Cheese

Het lijkt wel alsof ik erop uit ben om Lauren trauma’s te bezorgen als het gaat om de schoolfotograaf. Vorig jaar moest ik werken toen hij kwam, dit jaar was ik het vergeten, en net op die dag had Lauren een lint in het haar dat om een cadeauverpakking had gezeten. Ze vond het zelf prachtig hoor, daar niet van, maar ik wachtte al met angst en beven op de dag dat we de foto’s zouden bekijken. En toen het zover was – vandaag – bereidde ik haar voorzichtig voor op een teleurstelling.
‘Als ik ze niet mooi vind neem ik ze niet hoor’ zei ik, terwijl ik Mels op mijn arm hees en Lauren en Mathis voor me uitduwde de school in. We konden achteraan sluiten in de rij voor haar klas, waar de juf zat met een tafeltje waarop alle foto’s lagen opgestapeld. De zon brandde op het glas. Langzaam vormden zich zweetdruppels in mijn nek en op de plek waar Mels tegen mijn blote arm drukte.
‘Want ik heb zat foto’s van jou waar je heel mooi opstaat’ voegde ik er nog aan toe. En toen stonden we vooraan. Een grijnzend paasei staarde terug vanaf de foto die de juf omhoog hield.
‘Is dit hem?’ vroeg ik, overbodig, want wie herkent zijn eigen kind nou niet op een foto. Maar ik moest tijd rekken. Mathis stoof intussen alle kanten op, bevangen door de hitte, en de rij achter me wachtte lijdzaam.
‘Ik vind ze niet mooi’ zei ik toen. Best om maar gewoon eerlijk en duidelijk te zijn. ‘Jij?’
Lauren keek me wat zijdelings aan. ‘Ja, ik vind ze wel mooi’.
‘Maar ik neem ze niet’. Ik was resoluut. Maar van binnen twijfelde ik wel, voelde ik de sociale druk, de ogen die in mijn rug brandden. ‘Wat vind jij, juf?’
De juf schudde haar hoofd. ‘Ik vind ze ook niet zo hoor, niet zoals ze echt is’.
‘Dan nemen we alleen de klassenfoto!’ riep ik, opgelucht door de bijval. Lauren trok hem ter plekke uit mijn handen. ‘Geef even terug Lau, dan ga ik hem betalen’
‘Maar mama’ zei ze.
‘Nee, geen maar mama’ zei ik. ‘En mat, kom eens onder die tafel vandaan. Lau, geef die foto even terug’
‘Maar mama’
‘NEE Lau, je moet nu die foto terug geven’
Mels glibberde bijna van mijn arm. Ik trok aan de foto. Lau trok terug. Ik trok harder. Zij ook.
‘Lau’ siste ik. Ik keek even op naar de rij achter me. Ja, ik ben dus die moeder die de foto van haar prinses niet koopt en haar vervolgens ook nog staat af te richten voor de hele groep. ‘Geef die foto NU terug’.
‘Maar mama’. Ze huilde bijna. Ik luisterde niet en rekende af. Ik foeterde in mezelf. Wat dacht ik eigenlijk, hier naartoe te komen met drie kleine kinderen, druipend van het zweet. En wat is dat eigenlijk met die schoolfotograaf, altijd zulke suffe foto’s met dezelfde achtergrond, foto’s die je niet eens mag gebruiken voor het paspoort, lekker makkelijk geld verdienen.

Toen we eindelijk weer in de frisse wind liepen, buiten, keek Lauren me fel aan. ‘Mama, ik wou wat tegen je zeggen!’
‘Goed, ik luister’ zei ik.
‘Je had me die dag ook een stom jurkje aan gedaan, daarom waren die foto’s niet leuk, omdat er zo’n stom stukje jurk op stond’.
‘Ach ja’ zei ik, en ik aaide over haar hoofd. ‘Je hebt gelijk. Ik had niet opgelet. Maar thuis heb ik miljard foto’s van jou waar je prachtig op staat. En zal ik je eens wat verklappen? Op de klassenfoto ben jij het mooist van allemaal!’

En ja, andere ouders zullen zich vanavond bij het bestuderen van die foto verwonderd afvragen: dat figuur links onder de juf, is het een kind of is het een paasei.

  9 comments for “Cheese

  1. marieke
    30 mei ’12 at 23:31

    Ik was het vorige week òòk helemaal vergeten. En ze hadden ook echt niet de leukste kleren aan. Toen D. zou oud was als Lauren had ze de dag voordat de fotograaf kwam in dr haar geknipt, zo’n lelijk kort plukje op dr voorhoofd,wat vond ik dat erg. Maar als ik nu die foto zie vind ik het zò leuk, altijd nemen die foto’s!

  2. Dorieke
    31 mei ’12 at 8:07

    Ohoh, en ik voelde me al zo schuldig, heb zelfs vanochtend nog aan Ak gevraagd of hij niet nog een keer wil checken of hij ze misschien toch leuk vindt en ze dan alsnog wil kopen (wat hij echte onzin vond). Maar het was niet alleen het lint, dat was nog wel soort van schattig, maar ze stond er gewoon niet leuk op, en ik dacht: wat moet je dan eigenlijk met zo’n foto, die ga je ook niet aan de opa’s en oma’s geven voor in hun portomennee toch?

  3. carin
    31 mei ’12 at 8:58

    Nu zijn wij allemaal heel nieuwsgierig naar die foto!
    Opa’s en oma’s zijn met alle foto’s van kleinkinderen blij en over een paar jaar kan je er zelf ook om lachen.

  4. marieke
    31 mei ’12 at 9:36

    Nee, das waar, je krijgt er een heleboel, en je doet er dan weinig mee.
    Maar als we thuis het familie album bekijken met zussen moeten we altijd weer lachen om die scheef geknipte pony’s en scheve lachjes :) Gewoon nemen joh, eerst liggen ze hèèl lang ergens in een la, en later heb je er plezier om!

  5. Dorieke
    31 mei ’12 at 10:04

    Dat van dat fotoalbum vind ik ook leuk, ik heb zelf ook zulke foto’s van vroeger. Maar. Ik leg zulke albums niet meer aan hoor! Als ik wat doe is het digitaal, en daar kan zo’n schoolfoto niet in (hoezo is dat eigenlijk, waarom krijg je die foto’s niet gewoon digitaal?).

  6. Alice
    31 mei ’12 at 11:26

    Well done Door! Ik vind het knap dat je weerstand hebt weten te bieden aan de sociale druk! Maar ik ben wel heel benieuwd geworden naar die klassenfoto…
    Had ze dat cadeaulint boven op haar hoofd gestrikt of zo?

  7. Trienke
    5 jun ’12 at 22:00

    Het kan nog erger…
    Vandaag hebben we een ID voor Juul aangevraagd en daarvoor moest ze natuurlijk een pasfoto hebben.
    We hadden haast want onze afspraak was over vijf minuten en ik glipte vast bij de fotograaf naarbinnen terwijl Wes de auto wegzette. Juul begon enorm te krijsen maar gelukkig werd ze met een spiegel en kam in de hand snel rustig en werd ze snel vereeuwigd.
    Toen we de foto kregen zag ik het pas… Van haar twee parmantige staartjes had maar 1 het overleeft.
    Die heeft dus mooi een foto op haar ID met een verhuild gezicht en 1 zielig staartje achter haar rechteroor…

    • dorieke
      6 jun ’12 at 14:36

      Hahaha, die foto zou ik echt wel willen zien! Dat ze überhaupt staartjes in kan – we hebben jullie echt al veel te lang niet gezien volgens mij :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.