Smekende zwangere hertenogen

Geen alcoholvrije witbiertjes in Frankrijk. Niet dat ik me er nu op had blindgestaard, maar het is toch wel een beetje pijnlijk als veertien dagen lang om vier uur ’s middags het gepop van de bierdopjes klinkt en jij als verantwoordelijke zwangere maar weer een glaasje oasis/ice-tea/cola light inschenkt. Het schoot wel een paar keer door mijn hoofd: zou één glaasje echt zoveel kwaad kunnen? Maar dan bedacht ik dat ik aan één glaasje natuurlijk nooit genoeg zou hebben, dat zou er minstens elke dag eentje moeten zijn, en voor je het weet zou ik ‘mal aan de kletter’ zijn om het met vriendin M. te zeggen.

Wat er wél was: Panach. Een soort mix tussen seven-up en bier met een alcoholpercentage van minder dan een half. Sommigen kennen het als Sneeuwwitje, daar had ik zelf nog nooit van gehoord. Maar het was een goede dorstlesser op alcoholloze momenten. Toen ik het eenmaal ontdekt had ging ik net zo hard mee met de rest, al klonk mijn lach aan het eind van de avond natuurlijk net iets minder hysterisch en was mijn gang terug naar de tent net iets minder wankel dan die van mijn reisgenoten.

Al met al vind ik zwanger zijn en op vakantie gaan niet zo’n beste combinatie. Ik ben nog maar zestien weken op weg, die buik zit me echt nog niet dwars, maar in de gierende kou moest ik wel gerust twee keer per nacht op om te plassen. In de supermarkt moest ik elk kaasje drie keer omdraaien om te ontdekken of het geen rauwmelks product was en toen ik een keer per ongeluk ongewassen sla at seinde er steeds een rood waarschuwingssignaal in mijn hersenen vanwege een of andere vage uitspraak die ik ooit ergens gelezen had over de gevaren van het eten van ongewassen sla voor het ongeboren leven in mijn schoot. Mijn verloskundige had me voor vertrek bovendien op het hart gedrukt om onderweg écht om de twee uur te stoppen vanwege het risico op trombose, en ik moest maar proberen de Franse ziekenhuizen te vermijden waar daar kon je een of andere bacterie oplopen die er voor zou zorgen dat je in quarantaine moest bevallen. Stel je voor. Nachtmerries kreeg ik ervan.

Dus met al die stress had ik dat glaasje rosé wel kunnen gebruiken. Spanningen zijn immers ook helemaal niet goed voor een ongeboren kind. Al las ik vorige week in een oud nummer van Psychologie Magazine dat dit helemaal niet is aangetoond. Maar ik nam het zekere voor het onzekere: ik zette mijn stoel nog een tandje luier, ik sneed voor mezelf nog een stukje worst en keek bij elke kreet van een van onze kinderen met smekende zwangere hertenogen naar Ak. Ik had het immers al zwaar genoeg.

  4 comments for “Smekende zwangere hertenogen

  1. marlinde
    5 jul ’11 at 9:52

    Ha, jullie zijn er weer en dus kunnen we weer genieten van je leuke verhalen! Foto’s zijn té mooi, wat een ongelooflijke schatjes zijn Mathis en Lauren toch, dat beloofd veel goeds voor jullie derde spruit die wel met een heel dankbaar gezicht ter wereld zal komen gezien je er nu al zoveel voor moet hebben laten staan!!Goed gedaan maar ik deel je mening, zwanger en vakantie, niet de meest perfecte combinatie!!

  2. Els
    5 jul ’11 at 17:01

    Ik leef met je mee! Vooral balen van die alc vrije witbiertjes, moet je nu maar ff inhalen! En wat zit di vk je bang te maken met die bacterie! Gaat waarschijnlijk om mrsa maar die kun je hier ook oplopen en daarbij; onze co’s lopen stage in allerlei gribus ziekenhuizen in de rimboe en heb er nog nooit 1 mrsa positief terug gehad.

  3. Trienke
    5 jul ’11 at 22:44

    Mmmmh… Els? Ik weet niet of het erg geruststellend is dat je ‘m hier net zo hard kunt oplopen…
    @doriexels: welkom thuis!

  4. Els
    6 jul ’11 at 8:10

    Haha sorry Trienke…..je hebt gelijk ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.