Eng

We gingen naar de verjaardag van een buurjongetje, Lauren, Mathis en ik, en op die verjaardag was een hond. Het was niet de hond van de buren want bij ons in de straat zijn ze meer van de katten, zoals wellicht bekend. Maar het beest was er niettemin en dartelde jolig de tuin rond. Lauren en Mathis bleven bij het betreden van de tuin stokstijf staan.
‘Hond!’ riep Mathis. ‘Bang!’.
‘Nou, dat hoeft niet hoor’ zei ik zachtjes. ‘Kom maar bij mij op schoot zitten.’
Maar de eigenaren van de hond hadden de angst bij de kinderen al ontdekt en riepen om het hardst dat het beest echt niets deed en ‘alleen maar wilde spelen’. En zo gebeurde het dat ik nog voor ik in een tuinstoel zat een keukendoek zou kunnen gebruiken voor het deppen van mijn klotsende oksels. Er is weinig wat ik erger vind dan de spanning tussen mijn kinderen die iets niet willen slash ergens bang voor zijn en andere volwassenen die hen dat uit het hoofd proberen te praten. Ik kan daar gewoon niet tegen. Ik wil roepen: hou alsjeblieft je kop, want dit HELPT NIET! Maar intussen vraagt de conventie dat je beleefd knikt en je een beetje aan de kant van de andere volwassenen schaart. Nou, poep. Daar had ik nu gewoon geen zin in. Zo’n wilde hond die kriskras de tuin door rent, ik kan me helemaal voorstellen dat je daar als kind niet veel mee op hebt.

Lauren liet zich nog wel even dapper van mijn knie glijden om met de gekleurde tent met ballen te gaan spelen. Maar ze was nog niet aan de andere kant van de tuin of de hond schoot haar als een pijl uit de boog achterna. Dreef haar in een hoekje. Ze gilde het uit.
‘Het beest doet niks!’ riepen de eigenaren. ‘Hij wil alleen maar spelen!’
Lauren huilde. Ze schoof weer stilletjes op mijn knie en prikte wat lusteloos in haar taartje. Intussen had de hond een ander slachtoffertje ontdekt, die in een prachtige feestjurk van haar gebakje zat te smullen. ‘Speels’ sprong hij tegen haar knie. Ze gilde en liet van schrik het gebakje vallen. Op de kop, op de grond, en de hond viel aan en likte met rauwe tong de tegels schoon.

‘Word jij niet helemaal gek van die twee kinderen op je schoot en dan ook nog een derde in je buik?’ zei de buurman..
‘Nee hoor’ zei ik. ‘Blij dat ze even rustig zitten’.

‘Het is zeker nog een jonge hond?’ vroeg ik de hondeneigenaren. ‘Hij is nog zo… speels’
‘We weten niet precies hoe oud hij is’ zei de man. ‘We hebben hem nog maar zeven weken.’
‘Oh, hoezo dat?’
‘We hebben hem uit zo’n tehuis gehaald voor mishandelde en verwaarloosde honden. Dan zit er wel een paspoortje bij met hun leeftijd, maar dat kunnen ze niet met zekerheid zeggen.’
Ik knikte geïnteresseerd. Drukte Lauren en Mathis nog wat dichter tegen me aan. Mishandelde en verwaarsloosde honden? En toch zeker weten dat ie niks doet? Niet dat het niet zielig is natuurlijk, maar een afgekloven kinderhandje vind ik nog wel een graadje zieliger.

‘Wij gaan weer!’ kondigde ik aan. ‘Bedankt voor de heerlijke taart!’ De hond likte mijn tenen nog even schoon. Mathis en Lauren klemden hun armen om mijn knieën en ik schuifelde de deur uit.
‘Hond’ zei Mathis toen we op straat stonden. ‘Eng’.

  3 comments for “Eng

  1. Linda
    4 okt ’11 at 10:00

    Ik was ook gewoon bij jou op schoot geklommen hoor, of dat nou past of niet! Ik denk ook nog steeds ‘bang’ en ‘eng’. En die baasjes zo herkenbaar maar zo irritant…

  2. Alice
    4 okt ’11 at 10:56

    Die poephonden ook, ik word daar zo gek van, van dat ‘hij doet helemaal niets, hij wil alleen maar spelen’. Dat betekent toch niet dat ik met die hond wil spelen? En ik vind het echt hartstikke zielig voor die mat en lau, slim dat ze lekker bij jou op schoot gekropen waren!

  3. Rianne
    5 okt ’11 at 9:39

    Noémi steekt ook wel eens ‘speels’ haar vingers in de ogen van een andere baby, dan zeg ik toch ook niet dat ze alleen maar wil spelen?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.