Afdruk

We zijn op de kinderboerderij met vriendinnetje M. Er zijn lammetjes, baby-konijntjes en baby-geitjes. Heeeeeel lief en schattig. De biggetjes, die we een paar weken geleden nog zagen, zijn inmiddels verdwenen. Ik moet zeggen dat biggetjes – teleurstellend genoeg – eigenlijk maar heel kort echt biggetjes genoemd kunnen worden. Twee of drie weken na de geboorte zijn het al enorme beesten die met hun gesnuf en gescharrel heel wat onrust kunnen veroorzaken bij kleine meisjes. Baby-konijntjes daarentegen zijn alleen maar lief. De meisjes staan te springen van plezier voor de kooien. Soms hebben ze het enorme lef om een vingertje door het gaas te steken, die dan giechelend en gillend wordt teruggetrokken als de beestjes dichterbij komen. Echte helden.

Wij, de mama’s, strijken intussen neer op een picknickbank in de zon. Eerst even gecheckt of het wel mocht natuurlijk, want er is een speciale picknicktafel voor personeel en daar staat een bordje op met ‘hier niet gaan zitten, ook niet als er geen personeel zit’. Maar deze tafel is veilig. Van een afstandje kijken we naar de meiden, en we zien hoe M. een soort pannenkoekje weet te bemachtigen bij de papa van een ander kindje. Lauren scharrelt maar een beetje rond. Als ze M. met het pannenkoekje ziet aankomen begint ze ook te roepen: ‘Koekje! Koekje!’. Maar ja, ik heb geen koekjes bij me. Misschien moet ze ook in de buurt van dat andere kindje gaan lopen en krijgt ze van die papa ook een flapje.

M., die haar buit even kwam laten zien, heeft de lekkernij inmiddels weggewerkt en is alweer op de terugweg. Wie weet valt er nog meer te scoren. Lauren hobbelt een beetje onzeker mee. Blijft halverwege staan, op veilige afstand. En ik kijk naar haar, dat kleintje, en ik denk hoe klein ze is en hoe kwetsbaar, en hoeveel ik van haar houd en wat nu als ze geen koekje krijgt, is dat dan niet heel zielig, en zien ze haar wel zo veraf, zien ze wel dat ze ook graag iets lekkers wil. En dan bedenk ik dat niet zij het is maar ík die kwetsbaar is, omdat mijn hart helemaal open ligt nu zij er is en als iemand op haar teentjes staat laat dat bij míj een afdruk achter.

  9 comments for “Afdruk

  1. Lilian
    18 mrt ’09 at 16:13

    mooi omschreven, precies hoe het is.

  2. marlinde
    19 mrt ’09 at 9:23

    heel herkenbaar en straks heb je er 2, net als ik, en voel je hetzelfde voor je andere kleintje. wij, mama’s, hebben emmers vol met liefde voor onze kleintjes, die raken nooit op!!soms vind ik het gewoon eng, inderdaad dat kwetsbare gevoel waar je het over hebt, mijn hart ligt ook helemaal open!!en nu bedenk dat onze kindjes dus wel hele blije kindjes zijn omdat ze zulke lieve mama’s hebben!

  3. Lilian
    19 mrt ’09 at 10:38

    Ik merk ook echt, komen ze aan een van mijn kinderen, dan komen ze aan mij. Mag Tomas niet meespelen dan lijkt het of ik niet mag. Wordt Elin overgeslagen met iets lekkers (omdat ze bijvoorbeeld denken dat het niet mag of omdat ze te klein is) dan lijkt het of ik wordt overgeslagen…
    Echt een stukje van jezelf…
    2 heel verschillende kinderen, en toch hou ik even veel van ze.

  4. Karina
    19 mrt ’09 at 15:31

    Ik heb ooit eens gelezen dat iemand zei: Äls je moeder wordt ontstaat er een wond die nooit meer helemaal dicht gaat”.
    Ik weet nog dat toen ik in het begin Dorien wel eens ergens achterliet, ik echt het gevoel had een stukje van mijzelf achter te laten. Ondanks dat ik mij ect verheugde op een middag je alleen shoppen of zo.
    En het wordt alleen maar erger, want als ze groter worden moet je ze ook nog eens loslaten. Dat merk ik nu bij Dorien ook. Ze gaat soms alleen een boodschapje doen, maar na 5 minuten begin ik al lichtelijk nerveus op en neer te dribbelen, omdat ze voor mijn gevoel toch wel heel lang wegblijft. Terwijl ze in die tijd niet eens naar de winkel toe kan lopen.
    Ja, je wordt een emotioneel wrakje als je moeder wordt…….

  5. dorieke
    20 mrt ’09 at 22:04

    Het lijkt me heel gek hoor om twee kinderen te hebben en dan van allebei evenveel te houden! Ik weet natuurlijk dat dit heus wel gaat gebeuren, maar ik kan me niet voorstellen dat er iemand bij komt die dan net zo lief, interessant, bijzonder is als Lauren. En om wie je je net zo druk gaat maken… waar begin je eigenlijk aan als je een tweede krijgt… ;-)

  6. Janneke Roosenbrand
    24 mrt ’09 at 17:10

    Ontzettend mooi omschreven “En dan bedenk ik dat niet zij het is maar ík die kwetsbaar is, omdat mijn hart helemaal open ligt nu zij er is en als iemand op haar teentjes staat laat dat bij míj een afdruk achter.” …echt heel mooi en waar!

    ps. ik heb pas net ontdekt dat jullie online zijn! ECHT LEUK om jullie te kunnen volgen en je prachtige logs te lezen.

  7. Janneke Roosenbrand
    24 mrt ’09 at 17:21

    O ja, en over de tweede…ja, het is anders, maar zeker niet minder. Ik vind het fijner gaan met Femke. Minder heftige gevoelens enzo. De liefde groeit wat geleidelijker (bij mij en Fem dan, maar dat komt misschien wel door onze situatie toen) en dat maakt het allemaal wat rustiger.

    Toen Hanna er alleen nog was kon ik mij niet voorstellen dat er ook maar iemand op de wereld zou zijn of komen waarvan ik zoveel houden zou…Nu is Femmie alweer een jaar bij ons kan ik oprecht zeggen dat ik van allebei onze meisjes evenveel hou. Een onbeschrijfelijk gevoel is dat…

    Groetjes

  8. Dorieke
    24 mrt ’09 at 18:25

    Hé wat leuk dat je er bent Janneke, welkom!! Ik lees jouw blog ook met veel plezier dus zo kunnen we elkaar een dienst bewijzen :-).

    Ik vind het wel een geruststelling dat je zegt dat de liefde tussen jou en Femke is gegroeid en dat je dus geen zorgen hoeft te hebben als je niet vanaf dag 1 hetzelfde voor de tweede voelt als voor de eerste. Dat haalt een beetje van de druk weg. Bij Lauren heb ik ook gemerkt dat het moest groeien. Als ze geboren worden zijn het toch nog kleine vreemdelingetjes, van wie je natuurlijk wel houdt maar die je pas in de loop van de tijd echt leert kennen en van wie je dus steeds méér gaat houden.

  9. Karina
    24 mrt ’09 at 18:28

    Bij mij was het juist andersom. De eerste moest ik echt leren kennen… mooi meisje, maar dat ze van mij was? Mijn tweede voelde meteen helemaal vertrouwd, echt zo’n gevoel van… eindelijk! Ik heb met beide kids een totaal andere band. Het zijn dan ook twee totaal verschillende kinderen. ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.