Neenee

De man van onze oppas komt uit Roemenië, en daar heten de papa’s tata’s. Heel exotisch, en ook makkelijk uit te spreken want zijn dochtertje zegt al tata sinds ze zes maanden was.

Als iemand aan mij vraagt of Lauren al ‘mama’ zegt kan ik trouwens ook volmondig met ja antwoorden. Ze zegt inderdaad mama. Wat ik er niet bij vertel is wannéér ze het zegt. In ieder geval niet met een allerliefste glimlach als ik de kamer binnenkom. Nee, in het Laurens lijkt ‘mama’ zoiets te betekenen als ‘neeneenee dit wil ik écht niet’.

“Nog een laatste hapje pap?”
“Mamamamamama!!!”. Met voetgetrappel en een wild heen en weer schudden van het hoofd.

“Even stilliggen, dan kan ik een schone luier omdoen.”
“Mamamamamama!!”. Ondertussen een drukke poging om van het aankleedkussen af te rollen. Met een beetje pech een hand in de gebruikte luier die nog onder haar billetjes ligt.

Waar ging het mis? Ik weet het niet. Misschien wilde ik het te graag en heb ik in elke mogelijke situatie ‘mama’ gezegd. Is ze gaan denken dat het woord ‘mama’ meestal wel passend is en helemaal als je iets niet wilt? Ik moet toegeven dat het werkt. Zelfs zo goed dat ik, flexibel als ik ben, overweeg om het woord ‘nee’ maar helemaal niet te gebruiken. “Mama, niet aan het stopcontact zitten Lauren” en “Mamamama, je mag je eten niet uit je mond laten vallen!”.

En ik? Dan word ik gewoon ‘neenee’. Zijn wij ook lekker exotisch.

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.