De verre tante en het vaticaan

Een verre tante en een verzegelde brief van het Vaticaan. Twee ingrediënten van een spannend verhaal waar mijn vader me afgelopen week op trakteerde.

Het gebeurde in een grijs verleden en het begon allemaal met een hondje, een klein keffertje. Een hondje dat meestal met zijn baasje mee uit ging, maar dat tijdens de kerkdiensten op zondagochtend thuis moest blijven. En dan ging het beestje tekeer, zelfs zo dat een buurvrouw de haren uit haar hoofd trok, een officiële klacht indiende en een rechtszaak aanspande. En won. Het hondenbaasje – mijn verre tante – kreeg een boete van duizend gulden opgelegd en de opdracht om zich van het hondje te ontdoen.

Op dit punt in het verhaal stapte ik er even uit om mijn verbazing uit te spreken over het feit dat die buurvrouw de rechtszaak gewonnen had. Was dat nog vóór de tijd van ‘eerst honden, dan mensen?’ Iedereen weet dat honden- en kattenliefhebbers voor die beesten door het vuur gaan. Als er in de krant een bericht verschijnt over twee mishandelde mensen en een neergestoken hond lees je op twitter berichten als: ‘Heel erg van die mensen, maar hoe is het met de hond??’.

Anyway, de verre tante moest het hondje wegdoen en duizend gulden betalen. Maar die duizend gulden had ze niet. Ze was een gescheiden vrouw die van een klein bedrag moest rondkomen, en ’s avonds lag ze zorgelijk in bed, te piekeren over het torenhoge bedrag dat ze bij elkaar moest sprokkelen. Uiteindelijk zuchtte ze biddend: ‘God, ik heb geen duizend gulden, ik weet niet hoe ik het op moet lossen, maar ik ga nu maar gewoon slapen. Zorgt U er maar voor.’

De volgende dag kreeg ze een telefoontje van een barones uit West-Brabant. Zij had het verhaal van de verre tante in de krant gelezen en het zich aangetrokken. De tante hoefde zich geen zorgen te maken over die boete. De boete was al betaald, en wel door de barones in eigen persoon.

De barones was niet de enige die op de media-aandacht reageerde. Uit het hele land ontving de verre tante brieven, en zelfs van over de grens: op een dag lag er een verzegelde brief van het Vaticaan op de deurmat. Vol met meelevende woorden van een medewerker van de paus.

Twee weken na de uitspraak van de rechter werd de buurvrouw van de verre tante opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Misschien had ze dus van meer dingen last dan alleen het keffen van het hondje. En toen er niemand meer was om over het hondje te klagen mocht de verre tante het hondje houden. De boete was betaald, het hondje gered.

Mijn vader vertelde dit verhaal omdat mijn fiets was gestolen en hij wilde laten weten dat een naar avontuur soms ook een goede afloop kan hebben. Mijn fiets was weg en bleef weg – maar ik was wel een mooi verhaal uit de familiegeschiedenis rijker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.