Whoops, daar gleed hij weer van zijn pootjes

Soms denk je: hoeveel kan een mens hebben voordat ie echt gek wordt, en dan gebeurt er iets en dan denk je: sjonge dit kon er ook nog bij en ik heb ze nog steeds allemaal op een rijtje. Sort of.

’s Ochtends werd ik wakker met een hard geruis in mijn oor. Het was gekmakend, net een auto die van binnenuit stationair stond te draaien. Ik vroeg steeds aan Ak: ‘Hoor jij dit ook of hoor ik dit alleen?’. Soms was het iets wat hij ook hoorde, zoals een straaljager, en soms was het iets in mijn eigen hoofd. Het was moeilijk om mijn eigen gedachten te horen met die herrie. Maar zo goed en zo kwaad als het ging stapte ik onder douche en probeerde ik mijn oren – zonder resultaat overigens – leeg te spuiten.

Ik was net klaar in de badkamer en stond mijn haar te drogen voor de spiegel op de slaapkamer toen Lauren iets riep vanuit de gang. Ik zette de föhn uit om ernaar te luisteren. ‘Mam, Mathis draagt water naar de gang!’ Ze kwam de kamer al binnenlopen om haar boodschap kracht bij te zetten. Ik reageerde traag. ‘Water op de gang?’ Maar besefte toen dat ik toch echt wel in actie moest komen. Snel stapte ik de gang op en trok de deur achter me dicht. Beetje weerstand – harder trekken. Een snijdende gil: Laurens handje tussen de deur. Ik pakte haar hevig geschrokken op en kuste haar gekneusde vingertjes. Intussen hoorde ik, door al het geruis in mijn hoofd en het gegil van Lau heen, steeds iets van ‘splash, splash’.

Mathis. Een enorme plas water op de gang, lege emmertjes er omheen en een mannetje dat pogingen deed om uit het waterbad te ontsnappen maar constant weer op zijn ruggetje gleed. Splash. Hard huilen. De vraag hoe hij aan die emmertjes water kwam probeerde ik maar niet te beantwoorden. Whoops, daar gleed hij weer van zijn pootjes.

En toen hielp die herrie in mijn oren ineens een beetje. Want ik had simpelweg geen gedachten. Of misschien waren ze er wel, maar konden ze niet doordringen tot mijn bewustzijn. Ik zei gewoon: ‘Wil iemand een snoepje?’. Ik plukte Mathis uit het glibberige nat en beloofde Lauren een paar pleistertjes en luttele seconden later zaten we in stilte op de bank met ieder een snoepbanaantje. Alles nog op een rijtje.

Sort of. Want wie mijn kaken maniakaal had zien malen had wel gedacht dat er ergens een steekje los was gaan hangen. Terwijl ik alleen probeerde om met dat banaantje mijn oor weer los te poppen, natuurlijk.

  3 comments for “Whoops, daar gleed hij weer van zijn pootjes

  1. Els
    16 mrt ’11 at 9:48

    Ow wat een chaos!!
    En je gelooft het niet…ik had de hele vorige week (na een verkoudheid overigens) mn rechteroor dicht zitten met een piep/suis erbij! Als je buis van eustachius niet meer ‘plopt’ dan zit het daar dicht (achter je trommelvlies dus…uitspuiten heeft dan geen zin) wat wel kan helpen is neusspray om je holtes weer open te krijgenv(voordat je een middenoorontsteking krijgt).

    Helaas werd ik daar dan weer katsmisselijk van.
    Succes! ( met alles; de chaos en t oor ;))

  2. Berber
    16 mrt ’11 at 21:33

    Vanavond las ik de kinderen voor uit ‘Knofje’. De tv-serie is geweldig, maar het boek is ook erg leuk (misschien vind ik het zelf nog wel leuker dan de kids…), vooral ook omdat er zoveel herkenbare dingen voor mij als moeder inzitten. Het hoofdstuk van vanavond beschreef een vergelijkbare chaotische toestand bij Knofje thuis . Het hoofdstuk eindigt als volgt (beschrijving telefoongesprek moeder van Knofje met tante Hilly): ‘Gelukkig’, zucht tante Hilly. ‘Ik dacht dat er iets ergs gebeurd was’. ‘O nee hoor’, zegt moeder. ‘Ik zit hier alleen maar met twee huilende kinderen, zesendertig gebroken borden en een vloer vol chips en pinda’s. Verder is alles in orde.’ Moeder zegt het een beetje lachend. Zuchtend lachen is het eigenlijk. Dat is heel moeilijk… Dat leer je pas als je moeder bent.

  3. Rianne
    17 mrt ’11 at 12:24

    Ah nee, Door, wat heftig, hoe is het nou met je oor?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.