Garnaaltje

De eerste controle bij de verloskundige was op zijn zachtst gezegd een beetje een teleurstelling. Nou ja, zij was nog net zo aardig als bij de eerste zwangerschap, en de bloeddruk, eiwitten en het HB waren in orde. Dit keer had ik er zelfs aan gedacht om een bescheiden potje urine mee te nemen. Dat was de vorige keer wel anders, toen liep ik al de hele dag met een appelmoespot vol op kantoor rond. De verloskundige schrok zichtbaar toen ik die pot aan het einde van mijn tas haalde met een ‘Zo, ik moest toch urine meenemen?’. Ze haalde een miniscuul strookje papier tevoorschijn dat ze met enige schroom in mijn enorme urinezee dipte. Nee, dit keer was ik beter voorbereid. Een heel klein doosje had ik bij me, waar precies een heel klein strookje papier in paste.

Anyway, de teleurstelling kwam natuurlijk door het hartje. Of liever, het ontbreken van enig teken van een kloppend hartje. Ja, ze had wel gezegd dat het waarschijnlijk te vroeg was, en ja ik had wel gezegd dat ik dat wel wist en helemaal niets verwachtte. Maar toen ze met dat gladde ding over mijn buik bleef glijden en maar geen signaal opving vond ik toch dat het onbekende garnaaltje daarbinnen zich niet van zijn beste kant liet zien.

Hé en toen kwam redder vriendin M. in beeld. Zij is óók verloskundige (heeft zelfs mijn vorige bevalling gedaan) en toevallig kwam ze vrijdagavond aanwaaien met haar doptone in haar tas. ‘Zullen we even hartje luisteren?’ vroeg ze meteen toen ze binnenkwam. Ja, ik wilde, maar was wel een beetje terughoudend. ‘Als je gaat flippen omdat je het niet hoort doe ik het niet’ zei vriendin M. die me beter kent dan me soms lief is. ‘Nee, ik ga niet flippen’ zei ik daarom dapper. Ze trok haar apparaat tevoorschijn, smeerde me in en ging van start. Glibberdeglibber over alle hoeken (eh..rondingen) waar mogelijk enig signaal op te vangen viel. En ineens keek ze op, ze stak een vinger in de lucht en zei: ‘Ik heb ‘m!’. Aks oogjes begonnen te glimmen. ‘Ja!’ riep hij. ‘Ik hoor het ook!’. Ik hoorde niks. Spitste mijn oren. En plotseling herkende ik, tussen het gekolk van mijn ingewanden en mijn eigen hartslag, een doekedoekedoek als van een marathon-lopend muisje. ‘Ach’ zei ik. Als ik niet op mijn rug had gelegen waren mijn ogen overgelopen. Doekedoekedoek. Er zit een kindje daarbinnen.

Post navigation

  7 comments for “Garnaaltje

  1. Els
    2 feb ’09 at 12:44

    yeaaahhh: hij/zij doet t!
    Zie, toch vrij tof zo’n doptone-ding! En ik mocht er geeneen kopen van je ;) maar inderdaad, risico dat je gefreakt raakt als je niks hoort is te groot vandaar dat het beter is dat ik er toch maar geeneen heb aangeschaft…

    btw; is de hoeveelheid gel die ze gebruiken wel echt nodig?? Ik voel me soms net zo’n glibberaaltje na een bezoekje aan de verloskundige….

  2. Ronney
    2 feb ’09 at 23:06

    Yow GellyBelly, gefeliciteerd!! Misschien kan deze beter dansen ;)

  3. Linda
    2 feb ’09 at 23:14

    YEEAAAAHHHHHHHHHH!!!!!! en nu echt genieten!!
    dikke kus

  4. Karina
    3 feb ’09 at 12:26

    Gefeliciteerd! Ik wist het al wel (je vader had het al enthousiast zitten verkondigen laatst op een verjaardag ;-) ), maar ik heb nog maar even gewacht met feliciteren tot je er zelf over zou beginnen. Maar hartstikke leuk en blij voor jullie dat ie toch wat van zich heeft laten horen (is altijd weer spannend)

  5. Lilian
    4 feb ’09 at 1:12

    Gefeliciteerd! Tja ik wist het natuurlijk weer van Karina die het enthousiast vertelde haha. Leuk joh!
    Wordt Lauren al weer grote zus…

  6. Karina
    5 feb ’09 at 10:58

    Oh Dorieke, je hebt er trouwens ook een achterneefje bij. Anneloes is gisteren bevallen van een zoon Ruben.

  7. Dorieke
    5 feb ’09 at 14:36

    Hé wat leuk dat Anneloes een zoontje heeft! Gefeliciteerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.