het hele huis lopen met blote poepbillen en het heen en weer lopen tussen de de groene mat en de deur van de badkamer, eindelijk op bed ligt, slaapt, met rode wangetjes en oortjes, dan is ie zo lief, zo lief.

  4 comments for “Pedagogisch ingrijpen

  1. Ed
    4 jun ’12 at 23:09

    ik ben z’n grootste fan! Hij mag best hier wonen hoor…

  2. Priscilla
    6 jun ’12 at 11:22

    Hahahaha… het is ook overal hetzelfde… Ik tel tot drie… Nu naar de gang… nee je mag je jamvingers niet aan de keukenkastjes afsmeren… nee niet in je blootje door de tuin rennen ;)

  3. Lilian
    8 jun ’12 at 11:04

    Hoe herkenbaar haha.
    Nu hadden wij laatst een preek over nieuwtestamentisch opvoeden. Mathis zal er nog wat te jong voor zijn misschien (al klinkt hij behoorlijk pienter, dus wie weet werkt het toch), maar misschien alvast een leuke tip voor Lauren voor zover je het nog niet deed, hier werkt het bij beide kinderen als een tierelier.

    Je geeft ze een keuze. Dat is even creatief zijn in het begin maar hoe vaker je het doet hoe beter het gaat lukken (en soms ook gewoon niet).
    Maar stel: ik wil Elin aan tafel hebben. Dan zeg ik: Elin we gaan eten, kom je aan tafel? Als ze dan nee zegt, dan verplicht ik haar niet. De keuze komt bij haar te liggen. Maar ik bepaal waar ze tussen mag kiezen. Dus dan wordt het bijvoorbeeld:
    Elin je mag kiezen. OF je komt hier gezellig aan tafel zitten en we gaan allemaal samen eten, OF je komt niet aan tafel zitten, maar dan heb je vanavond geen eten in je buik en breng ik je direct op bed.
    Of bij het opruimen. Je kan nu je spullen opruimen en dan blijven ze op je kamer liggen. OF je ruimt je spullen niet op maar dan doet mama ze in een zak en blijven ze voorlopig even op zolder staan.

    En vaak willen ze niet kiezen, want nu is het gevolg ervan er 1 van hun eigen keuzen. De keuzevrijheid die we ook van God hebben gekregen. MAAR ze leren wel steeds beter het waarom en ook als ze een ‘slechte’ keuze maken dat het soms heel vervelend is (je speelgoed een week op zolder of met honger naar bed).

    Het werkt meer ontspannen dan het 1,2,3 (die hier soms ook gewoon gebeurd, moeten ze naar school dan kan ik soms ook niet creatief denken haha) of de gang of wat dan ook. Maar misschien een mooie optie erbij?

    Voor degenen die geinteresseerd zijn in die preek:
    http://www.youtube.com/watch?v=Ueeek-OScF8

    (nu hoop ik alleen wel dat al die leuke verhalen blijven ;-))

  4. Lilian
    8 jun ’12 at 11:06

    Verkeerde link, dit is de juiste:

    http://www.waardevolleven.nl/multimedia/audio/

    En dan: God heeft ons keuzes gegeven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.