Dat het langzaam uit elkaar valt

Ik moet even melden dat ons leven langzaam uit elkaar valt. Dat wil zeggen; de georganiseerde delen van ons leven, de rest ligt al chaotisch om ons heen. Zo begaf afgelopen maandag onze wasmachine het. Er kan pas volgende week een monteur naar komen kijken, dus we moeten het een poosje zonder doen. Onze auto loopt ook weer op zijn laatste benen. De vorige reparaties hebben geen enkel effect gehad; we zijn weer terug bij af. Nu moeten we beslissen of we hem nog wel willen houden. Het is zo’n beslissing als in dat gedicht van Judith Herzberg ‘wachten bij de halte’, waar ze schrijft:

Het langs hem/haar in de verte kijken of bus
eraan komt, zogenaamd.
Het echt in de verte kijken.
Het denken: is dat de bus?
Het blijven kijken tot het dichterbij is.
Het zien dat het geen bus is, maar een hoge vrachtauto.
Het denken: toch maar een taxi?
Het denken: dan had ik beter die eerste taxi kunnen nemen. Nu
heb ik voor niets gewacht, als ik alsnog een taxi neem

Dat gevoel van ‘nu heb ik voor niets gewacht als ik alsnog een taxi neem’, dat is hetzelfde als nu heb ik voor niets al dat geld betaald aan die auto, als we hem alsnog wegdoen.

Intussen ligt ook mijn telefoon bij de reparateur, want ik heb hem in al mijn kneuzigheid uit mijn handen laten vallen op de fiets. Schermpje kapot. Hij is alweer gerepareerd, maar ze sturen hem pas op als we hebben betaald, en aangezien we het machientje kwijt zijn waarmee we kunnen internetbankieren (vermoedelijke dader: Mathis; vermoedelijke laatste rustplaats: onze vuilnisbak) zou het nog wel eens een poosje kunnen duren voordat ik hem terug heb.

Alsof dat nog niet genoeg is lag Koekie deze week ineens stil op de bodem van de kom. Een oranje winterpeentje op de witte steentjes. Zo dood als een pier. Lauren was gefascineerd en laat nog steeds iedereen het (denkbeeldige) oranje plekje zien waar Koekie heeft gelegen. Ze heeft hem samen met papa een waardige uitvaart gegeven in de wc-pot. Ik durfde intussen mijn handen niet voor mijn ogen weg te halen, zo groot is mijn afkeer van dode dieren, ook als ze op winterpeentjes lijken.

  1 comment for “Dat het langzaam uit elkaar valt

  1. Els
    19 mei ’11 at 22:04

    OWow…het laatste restje beschaving verdwijnt nu dus ook? En wat rest julli nu? Wassen in de tobbe en met paard en wagen naar t werk? (die paarden kunnen alleen ook weer doodgaan dus dat helpt ook niet) Succes!!

    (wel echt balen van die auto; zo lang hebben jullie die nog niet!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.