En daarna deppen en vegen en scheppen en dweilen

Ik had mijn eerste échte vrije dag. Als ik thuis ben met de kinderen ben ik ook wel vrij natuurlijk, maar dat is maar relatief, want hoe vrij voel je je als je rondgecommandeerd wordt door twee kaboutertjes. Vanochtend besefte ik nog eens weer hoe machteloos de moederpositie eigenlijk is. Ik was met Mathis bij de groenteboer. Hij heeft tegenwoordig de gewoonte om erg ver bij vandaan te lopen en niet op mijn roepen te reageren. Nu heb ik in normale doen al niet zoveel zin om steeds achter hem aan te rennen, maar met die dikke buik al helemaal niet. Maar ik heb niets om mee te dreigen of te belonen als we onderweg zijn. Tot drie tellen maakt geen indruk, thuis een beloning krijgen zegt hem niets, en straffen… wat voor straf kun je nou bedenken die indruk maakt op een klein jongetje? Bij Lauren had ik altijd het wapen: een paar minuten niets zeggen. Daar hield – en houdt – zij helemaal niet van, zij wil altijd kletsen. Bij Mathis probeerde ik het vanmorgen ook: ‘Mama is boos op jou en ik ga nu even niets meer tegen jou zeggen’. Hij trok een überboos gezicht. ‘Ties ook boos mama’. Ik negeerde hem. Hij fronste nog dieper. ‘Nóg bozer’. En daarna trok hij vrolijk aan de bel van de fiets: baas boven baas.

Anyway, ik had dus mijn eerste vrije dag en ik wilde een grote klus in huis aanpakken. Ik heb toch een soort van nesteldrang. Niet om te poetsen, maar om dingen beter op te ruimen. Wij hebben echt van die chaotische kasten in huis waarvan de deur alleen wil sluiten door er hard met je rug tegenaan te duwen. Zo is het ook met de gangkast: ongeveer tot ons middel liggen allerlei zaken opgehoopt, van kapotte verlengsnoeren tot lege plastic tassen en kartonnen dozen. Dat moet anders kunnen: een paar planken en opbergdozen maken een wereld van verschil.
Mijn handen jeukten om ermee aan de slag te gaan. Ik bracht een paar genoeglijke uurtjes door achter de computer op de site van IKEA, had alle afmetingen opgeschreven en vertrok vol goede moed. Wat een luxe om alleen in de IKEA te zijn! Ik keek mijn ogen uit, stond lang stil bij allerlei frutsels en frummels, laadde mijn tas vol met knusse glazen, winterplantjes en andere nuttige zaken, en kwam tenslotte in het magazijn waar ik mijn planken en dozen wilde halen. Een beetje zuchtend al, zoals dat deze dagen gaat. Volgens de computer was de vindplaats van de planken… de afdeling werkplekken.
“NEE!!” schreeuwde ik inwendig.
Ik verstopte mijn reeds verzamelde spulletjes achter een schap en sjokte weer terug, de hele winkel door, terug naar de eerste verdieping, tot ik op de afdeling werkplekken was. Geen planken te vinden.
Een behulpzame mevrouw vertelde: ‘Die liggen niet hier, maar op de afdeling opbergen’.
Ik keek haar verstild aan.
‘Beneden, bij de woonaccessoires’ voegde ze eraan toe. En toen: ‘Lekker voor je, om met die buik de hele winkel door te hobbelen’.
Ik kon alleen maar schaapachtig knikken.

Eenmaal thuis zat ik even zuchtend op de bank en besloot toen de kast uit te mesten. Item na item gooide ik door de geopende deur van de woonkamer. Stofwolken dwarrelden omhoog tussen de hopen rommel. Eenmaal op de bodem van de kast vond ik een vreemde pan. Eentje die ik al heel lang niet had gezien: onze frituurpan. Ik pakte het plakkerige geval voorzichtig aan het deksel op. Tilde hem uit de kast en liep ermee naar de woonkamer. En nog voor het daadwerkelijk gebeurde voelde ik het al: het deksel zat los, de pan begon te glijden en viel met een smak op de grond. Op zijn kant. En over de vloer stroomden liters frituurvet. Naar de plintjes, onder de drempels door. Ik lachte hardop. Serieus, ik denk dat er een draadje lossprong ofzo, ik moest er gewoon om lachen. En daarna deppen en vegen en scheppen en dweilen, en toen viel er weinig meer te lachen.

’s Avonds hing Ak de nieuwe plankjes in de kast, terwijl ik hem vanaf mijn vaste ligplaats op de bank gadesloeg. Af en toe tilde hij zijn voeten op met een smerig gezicht.
‘Het is hier nog wel wat plakkerig’.
‘Weet ik’ zei ik. ‘Maar kijk eens in de kast’.
Samen bewonderden we de leegte en de ruimte. En toen liet ik me snel weer zakken, want die eerste vrije dag was me niet in de koude kleren gaan zitten.

  2 comments for “En daarna deppen en vegen en scheppen en dweilen

  1. Liesbeth
    28 okt ’11 at 19:32

    Het kan ook altijd nog erger, bij jou. In mijn hoofd ontstond al een meelevende reply, over niet-luisterende jongetjes en over eindeloze afstanden door de Ikea afleggen met een dikke buik. Maar het ergste kwam nog. Frituurvet over de vloer!!! Afschuwelijk!! Of heeft de vloer nu meteen weer een nieuw laklaagje?

  2. admin
    28 okt ’11 at 21:07

    Echt afschuwelijk inderdaad! En geen nieuw laklaagje maar een laklaagje minder na 15 keer dweilen ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.