Welkom thuis

Ze zijn dus weer terug, en hoe. Het begon meteen zondagmiddag bij mijn ouders aan tafel. Mathis keek ons ongeïnteresseerd aan en wierp stukken brood over de rand van zijn kinderstoel. Onafgebroken starend in de ogen van Ak. ‘Hoe..wat…’ sputterde die.
‘Heeft ‘ie hele week geen en-ke-le keer gedaan’ zei mijn vader met volle mond en een tevreden grijns.
Het was nog geen half uur later of de eerste pluk haar werd uit Laurens schedeldak getrokken. Ook helemaal geen problemen mee gehad toen wij weg waren uiteraard.

‘Mathis is ook zo’n schatje’ zei mijn moeder. ‘Dat van die kopstoten en het slaan, dat viel echt reuze mee’. Het was dat ze zelf bij het afscheid hadden gezien dat Mathis wel degelijk flinke kopstoten uit kan delen. Ik zag onderweg naar het vliegveld nog sterretjes van zijn laatste knal en ik voelde steeds voorzichtig aan mijn hoofd, of er niet al een bult verscheen, want ik had eens gehoord van een meisje dat van het klimrek viel en toen een scheur in haar hoofd had waar hersenvocht uitlekte. Zoiets zou toch wel wat roet in onze vakantieplannen gooien. De enige kopstoten die Mathis in de vakantieweek uitdeelde waren klaarblijkelijk gericht op het luchtkussen in de binnenspeeltuin, waar hij ‘ach een beetje door het dolle heen was geraakt’ en zijn hoofd steeds tegen de rand had gebeukt. Heel normaal gedrag voor een anderhalfjarige. Mijn ouders vonden het schattig.

Lauren is thuisgekomen met een nieuwe toevoeging aan haar vocabulaire. ‘Jip’. Te pas en te onpas, een soort ja en oké in één. ‘Heb je dat van Gerjan?’ vroeg ik, en ze zei: ‘Nee, van Jip en Janneke’. Oké. Intussen hoeft vriendinnetje M. na de logeerweek niet meer te rekenen op enige meegaandheid van Laurens kant. Was het de laatste keer tijdens het tienminutengesprekje op de speelzaal nog een issue dat Lau zich zo aan M. optrok, de pittige tante die vandaag met haar handen in de zij haar vriendinnetje toe gilde: ‘Bemoei je niet met mij’ heeft geen last van een gebrek aan zelfvertrouwen. ‘En ze hebben zo goed gegeten’ had mijn moeder verteld’ ‘Echt elke avond hun bord leeg’. Ik kon bijna niet geloven dat ze het over dezelfde kinderen had. Nou ja, Mathisje misschien wel, die met twee handen tegelijk zijn eten naar binnen werkt, maar Lau – ‘ik hoef dat groene niet’ – werkt met moeite een kwart van wat er op haar bord ligt naar binnen. ‘Boontjes vies’ zei ze vanavond met een prinsessenstemmetje, terwijl ze haar bordje van zich af schoof. So far voor het goed hun bord leeg eten.

Ze zijn dus weer terug, en hoe. Maar in mijn hoofd vallen ook langzamerhand weer wat puzzelstukjes op hun plek. Want hoe leuk het ook is ver weg en in de zon, het haalt het niet bij een gescheurde schedel, piepende oren en de twee liefste eigenwijste ondeugendste belhamels van de wereld. Welkom thuis!

  2 comments for “Welkom thuis

  1. Rianne
    19 apr ’11 at 15:34

    Mooi beschreven! Welkom terug!
    (In afwezigheid van Els voel ik me extra verantwoordelijk voor het achterlaten van reacties, maar zo leuk en gevat als zij dat kan, daar kan ik helaas niet aan tippen ;-))

  2. Linda
    19 apr ’11 at 21:35

    Dat doet die van mij nooit…..;)
    Ga meer weer heerlijk van ze genieten! Ik blijf het schatjes vinden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.