Rode wangen en een koortsige blik

Op zaterdag mochten ze hun schoentje zetten. Lauren had de intocht gekeken op televisie, terwijl ik bezig was de slaapkamer op te ruimen. Vanuit de woonkamer hield ze me enthousiast op de hoogte van alle gebeurtenissen: dat Sint de weg bijna kwijt was, en dat alle Pieten in kleine stoombootjes zaten. ’s Middags maakte ze een tekening voor de Sint en pakte allemaal chocolademunten in voor de Pieten. Eerst waren het er vijf, maar toen ze trek kreeg in een muntje dacht ze dat er toch maar vier Pieten zouden komen, en daarna drie, en uiteindelijk lagen er ’s avonds twee muntjes klaar in roze pakpapier.

Ik was zelf die avond weg en kwam tegen elven weer thuis.
“Hebben ze hun schoentje gezet?” vroeg ik nieuwsgierig. Ak knikte.
“En de spanning heeft toegeslagen: Lauren is de hele avond al om het uur wakker. En ze denkt écht dat er morgen een stofzuigertje naast haar schoen staat”.
Hij was nog niet uitgepraat of er klonk gejammer uit haar slaapkamer.
“Mama, er staat geen ‘sint’ op de tekening en nu weten de Pieten niet dat ze die tekening mee moeten nemen voor sinterklaas”
Sussend streek ik over haar haren. Haar wangen waren rood en haar ogen glommen koortsig.
“No worries. Ik zet het er wel op”
“En papa zegt dat ze geen stofzuigertje brengen omdat die niet in de schoen past”
“Maar dat is ook zo! In de schoen zitten altijd kleine cadeautjes”
“Mama, mijn hoofd doet zo zeer”

Ik stopte haar weer in en liep terug naar de kamer. “Hm, de spanning wordt haar duidelijk een beetje teveel. Als het zo blijft moeten we haar straks maar vast het cadeautje laten pakken”
“Ze is ook bang dat de Pieten in huis komen”
Ja, dat begreep ik eigenlijk wel. Pieten of niet, wij hoeven midden in de nacht geen vreemde mannen in huis. Zo in het donker kreeg het hele pakjesfestijn toch een beetje een angstig bijsmaakje. En nog geen kwartier later huilde Lauren weer. Ik was inmiddels zelf ook onder de dekens gekropen.
“Lauren, kom maar even hier!”
Ak kwam de slaapkamer binnen.
“Lauren, ik ging mijn fiets even in de kelder zetten en toen ik terugkwam… moet je eens gaan kijken in de woonkamer, in je schoen”
Als een speer vloog ze het bed uit, en een paar seconden later kwam ze aanhollen met haar pakje. Een zucht van verrukking toen ze het openmaakte: nieuwe stiften. En wat toevallig dat we net die dag alle oude stiften hadden weggegooid! Weer holde ze terug naar de kamer, om met handenvol pepernoten terug te komen die ze vrolijk in ons bed liet vallen. Ze kroop er zelf ook weer in. Al babbelend.
“Oh, die domme Pieten mama, ze hadden de munten opgegeten maar de papiertjes laten liggen. En het pakje van Mathis ligt ónder zijn schoen”.
Ik begon slaperig te worden. Plukte wat pepernoten onder mijn billen vandaan en zei: “Tijd om terug naar je eigen bed te gaan”.
“Nee.” Knabbel de knabbel. “Er zaten eens twee vulkanen op een dak.”
Over haar hoofd keek ik Ak aan. Twee vulkanen zaten op een dak? De adrenalinerush na alle spanning kwam duidelijk los.
“Lau, terug naar je eigen bedje” zei Ak.
“Nee. Twee vulkanen zaten op een dak. Zegt de een tegen de ander: ‘lekker weertje he?'”
Weer keken we elkaar licht verward aan. “En nu moet je echt gaan slapen hoor, Lau”.
Gelukzalig klemde ze haar viltstiften onder haar arm. Er ging nog een hand pepernoten naar binnen.
“Straks misschien”.

Ak sloeg met een wanhopige blik wat pepernoten uit zijn nek. Ik had geen woorden nodig om hem te verstaan: het duurt niet lang meer voor we onthullen dat het allemaal maar een spel is…

  1 comment for “Rode wangen en een koortsige blik

  1. Alice
    14 nov ’11 at 14:32

    Door, wat kan je toch heerlijk schrijven! Vooral: “Nee.” Knabbel de knabbel. “Er zaten eens twee vulkanen op een dak.” LOL
    Ik zie het helemaal voor me, Lau die al knabbelend en babbelend bij jullie in bed zit. Fantastisch!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.