‘Ik zag dat woonblad bij jou op de bank liggen’ zeg ik tegen zusje A. ‘En ik heb het idee dat de trend van deze tijd is: alles wit en dan veel felgekleurde designitems’
‘Volgens mij ook’ antwoordt ze. ‘Ik vind dat niet veel aan’
‘Nee, ik ook niet’. Ik ben het roerend met haar eens. ‘Zo lééft toch niemand’
‘Veel te opgeruimd’
‘Als ze bij iemand thuis foto’s maken nemen ze ook items mee die ze daar dan neerzetten alsof het er hoort’
‘Klopt, en ze schuiven de troep gewoon naar een hoekje waar het buiten het bereik van de camera valt’
‘En die open kasten dan, met twee hertenkoppen en een chromen spaarpot erin. Waar gaat dat over – je hebt toch opbergruimte nodig?’
We schudden allebei ons hoofd. ‘Veel te opgeruimd’ herhaal ik nog maar eens.
En ik moet wel, ik moet mezelf steeds weer voorhouden dat zulke foto’s niet echt zijn en dat er achter de voordeur bij anderen vast een heleboel rommel ligt. Niet dat ik het ooit gezien heb; de huizen waar ik kom zijn altijd schoon en netjes en fris. Maar bij ons. Valt ‘s avonds om half elf de kledingkast weer eens op de grond – de laatjes met onderbroeken wéér omgekeerd, de netjes opgestapelde broeken wéér verspreid door de kamer. Bouwen de kinderen een tent met wasknijpers die uit elkaar schieten. Liggen overal blauwe en witte muisjes – ze vormen een gezellig knisperend paadje als je door de huiskamer kuiert. De luieremmers hebben een muffintop en ergens ver onder de bank liggen twee half leeggedronken tuitbekers tussen plukjes stof. Spuugdoekjes, halfgelezen boeken, barbiekleertjes, puzzelstukjes en de witte papiertjes die je van stickers afpeutert belemmeren het zicht. Ergens in het groene water van het aquarium moeten twee oranje visjes zwemmen – iemand ze nog gezien, lately? Ik besteed de halve dag aan het heen en weer lopen tussen de kamers en de twee apen slepen alles net zo handig weer terug naar de plekken waar het niet hoort. Elke week wordt er schoongemaakt en elke week lukt het dertien minuten om dat zo te houden, en dan ook alleen nog maar omdat ik dertien minuten lang paniekerig sta te schreeuwen: ‘NIET met die beker ranja lopen, NIET met een babydoekje over de grond wrijven, NIET met je handen tegen het raam duwen, NIET zelf proberen je potje leeg te gooien’.
‘Hoe doen andere mensen dit?’ Ak stelt de vraag bijna dagelijks. Met zijn beide handen in zijn krullen en de blik van een manische professor. Ik kan hem over de stapels was maar nauwelijks aankijken, maar antwoord steevast: ‘Bij anderen gaat het net zo. Heus.’
Maar die woonbladen met die foto’s van witte kamers en lege kasten en schone vloeren, drie stuks speelgoed keurig uitgestald in een perfect hoekje, die maken het er niet makkelijker op. En dus zeggen we met volle overtuiging: ‘Ik vind dat niet veel aan’.
Ik vind dat bijzonder weinig mensen hier een ja en amen laten horen! Jullie willen toch niet zeggen dat het bij jullie allemaal zo mooi gestyled en opgeruimd is?
Wij hebben in ieder geval, ook zonder kinderen, nog nooit zo’n strak opgeruimd huis gehad. Zelfs de bergkasten zijn vreselijk netjes op die foto’s! Wie heeft dat nou??
Of behoren Door en ik toch tot een exclusieve ‘we-hebben-altijd-zooi’-groep?
Sorry Alice, geen tijd om te reageren! De was moet nog opgevouwen worden, de ander draait net. De vaatwasser moet nog vol, stofzuigen moet eigenlijk ook, maar helaas, Lotte is veel te fanatiek aan het spelen en daar begint Robin te pruttelen: wakker! Hmm, gelukkig lees ik geen VTwonen oid, dus ik spiegel me nergens aan :p
@Alice en Ronney: bedankt! Ik ging al twijfelen of wij de enigen waren en denken dat iedereen na het lezen van bovenstaand stukje dacht: waar heeft ze het over? En: jakkiebah, twee plukjes stof??
uh… ja oke … hier is het altijd opgeruimd, liggen er nooit heel veel roze spullen door het huis…. kan je nooit zien wat ik de afgelopen week aangehad heb, liggen er nergens boeken, tijdschriften en honderd tassen en vooral nooit stapels rommels die nog opgeruimd moeten worden…en gelukkig kun je achter alle kastdeuren, keurig gesorteerde dingen vinden …
Echt! Ik had n reactie achtergelaten! Maar er was iets misgegaan. Maar goed; woon in t zelfde huis als Ron en je kent me ; niet écht het huishoudtype en aangezien we geen kaboutertjes hebben….. Ik probeer er soms maar gewoon in te berusten. Er zijn ook mensen die dan savonds, als de kids op bed liggen, gaan schoonmaken en opruimen. Ik kijk liever een serie ofzo :D
Euhmmm….hier net begonnen aan een verwoede poging om orde in de chaos te krijgen…..heb nog een paar dagen voor ik weer moet werken. :-S
Maar de keukenkastjes zijn uitgeruimd, schoon en weer netjes en overzichtelijk ingeruimd!! :-D Het begin is er….
Leve de Besta kast met laden en dichte deurtjes. Niks geen dure design kasten waarin je niks kwijt kan. Wij gaan voor praktisch- en-uit- het -zicht opruimmogelijkheden
Als ik bij mensen op bezoek kom, verontschuldigen zij zich regelmatig voor de rommel, terwijl hun huis er dan netter uit ziet dan ons huis er ooit uit zal zien… Dus bij ons ziet het er redelijk uit als we bezoek krijgen en je de kasten dicht laat, maar zo nooit opgeruimd als ik zou willen, laat staan wanneer er onverwacht iemand langs komt. Ik probeer de rommel vaak te compenseren door lekker eten te serveren en veel te kletsen over andere dingen…
Ja sorry, het leek me overbodig om te zeggen dat je nog eens een keer langs moet komen, vooral onverwachts. Je weettoch?
ja en amen! ik ben altijd zo vreselijk blij met je eerlijke verhaaltjes! heerlijk! Hier is het zeker net zo. en ik moet ook heel veel moeite doen om mijn man daarvan te overtuigen dat dat normaal is. HIj herinnert zich alleen nog hoe het bij hem thuis was toen alle kinderen al groot waren en dat is echt heel anders. Ik schep wel behagen in het boek De Huishoudcoach van Els Jacobs en FLYlady op internet. Zo af en toe doe ik hier en daar een van hun opdrachtjes en dat helpt dan een peipklein beetje om tenminste een gevoel van controle en vooruitgang te koesteren. en wat ook erg helpt is als je kinderen op school zitten. Dan blijft het tenminste zo lang ze op school zitten in de staat waarin jij het brengt.
@Astrid: wauw, die flylady is een hit, al die ideeën om je huis op de orde te krijgen, je krijgt er spontaan zin in. Ook errug fijn dat de site omlijst wordt met uitspraken als ‘Are you living in chaos? Can’t have anyone over syndrome?’. Herkenbaar :-)
Mijn laptop past precies op het bureau. Tussen alle troep: Half afgemaakte kaartjes. Bestelde maar nog niet ingeplakte foto’s. Een theeglas wat er al net iets te lang staat. Wat boeken die ik nodig moet lezen… En als ik mijn stoel niet te veel beweeg gaat het prima. Om me heen liggen kleren, nog meer foto’s en papieren en wat speelgoed.
Maar dat geeft niet, want de deur van deze kamer trek ik zo achter me dicht. En niemand die het ziet. En dat er op de overloop nog een mand was staat die al ruim een week staat te wachten tot ik tijd en puf heb om te vouwen… Ach ja. Dat vergeten we gewoon ook even.
Binnenkort moeten we het regelmatig stofzuigen maar weer in ere herstellen, want dan hebben we weer zo’n monstertje dat over de vloer kruipt. Nu komt ze nog niet zo ver. Gelukkig hebben de huiseigenaren precies de goede lak gebruikt voor de vloer, want iedereen die langskomt vraagt: wow, hoe houd je je vloer zo schoon? Euh, eens in de zoveel tijd eens stofzuigen? Veel verder dan dat komen we eigenlijk nooit.
En toch, met een nieuw huis in het vooruitzicht, droom ik toch weer van zo’n mooi gelikt en gestyled huis met in alleen die ene hoek wat speelgoed. Dream on…