My middle name

In NRC Next stond vandaag een stuk over ‘problematische verwenning‘. Volgens pedagoog Willem de Jong gaan ruim 100.000 kinderen in Nederland hieronder gebukt. Ouders die geen nee zeggen, geen grenzen stellen en blindelings achter de grillen van hun kind aanlopen. Maar niemand zegt er wat van, het is immers not done om kritiek te uiten op de opvoedstijl van anderen.

Het artikel zette me aan het denken, want ik vermoed dat er weinig ouders zijn die zullen beweren dat zij hun kind verwennen. Verwennen heeft een negatieve bijklank. Het roept het beeld op van te dikke kinderen met een chocoladepastamond, die in boeddhahouding op zitkussens van snoep zitten en via gebaren duidelijk maken waar ze nu weer behoefte aan hebben. Zulke kinderen heeft niemand en elk kind krijgt heus wel eens nee te horen. Het probleem is niet het verwennen, maar het feit dat het erg moeilijk voor ouders is om consequent te zijn. En ik spreek uit ervaring: inconsequent is my middle name.

Bijvoorbeeld. Ik probeerde via internet schoenen voor Lauren te bestellen. Ik had al precies in mijn hoofd welke, maar in haar maat waren ze nauwelijks meer te vinden. Ik had dus even tijd nodig. En hoe koop je tijd van je kinderen? Door ze iets te doen te geven waar ze wel even zoet mee zijn. In mijn geval was het Mathis die zoet gehouden moest worden, en ik deed dat door een bodempje blauw-witte muisjes in een siliconen muffinvormpje te gieten en hem dat aan te bieden. Die muisjes komen een beetje lastig los van de siliconenwand, dus hij moest ze een voor een lospeuteren en in zijn mond steken. En als er onverhoopt eens wat over de grond rolden, dan dook hij erachteraan en viste hij ook die een voor een vanonder de bank vandaan.

Maar toen dat bodempje muisjes op was had ik de schoenen nog niet gevonden. ‘Nog meer, mama?’ vroeg hij. ‘Nee’ zei ik. ‘Je hebt wel even genoeg muisjes gehad’. Koortsachtig zocht ik verder op internet. ‘Ah, toeoeoeoe, mama?’ zei Mathis. ‘Nee’ zei ik, een beetje afwezig. Ik kwam die schoenen maar niet tegen. ‘Mama, ikke nog een paar?’ vroeg Mathis. En ik wílde afmaken waar ik aan begonnen was, en zei: ‘Oké’.

Nu zijn het nog vijftien blauw-witte muisjes, maar ik voorzie een glijdende schaal. Als hij vijf wordt zijn het bodempjes bier en op zijn tiende een halve peuk die hij op straat vindt. ‘Toe, mama?’, en ik, ‘geen ruggegraat’ is my middle name, heb maar weinig nodig om overgehaald te worden. ‘Ach, vooruit, toe maar jongen’. Op zijn twaalfde is er geen kledingstuk meer in zijn maat te vinden omdat ik hem hele pakken muisjes liet leegbikken, en op zijn vijftiende snuift hij zijn eerste lijntje, met volledige instemming van zijn zwakke moeder die zich door zijn bruine kijkers liet inpakken.

‘Problematisch verwend’ zegt de deskundige dan. Maar ja, kan ik het helpen, ‘wilsonbekwaam’ is my middle name.

  1 comment for “My middle name

  1. marlinde
    12 jan ’12 at 10:01

    Zo ontzettend leuk en grappig beschreven weer!! En ik moet toegeven, erg herkenbaar,.. Wat moet dat worden met de komende generatie?!! Nou ja, we gaan dr maar weer met goede moed tegen aan, Nee is Nee! haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.