Rattekopje

Ik haalde mijn oude fotoboeken onder het stof vandaan. Lauren vindt het geweldig om mijn foto’s te bekijken. Mijn ‘boek van ikke’ zwerft ergens in huis rond en wordt regelmatig ter hand genomen. Het is voor haar wel moeilijk te begrijpen dat ze er zelf nog niet was toen al die foto’s gemaakt werden. Daar stelt ze dan zulke filosofische vragen over dat ik haar het antwoord schuldig moet blijven. We houden het er maar op dat ze toen al in mijn buik zat, en dat klopt ook een beetje, want meisjes hebben bij hun geboorte al genoeg eicellen voor hun hele leven, en dat ene eitje waar Lauren uiteindelijk uit voortgekomen is zat er dus op al die foto’s al in. Lauren vraagt ons ook vaak: zijn wij echt of nep? Zíj is gewoon aan het ontdekken wat het verschil is tussen fantasie en werkelijkheid. Maar ik denk aan Plato en de grotvergelijking en ben maar matig tevreden met mijn antwoord “echt”.

Van filosofie naar harde werkelijkheid: toen ik mijn fotoalbum open sloeg was de eerste foto die in beeld kwam er een van een meisje in een blauwgeruite jurk met een zogenaamd ‘rattekopje’ – een heel kort jongensachtig kapsel.
‘Oh mama’ zei Lauren droevig. ‘Je lijkt daar net een jongetje’.
Ik vertelde haar dat ik het zelf ook een heel lelijk kapsel vond. Ik weet het nog goed: mijn moeder nam me mee naar een tante die net een cursus knippen had gevolgd. Zij zou mijn haar wel doen. Mijn moeder, die nogal van het praktische is, had mij er op een of andere manier van weten te overtuigen dat het wel kort mocht. Maar helemaal goed begrepen had ik het toch niet – toen ik na het knippen in de spiegel keek kreeg ik de grootste paniekaanval van mijn leven. Al mijn mooie lange blonde haren lagen op de grond en ik staarde in de ogen van een… jongetje!

Lauren lijkt wel een beetje op dat meisje van toen, en zou een kapperschaar nog niet in de buurt van haar haren laten komen. Het grootste verschil tussen haar en mij is dat zij de eigenwijze genen van haar vader heeft geërfd. Waar ik me als kind blijkbaar liet overtuigen tot de meest weerzinwekkende acties weet Lauren heel precies wat ze wil en is daar met geen paardenmiddel vanaf te krijgen. Ik zag dan ook een typische blik in haar ogen, medelijden vermengd met een beetje minachting, en ze haalde pas weer opgelucht adem toen ze zag dat mijn haren langzaam maar gestaag weer aangroeiden op de foto’s die volgden. ‘Als ik daarbij was geweest was het niet gebeurd’ hoorde ik haar denken. Maar ze kan me nog meer vertellen; aan dat ene eicelletje ‘Lauren’ heb ik op die fatale dag ook niet bijzonder veel gehad.

Post navigation

  3 comments for “Rattekopje

  1. Alice
    3 nov ’11 at 19:11

    Wees blij dat je het daarvoor nog lang had! Volgens mij is ma na die hysterische reactie van jou overgegaan op kort meteen na de geboorte tot ongeveer 8 jaar. Jaiks.
    Gelukkig heeft Lau mooie lange gouden krullen! Niet er af knippen!!!

  2. Liesbeth V-B
    3 nov ’11 at 21:18

    Was dit een introductie op je nieuwe coupe? Wat was het ook alweer; poedel? :)
    Vreselijk hè dat soort foto’s, ik kan me niet voorstellen dat je daar als moeder géén spijt van hebt… maar onze moeders waren wat nuchterder dan wij :).

  3. Ronney
    4 nov ’11 at 7:53

    Ak heeft me mijn halve studententijd lastig gevallen met de kwestie dat ik misschien wel nep was, althans niet meer dan zijn bedenksel… Nu is het de beurt aan Ak, dankzij Lau! Sterkte Ak, gnagna :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.