Episode VII

Wibke is een Duits meisje die werkt als vrijwilliger in een kindertehuis hier in Coimbra. Ze heeft het hele jaar bij ons in de klas gezeten en ook vanaf oktober met Katie bijbelstudie gedaan. Ze was al christen, maar wist niet zo heel veel over de bijbel. In de bijbelstudies zijn ze dus vooral de hele bijbel doorgegaan en hebben ze belangrijke vraagstukken met betrekking tot het christelijk geloof en een christelijke levensstijl besproken.
Het is een druk jaar geweest voor Wibke en niet bepaald makkelijk. Met kerst ben ik een keer met haar meegeweest naar de Communidade (zo heet het kindertehuis). Ik vond het er verschrikkelijk, er waren zoveel kinderen die maar door elkaar renden en schreeuwden en ze zagen er heel vies uit en waren de hele tijd boos of sloegen Wibke of andere leiders. Natuurlijk zijn dit kinderen met een problematische achtergrond. Ze krijgen maar zo weinig begeleiding dat het bijna onmogelijk is om een beetje gezag te hebben.
Nu het jaar er bijna opzit moet Wibke ook nog eens allerlei verslagen schrijven voor het bureau in Duitsland. Dan hebben we verder nog onze examens van de talencursus…Ze is dus behoorlijk druk met alles en zit er af en toe wel een beetje doorheen.
Katie probeert haar in hun laatste bijbelstudie wat op te beuren. Ze praten over bidden, het achterlaten van zorgen bij God. En dan nemen ze afscheid. Katie probeert nog wat bemoedigende woorden te bedenken om Wibke mee naar huis te sturen. Een goede, christelijke oppepper. Terwijl ze in de deuropening staat en Wibke begint uit te zwaaien komt het ineens in haar op. De perfecte formule om iemand een hart onder de riem te steken. “Wibke!” roept ze over straat. “May the Force be with you!”

Post navigation

  4 comments for “Episode VII

  1. Els
    19 jun ’05 at 10:16

    Wat me er aan herinnert dat ik episode 3 nog moet zien ;) ….
    Hoe was t in Barcelona? Nog tijd gehad wat dingen te bekijken in de stad?

  2. Martinus
    19 jun ’05 at 23:52

    Als externe sponsor (met name virtueel en qua gebed) ga ik ervan uit dat Axel en Dorieke voor een deel hun eigen levensonderhoud bij elkaar sprokkelen. In dit geval betekent dat waarschijnlijk dat ze als levend standbeeld op de Ramblas gestaan hebben (vermomd als: bijv Bert en Ernie?)?

  3. Dorieke
    20 jun ’05 at 13:27

    Barcelona was echt heel erg leuk! We hebben vooral veel in het hotel gezeten vanwege de conferentie, maar het strand was dichtbij en we hebben dus een beetje kunnen bijbruinen. Op de laatste dag zijn we de stad ingegaan en hebben we inderdaad de Ramblas gezien met al die levende standbeelden – ongelooflijk, en dan in de brandende zon, die mensen moeten wel een bepaalde passie hebben om dat dag in dag uit vol te houden! Of misschien verdient het gewoon erg goed…
    We zijn op de heenweg trouwens via Nederland gegaan. Mijn oma is vrij plotseling overleden op de vrijdag voordat we weggingen en ik wilde graag naar huis om haar te zien en afscheid te nemen. Hier in Portugal was het een feestdag, we konden helemaal niks regelen wat betreft het boeken van tickets op korte termijn. Gelukkig heeft uiteindelijk de verzekeringsmaatschappij al het geregel op zich genomen. We hadden zaterdagmiddag een vlucht om zes uur naar Amsterdam en maandagmiddag om half een stapten we in het vliegtuig richting Barcelona. Zomaar een zondagje Nederland dus…een beetje raar, maar ik ben toch blij dat we gegaan zijn.

  4. Fenny
    20 jun ’05 at 18:55

    Ik heb er van gehoord dat jullie in Hengelo waren voor het afscheid van je oma. Dat was bijzonder, ook voor je ouders Dorieke.
    Zo gaat dat in het leven. Mensen ontmoeten en dan afscheid nemen.
    Gelukkig is het niet altijd door overlijden. Zijn jullie al bezig met je losmaken van Portugal?
    Afscheidsfeestje organiseren?
    e.d.
    Veel plezier nog de laatste weken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.