Hoe het jongetje gaat heten

Lauren is weer een nieuwe fase in gegaan; ze is bijdehanter en schattiger dan ooit, en tegelijk ook veel brutaler. Als iets haar niet zint kan ze uit haar vel knappen en boos beginnen te jammeren en te schreeuwen, net zo lang tot ze op de gang moet, waar ze met haar voeten tegen de deur trapt en gilt ‘Mama, jij bent stom!’. Het lijkt nog maar een paar weken geleden dat ze braaf iedere keer als iemand het woord ‘stom’ in de mond nam zei ‘dat mag je eigenlijk niet zeggen’.

En de dingen die haar niet zinnen zijn schokkend in pietluttigheid. Als ze gaat kleuren wil ze bijvoorbeeld graag dat ik een meisje voor haar teken. Maar ze heeft heel precies in gedachten hoe dat meisje eruit moet zien, tot het aantal staarten en de lengte van het haar aan toe. Teken ik de strik in de vlechten twee centimeter lager dan zij in haar hoofd had, dan kan dat haar tot het uiterste drijven.

Of we staan klaar om naar de bibliotheek te gaan, maar het regent een beetje en ze mag van mij haar bodywarmer niet aan. Ver-schrik-ke-lijk. Dat kan ik haar toch niet aandoen. Ze rent heen en weer door de gang, gooit haar jas op de grond en schreeuwt boos: ‘JIJ BENT POEP!’. En hoewel ik een lach moet verbijten trek ik toch mijn hele boze strenge mama-gezicht en zet haar op haar kamertje. ‘En kom pas terug als je gekalmeerd bent’ (de weerklank van wat er vroeger ook tegen mij werd gezegd).

Een paar tellen later gaat de deur van haar kamer weer voorzichtig open en steekt ze haar betraande gezicht om de hoek.
‘Ik ben gekalmeerd.’
Heel pedagogisch kniel ik op ooghoogte, kijk haar aan en zeg: ‘Jij zat op je kamertje omdat je tegen mij zei dat ik poep was. En dat mag niet.’
Ze doet echt haar best, kijkt zo devoot en schuldbewust mogelijk naar de grond. Maar om haar mond kriebelt een lach die maar niet weg wil gaan. Want mama zei ‘poep’. En bij mij kriebelt er ook een lach om mijn mond, want het ziet er zo aanstekelijk uit. En dan lachen we allebei voluit, en ze zegt: ‘Ik bedoelde niet dat jij poep bent, mama, maar het knuffelbeertje is poep’.

In het bushokje: ‘Dat plaatje betekent dat je niet met rolschaatsen in de bus mag en niet met een scheetbord’. Schaterlach.
Lopend over straat: ‘Ik ken een leuk liedje: “Tussen Keulen en poep, ligt de weg naar poepie'”. Hysterische lachbui.
Op de terugweg: ‘Mam, ik weet hoe we het kindje gaan noemen!’
Drie keer raden…

  3 comments for “Hoe het jongetje gaat heten

  1. marieke
    9 aug ’11 at 16:27

    Wat ’n poepie die Lauren! :)

  2. Janneke
    9 aug ’11 at 18:20

    Fantastisch stukje. Herkenbaar ook!

    Ik heb je geciteerd in mijn stukje. Hoop dat je het niet erg vindt.
    http://wonderdrie.groeimee.nl/babyverhaal/23626/fase/

    Groetjes

  3. Dorieke
    9 aug ’11 at 19:54

    Tuurlijk niet, goed juist om te weten dat we niet de enige sukkelaars zijn :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.