Brood en stiften

Het is net als leven met een mini-zelfmoordterrorist. Ik weet dat ik er maar niet over op kan houden, maar verplaats je even in mijn positie; ons leven kabbelde rustigjes voort en ineens loopt er een briesend leeuwtje rond in huis, die met de dag meer wilde streken uit begint te halen. Op het moment zijn wij 15 uur per dag in staat van opperste paraatheid; de overige 9 uur slaapt hij. Vandaag, toch een vrij rustige zaterdag, met twéé ouders dus vier paar ogen om hem constant in de gaten te houden, zijn er twee serieuze incidenten. Head first uit de box – de enige plek waarvan we dachten dat we hem nog even onbewaakt konden achterlaten – en achterover uit de kinderstoel, waarbij de val gelukkig gebroken werd door mijn snelle arm. Er is een volle kop met hete koffie gesneuveld. Die werd netjes bij het oor van de tafel getild en daarna drie keer hard op het tafelblad geslagen en vervolgens op de grond. Dan zitten wij weer met doekjes en keukenpapier en nog meer doekjes en zeep op onze knieën te deppen, terwijl hij onverstoorbaar doorgaat naar zijn volgende target. Dat met die slokjes uit de vissenkom is niets vergeleken met wat hij nu doet: hij trekt hele planten eruit, zwaait er wild mee rond en neemt er happen van. Ik wacht angstig op de dag dat hij een keer een vissenkop in zijn mond heeft. Een van zijn favoriete bezigheden is Lauren hard op haar hoofd slaan met de afstandbediening van de tv, of plukken haar uit haar hoofd trekken. Zelf moet ik elke keer als hij op schoot kruipt een angstige reflex onderdrukken omdat ik bang ben dat hij met willekeurig welk voorwerp op me inbeukt. En als ik zeg ‘NEE!’, dan legt hij snoezig zijn hoofd op mijn schouder, knuffelt even tegen me aan en gaat weer op oorlogspad.

Lauren is intussen een productiemachine van kleurplaten geworden. Als een maniak beweegt ze haar hand met de viltstift op en neer over het papier. Alles roze, roze, roze, en soms donkerroze (=rood). Het is heerlijk rustig, behalve als haar broer op tafel kruipt en wild op haar tekeningen begint te krassen. Maar wij vinden dat een van onze minste problemen; kale plekken op haar hoofd zijn immers veel opvallender. Ik hoorde mezelf vandaag achteloos tegen Ak zeggen: ‘Hé, eet Mathis brood en stiften?’, en ja hoor, hij at met één hand een stuk boterham en een viltstift, en we haalden onze schouders op. Ik kon alleen maar blij zijn dat zijn hoofd nog op zijn romp zit, en voorlopig focus ik me er maar even op om dat zo te houden.

  7 comments for “Brood en stiften

  1. Rianne
    6 feb ’11 at 17:51

    Men, ik leef met jullie mee!! Pure genade dat jullie eerst een dochter hebben gekregen om mee te oefenen voor dit serieuze werk!

  2. Rianne
    6 feb ’11 at 17:52

    En gefeliciteerd met Axel! Het gaat ons niet meer lukken een verjaardagsgenoot voor hem te produceren!

  3. Ronney
    7 feb ’11 at 9:19

    oioioi, wat een energiebommetje! Misschien een tredmolen aanschaffen voor dit ratje?

  4. Els
    7 feb ’11 at 9:32

    Echt ondeugend zeg! Zal inderdaad wel in de mannelijke genen zitten. En Rian…we wachten in spanning! ;)

  5. Anneloes
    7 feb ’11 at 21:44

    Slaapt Mathis echt maar 9 uur op een dag???

    Wow wat zullen jullie uitgeput zijn en ’s avonds blij als hij slaapt!

  6. dorieke
    9 feb ’11 at 12:55

    @ Anneloes: hm, daar zeg je wat… hij slaapt echt wel meer dan negen uur hoor! Ik heb gewoon verkeerd gerekend. Hij slaapt ’s nachts twaalf uur en tussen de middag ook nog anderhalf. Dus er blijven maar tien uur over om paraat te staan. Klinkt al een stuk minder dramatisch, toch?

  7. Anneloes
    11 feb ’11 at 15:11

    Haha…ik schrok al!

    Maar je mag je verhaal best een beetje aandikken voor een dramatisch beeld ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.