Schimmelende appelschillen

Op maandagochtend wil ik gewoontegetrouw naar mijn fietssleutel grijpen voor ons gangetje naar de supermarkt – nu Mathis groot genoeg is voor het voorzitje en kan lopen, en nu het niet meer zo koud is, doen we onze boodschappen met de fiets. Maar ik grijp mis: aan het rek in de keuken hangt geen fietssleutel. Op het moment dat ik het lege haakje aan het rek zie wordt het ook direct blanco in mijn hoofd, zoals altijd als ik een sleutel moet zoeken.

Ik beken het niet graag, maar ik ben voor zoeken echt compleet afhankelijk van Ak. Als ik uren panisch ergens naar heb lopen zoeken komt hij vaak nonchalant aan, tilt een kussentje van de bank en vindt datgene wat ik kwijt was meteen. Mijn eerste instinct is dan ook om Ak op te bellen en te vragen waar mijn fietssleutel is. En als hij het niet weet, waar ik dan in vredesnaam moet beginnen met zoeken.
De geijkte plekken komen voorbij. Jaszakken, fruitschaal, onder of tussen de bank, onder het bed, in de reiskoffertjes. De minder geijkte plekken komen voorbij. Onder de toiletspullen, tussen de tampons en achter de boeken in de boekenkast.

En uiteindelijk, na drie dagen zoeken waarbij ook Ak geen steek verder komt, zucht ik: ‘Zou ik hem soms in dat ene plastic zakje van de Etos hebben gestopt, toen ik terugkwam met de laatste spulletjes voor de vakantie?’.
‘Natúúrlijk!’ roept Ak uit. ‘Dat is het! Waar is dat zakje?’
‘Eh, in de prullenbak denk ik. Ik gooi de meeste plastic zakken die ik krijg direct weg.’
Aks blik verduistert. ‘Maar dan ligt dat zakje al op de bodem van de container’.
‘Nee, ik heb hem pas weggegooid toen er al een nieuwe zak in de vuilnisbak zat. Dus… hij ligt denk ik op de bodem van het afval van deze week. Misschien even proberen te zoeken met een paar huishoudhandschoenen aan?’
‘Hebben we huishoudhandschoenen?’
‘Eh, nee’

Een paar minuten later sta ik afval uit de ene vuilniszak te scheppen in de andere. Met mijn blote handen, waar ik ’s ochtends nog schaafwonden op maakte toen ik onkruid trok in de tuin. Ze prikkelen en tintelen steeds meer naarmate ik dieper in het vuil kom. Helemaal op de bodem van de zak sluiten mijn vingers zich om iets van blauw plastic. Het Etos tasje!

Leeg.
‘Misschien is de sleutel eruit gevallen?’ zegt Ak, die genietend stond toe te kijken hoe ik met kop en schouders in het vuil dook. ‘Graai nog even verder.’ Ik werp nog wat koffiedik, resten uit de knoflookpers en bloederige sliertjes kipfilet in het rond, maat het mag niet baten. Die sleutel zit niet in de vuilniszak.

Zwijgend zitten we naast elkaar op de bank.
‘In de auto dan? Zou hij in de auto kunnen liggen?’
Ak staat, nog steeds zwijgend op. Loopt naar buiten. Opent de kofferbak. Zoekt naar het stapeltje spulletjes dat hij vlak voor ons vertrek naar Portugal nog uit zijn jaszakken haalde.
Vindt mijn fietssleutel.
‘Sorry, mijn fout’ zegt hij als hij de kamer weer binnenstapt. Het komt er niet helemaal lekker uit; uit mijn poriën komt een geur van schimmelde appelresten die hem even de adem ontneemt.

  3 comments for “Schimmelende appelschillen

  1. Alice
    21 apr ’11 at 8:58

    Boven dit stukje had een waarschuwing moeten staan: niet lezen op de vroege ochtend…gatsie ik denk dat ik de rest van de dag misselijk ben van de gedachte aan jouw armen tot op de schouders in kipfiletsliertjes, appelschillen en koffiedik. Maar wel fijn dat je je sleutel weer gevonden hebt!

  2. Rianne
    22 apr ’11 at 11:17

    Wat erg! Wel weer meteen een goede les om afval te scheiden, dat scheelt alweer een hoop kipfiletsmurrie op je zoektochten.

  3. Ronney
    23 apr ’11 at 11:09

    goed verhaal! Na lezing ervan had er eigenlijk graag een mooie actiefoto bij gezien, maarja :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.