Dat heeft hij van mijn familie

Mathis vertoont hamstergedrag.
‘Dat heeft hij van jouw familie’ zegt Ak.
Ik snuif verontwaardigd. Alle eigenaardigheden van Mathis zijn volgens Ak terug te voeren op mijn familie. Zijn flapoortjes, zijn weerbarstige haar, zijn gedrongen bouw. Maar die mooie donkerbruine kijkers komen natuurlijk voort uit de nobele kant van zijn genenpaar. Alleen een verontwaardigde snuif is een gepaste reactie op zoveel zelfoverschatting.

Maar dat van dat hamstergedrag en dat het uit mijn familie komt, daar zit wel wat in. Hamsteren is: pakken wat je pakken kunt en alleen maar bezig zijn met wat er nog meer te halen valt. Als de snoeppot opengaat meteen met beide handen de pot in duiken, en als je handjes dan vol zijn en de pot nog steeds open staat snel een snoepje in je mond proppen om er nóg een te pakken. Hamsteren is: stukjes worst uit het bord van papa en mama plukken en die niet meteen opeten, maar ergens onder een aardappeltje schuiven en met een smekende blik om de volgende bedelen. De rust keert pas terug als de snoeppot leeg is of als alle worstjes op zijn. Dan gaat Mathisje eindelijk genieten. Tergend langzaam sabbelt hij op zijn snoepjes, met af en toe een grijns van oor tot oor vanwege hoe lekker het is.

Ik ken het hamsteren van de lange kerkdiensten van vroeger. Mijn moeder nam een rol pepermunt mee naar de kerk en bij ieder punt van de preek kregen wij, de zes hammies, er eentje. Meestal was er wel een die net deed of hij zijn pepermuntje in zijn mond stak, en pas als de rest zijn snoep op had snel zijn geopende hand liet zien waar zijn pepermuntje nog ongeschonden in lag. Lekker puh. Het hamsteren ging zelfs zo ver dat we met de zusjes een massale pepermunt-hamsteractie begonnen. We spaarden ieder tijdens elke kerkdienst onze pepermuntjes op en stopten die in een doosje tussen onze onderbroeken in de klerenkast op zolder. Negen pepermuntjes per zondag, dat hoef je maar een paar maanden vol te houden en de voorraad past niet meer in je geheime kistje. Maar op een dag waren we er klaar mee. We vraten het doosje met handenvol tegelijk leeg.

Ik hoef maar even terug te denken aan die manische spaaractie of ik kan bevestigend knikken. ‘Hij heeft het van mijn familie’. Net als zijn brains natuurlijk, maar dat vertel ik later nog wel eens aan Ak.

  4 comments for “Dat heeft hij van mijn familie

  1. Ronney
    8 mrt ’11 at 23:45

    what’s in a name, Hammies!

  2. Bert
    9 mrt ’11 at 9:33

    Valt een financieel buffertje ook onder hamsteren? Dan heeft ie ’t van mij.

  3. jos
    9 mrt ’11 at 14:17

    Aha, daar verstopten jullie dus die pepermunt…

  4. Rianne
    10 mrt ’11 at 13:52

    Haha, wat een hamsterhammie! Grappig zeg. Doet me denken aan dat ene blik dat ik vroeger op mijn kamer had staan. Elke dag vroeg ik om een dropje en stopte hem dan in dat blik. Ik weet niet precies welke gedachte ik daar bij had, dat ik een keer een geweldig dropfeest in m’n eentje zou hebben of iets dergelijks. Feit is dat ik het blik op een zomerse dag opende en dat alles aan elkaar was gegroeid in een grote kleefsmurrie! Daar heb ik van geleerd. Zoals Linda’s Loesje-kaart op de Bijleveld zei: waarom bewaren als het nu lekker is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.