De explosie van een mosterdpot

Als je kind borstvoeding krijgt zeggen mensen weleens: ‘Oja, de spuitluiers’, met zo’n veelbetekenende blik. Wij knikten dan altijd braaf van ja, in de veronderstelling dat de luiertjes van Lau of Mathis gevuld werden door kleine explosies. Maar nu hebben we Mels en nu weten we pas écht wat spuitluiers zijn. Het begint met een paar grimassen, wat gekreun en gesteun en dan knalt het ineens door de kamer: kaboem! Als een kanonschot. Een ontploffing. Een knallende uitlaat. Een strijker. Een revolver.

Onze blikken vinden elkaar ergens in de kamer, en dan sloft degene met de minste weerzin, of met de meeste compassie, naar het friemelende wezentje dat niet meer ligt te grommen maar guitig ligt te grijnzen. De schade opnemen. Zit het nog ín de luier? Negen van de tien keer niet. Dan zit het nowhere near zijn luier, maar ergens hoog op zijn rug, vlak onder die uitstekende botjes van zijn schoudertjes. Je tilt hem voorzichtig omhoog, op gepaste afstand van kledingstukken en ledematen, en je begint met goede moed. Luier uit, een pak lotiondoekjes in de aanslag. Maar al gauw liggen er een dozijn opgepropte, smerige doekjes over de commode verspreid en wéér ontdek je een huidplooi die overstroomt.

Terug in de kamer moet je ook daar de schade opnemen. Waar lag hij ten tijde van de uitbraak? Check het oppervlak. Check in de nabijheid verkerende knuffels en doekjes. En check goed, ook op plekken waar je het niet verwacht, want het kan zomaar gebeuren dat je pas in de supermarkt, als er net iemand over zijn dottige mutsje wil aaien, ontdekt dat daar een kloddertje is blijven zitten. Gelukkig zet de kleur van het kloddertje de mensen vaak op het verkeerde been en kom je nog weg met een ‘ongelukje – en, zul je net zien, hij stond juist precies onder het mosterdpotje’.

Maar ik red me niet uit alle situaties zo gemakkelijk.

Eén kindje in de tummy tub. Twee handige helpertjes met hun handjes in het water.
Onder het oppervlak borrelt wat. En dan: de explosie van een mosterdpot.
Twee paar ogen draaien direct in mijn richting, niet te onderdrukken grijnzen in de mondhoeken. Wat gaat ze doen? Maar ik doe niks. Staar hulpeloos in de verte. En denk, niet voor het eerst sinds we kinderen hebben en ik me in een benarde situatie heb weten te werken: één verlaat-de-gevangenis-zonder-betalen-optie op het leven aub, graag geleverd met ligbed, palmstrand, een ruizende, blauwe zee en een cocktail met een rietje. Dank u.

  3 comments for “De explosie van een mosterdpot

  1. Rianne Bo.
    20 feb ’12 at 14:12

    Hahaha! Het enige wat ontbreekt is de bijbehorende foto (daar heb je zo lekker de tijd voor na een dergelijke incident). Al kijkt Mels op deze schattige foto alsof hij op dat moment zo’n explosie meemaakt.

  2. Els
    20 feb ’12 at 18:20

    Robin hier ook de eerste maanden; gewoon steeds z’n hele rug eronder!! Soms wel 5 keer per dag een nieuwe outfit. En ik kreeg die besmeurde romper ook echt niet uit zonder dat de poep ook ergens op zn hoofd kwam ..dissssgusting (nu de bv klaar is is t probleem trouwens opgelost :))

  3. Priscilla
    27 feb ’12 at 20:00

    Hoe herkenbaar ;-)! Liefst een paar keer per dag…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.