Vallen en opstaan

Eerst viel hij op de stoep, zomaar met zijn bolletje naar beneden. Ik denk dat het kwam omdat we al zo ver gelopen hadden. Zijn kleine beentjes wilden niet meer hoog genoeg stappen – hij struikelde en viel met zijn hoofd op de tegels. Een schaafwond en een bloeduitstorting boven zijn linkeroog.

Toen viel hij in de crèche van de kerk. Ik werd uit de dienst gehaald omdat ‘hij toch wel een erg grote bult op zijn voorhoofd kreeg en ook hard moest huilen’. Die bult zag ik al toen ik nog onderaan de trap stond, een knoepert van een buil op dezelfde plek als die bloeduitstorting van eerder. De leidsters waren vreselijk geschrokken. ‘Hij viel gewoon van een fietsje af en toen kreeg hij meteen zo’n enorm ei’. Ik vertelde over zijn val van eerder die week en nam hem mee naar beneden. Zijn linkerooglid hing een beetje omlaag door de druk, maar verder viel het mee.

En toen viel hij van het trapje van de glijbaan op de tegels in de tuin. Hij gilde het uit. ‘Hij viel op zijn gezicht’ zei een meisje dat het had zien gebeuren. Ik probeerde hem in de ogen te kijken maar hij legde zijn hoofd zielig op mijn borst en kreunde zachtjes. Zo slap als een vaatdoek was hij, hij trok wit weg. Ak nam hem op schoot, waar hij zich moe tegen papa’s borst liet zakken en zelfs het snoepje dat hem werd aangeboden niet naar binnen werkte. Toen wist ik zeker dat er iets niet goed zat. ‘Toch even de huisartsenpost bellen’ adviseerde iemand. En een half uur later zat ik met Mathis in de wachtkamer.

Als een zielig ziek vogeltje had ik hem naar de auto gedragen, maar in de wachtkamer bij de dokter ging hij steeds beter rechtop zitten. Hij keek wat om zich heen, ontdekte het speelgoed in de hoek en stapte er dapper op af. Even vertrok zijn blik bij het staan en mompelde hij ‘au’, maar verder leek er niets mis met oog-hand-voet-coördinatie. Voor de vorm wachtte ik tot de dokter ons naar binnen riep, maar eigenlijk wist ik al dat het toch allemaal wel meeviel. ‘Als dit ‘suf’ is, dan zijn we allemaal suf!’ zei de dokter, die hem probeerde te onderzoeken en daarbij vakkundig met armen en benen door Mathis werd afgeweerd. Zonder verdere instructies mochten we weer naar huis.

Opgelucht. En vol respect voor die harde kop van Mathis. Vermengd met een vleugje angst, want een schedel die in één week drie valpartijen op beton overleeft is bij het uitdelen van een kopstoot een heel gevaarlijk wapen.

  3 comments for “Vallen en opstaan

  1. Jos en Aafke
    25 apr ’11 at 22:31

    Ach, arme Mathis! Wat een pech, zo vaak op je hoofd vallen. Ik vind hem wel flink, hoor! Hopelijk laat hij die kopstoten voorlopig achterwege door pijn aan zijn eigen hoofd bij het uitdelen ervan…

  2. Els
    26 apr ’11 at 9:49

    Och Mathisje toch. Misschien moet je toch een helmpje voor m kopen Door ;) (komt alleen nog veel harder aan bij het uitdelen van kopstoten.

    Zo is Lotte (eer)gisteren 3 keer op haar rechterknie gevallen met een mooie korst als gevolg. Ik heb altijd geleerd dat je dat het best zonder pleister kunt laten genezen maar mevrouw schreeuwt werkelijk moord en brand van ‘zeer!!’ als er geen pleister op zit en met pleister voelt ze blijkbaar niets (?) typisch die kinderen…..

  3. Jolien
    26 apr ’11 at 22:24

    Ach nee toch, hoe zielig, dikke kus op zijn bolletje van mij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.