Alarmbellen

‘Zul je het vinden?’ zei ik nog. En: ‘Moet je mijn telefoonnummer niet even meenemen?’ Maar ze schudde haar hoofd. ‘Het is vlakbij, zei je toch? Ik vind het wel’. Ik keek haar nog even na door het raam en dacht aan Laurens vergulde snoetje als ze straks door de kraamverzorgster van school zou worden gehaald. Het kan niet op voor haar deze week. Trakteren op school, de klassen rond bij alle juffen en meesters, cadeautjes uitpakken die het bezoek meeneemt, óók voor haar. En dan dat broertje, dat lieve broertje dat steeds maar gekust en geknuffeld en vastgehouden moet worden. ‘Melsje, Melsje’ fluistert ze in zijn haar. Mathis ook, die aait met vlakke hand, pulkt in zijn ooghoeken en zet zich soms impulsief af op de buik van zijn kleine broer. Maar de liefde is er niet minder om.

De kraamverzorgster was de deur nog niet uit of de verloskundige belde aan. Voor controles en de hielprik. Ze legde het instrumentarium klaar en maakte een doekje nat en warm, om Mels’ voetjes op temperatuur te brengen. Daar was hij niet van gediend. Hij schreeuwde moord en brand. Om kwart voor één keek ik op de klok – Lauren zou toch wel bijna thuiskomen nu? En daar ging de telefoon. ‘Ik moet even opnemen, het kan de school van Lauren zijn’ zei ik. De verloskundige vond het allemaal best. Ik hoorde Mathis aan haar vertellen hoe zijn kleine broertje heet, en ze verstond het maar niet, tot hij praktisch schreeuwde ‘Mehehels!!’.

Het was Laurens juf. ‘Door wie wordt ze opgehaald?’ Eh… ze zou er toch al lang moeten zijn, de kraamverzorgster? De juf beloofde Lauren weer mee naar binnen te nemen. ‘Dan mag ze even helpen om de klas op te ruimen’. Weer zag ik een verguld snoetje voor me: helpen opruimen is nóg specialer dan door de kraamverzorgster opgehaald te worden. Maar waar zat die kraamverzorgster nou eigenlijk? Want de school is praktisch om de hoek.

Ik belde het kraambureau voor haar nummer. Mels huilde. Ik belde haar nummer – ze nam niet op. En Mels brulde op de achtergrond. Ik belde de school weer: is ze al opgehaald. Nee, nog niet. Mels kwam niet tot bedaren en tot overmaat van ramp hoorde ik een sirene, en toen kwam de verloskundige binnenlopen met mijn eigen kleine sirene, en ik zei: ‘Misschien is er wel wat gebeurd’, en zij zei: ‘Dat zou je haast denken’.

En toen ging de telefoon weer. Een opgeluchte stem: ‘Ik heb ‘r hoor! Ik stond bij de verkeerde school!’ Ik slaakte een diepe zucht van opluchting. De alarmbellen in mijn hoofd stierven langzaam weg. Ik kroop terug op bed, waar Melsje Melsje zijn hielprikje nog moest krijgen, en ik vond dat we voor dag vier wel weer genoeg enerverends hadden meegemaakt.

Post navigation

  8 comments for “Alarmbellen

  1. Els
    15 dec ’11 at 15:53

    Och och wat een enerverende dag en wat een lieve plaatjes; van die samengeknepen oogjes die bij een pasgeboren baby horen en zo’n onschuldig koppie :)

  2. Priscilla
    15 dec ’11 at 15:56

    Never a dull moment… wat een actie tijdens je kraamweek…

  3. Rianne
    16 dec ’11 at 11:59

    En Lauren had zich vermaakt met de juf? Nog een keer met haar geoefend op ‘aap, noot, Mels’? Leuke kaart, bedankt!!

  4. Aafke
    16 dec ’11 at 18:31

    Wat een avonturen in je kraamtijd, de verhalen dat je in die tijd alleen maar bezig bent met poepluiers en boertjes gaan in jouw geval niet op!

  5. Jolien
    16 dec ’11 at 18:58

    O wat is hij alweer veranderd! Hij lijkt nu op jou Dorieke!
    Voel me wel een beetje schuldig om de kraamverzorgster, ík was het ten slotte die zei: “wat leg je dat ingewikkeld uit!? Het is toch gewoon de straat uit en dan 2 x naar rechts?”
    Ben benieuwd bij welke school ze uiteindelijk stond dan …

  6. Els
    17 dec ’11 at 19:02

    Rianne, verklap je nu de kaart?? Hier nog niet gehad namelijk maar volgens mij doet de post weer vreemd….(of we zijn van de adressenlijst geschrapt natuurlijk :))

  7. Dorieke
    17 dec ’11 at 19:55

    Nou, ik denk dat het door onze cheape actie komt om kerstzegels te plakken op de kaartjes – dan doen ze er blijkbaar langer over. Sommigen hadden de kaart eergister al, anderen gisteren, en sommigen dus nog niet :-S. Sorry! Gelukkig is het blijde nieuws al wel wijd verspreid en heeft bijna niemand een kaart nodig om het te weten te komen.

  8. Els
    18 dec ’11 at 20:32

    Door, dat kan zijn maar er zijn meerdere kaarten en andere ‘poststukken’ waarvan ik weet dat ze allang verstuurd zijn maar nog niets gezien….en echt niet allemaal met decemberzegels. Dus ik vermoed dat dat kaartje van jullie dan wel dubbellaat zal komen. Na oud en nieuw ofzo… :(

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.