De vrouw met vetvlekken

We krijgen nauwelijks tijd om te wennen aan Aks nieuwe baan. Ik bedoel, had ik het dinsdag nog over een nieuw ritme? De laatste dagen verlopen volkomen ritme-loos. Ak is 24/7 on duty, mij achterlatend met een vaag gevoel van ‘in welk wespennest hebben we ons nu weer gestoken’. Midden in de nacht sturen we sms-jes naar elkaar. ‘Hou je het nog vol?’ ‘Is het leuk of gekkenhuis?’ en om vier uur ’s nachts: ‘Sorry, ik pak hier toch even een hotel’.
Kijk, over een jaar ben ik natuurlijk helemaal blasé als het gaat om crisiscommunicatie (of, en dat is meer voor de hand liggend, dit is de grootste happening uit zijn hele carrière als woordvoerder en na deze week gaat het alleen maar bergafwaarts met de spanning), maar nu is het allemaal nog een beetje wennen. ‘Flexibel zijn’ houd ik mezelf voor. Het maakt niet uit dat net toevallig vannacht een vriendinnetje bij Lauren logeert, die net vannacht om half zes huilend wakker wordt, en dat ik net vandaag mijn meest lousy outfit aantrek omdat ik snel iets uit de kast moet kunnen pakken zonder dat het huis tot chaos vervalt, en dat Ak net vannacht de auto mee heeft, en ik dus net vandaag met de bus en drie kinderen naar de oppas moet, en dat Lauren net als we moeten uitstappen besluit dat ze niet durft.

Nou oké, van al deze dingen maakt het dus wel een beetje uit dat ik mijn meest lousy outfit aanheb. Een vetvlek op mijn trui en een gerafelde broek. Het zit wel lekker trouwens hoor. Maar als ik in de trein zit belt collega G.
“Even over onze afspraak vanmiddag…”
Afspraak? Vaag begint er een belletje te rinkelen.
“Oja, met W.W. toch? Om het te bedanken voor zijn financiële support?”
“Inderdaad. Kun je de trein van half één nemen op Centraal?”

Als ik heb opgehangen staar ik even uit het raam. Soms moet een crisis even bezinken. Dan glijdt mijn blik over mijn outfit en ik denk: “Dit gaat gewoon niet. Als ik vanmiddag aankom in deze kleren is dat een klap in het gezicht van die vent. Ik móet op Utrecht Centraal wel even shoppen.”
En zo gedacht zo gedaan. Ik hol van het spoor richting Hoog Catherijne en duik de eerste de beste winkel in waar enigszins vrouwelijke kleding in de etalage hangt: de DiDi.
Even iets over de DiDi. Ik vind vrouwen die kleren dragen van DiDi er heel leuk uitzien. Maar het is zo niet mijn stilo. Al die franjes en randjes, dubbele laagjes, kantjes en zakjes. Geef mij maar ‘plain and simple’. En dus is de DiDi misschien niet de handigste keus voor mijn snelle shopactie.
Maar goed, een vrouw moet doen wat ze moet doen, dus na lang aarzelen sta ik toch met een zwart tuniekje en een zwarte legging in de paskamer.
“Vind je het kunnen?” vraag ik aan de verkoopster die geïnteresseerd staat te kijken.
“Voor wat?”
Ik leg mijn situatie uit. Dat ik niet de juiste kleren aanhad. Net door een collega werd gebeld. Dat ik een afspraak heb met een rijke man.
Haar ogen beginnen te glinsteren en een geheimzinnig lachje speelt om haar mond.
“Een rijke man?”
Meteen wordt ze hulpvaardig. Schat mijn eigen kleren in (“Oh, je hebt gympjes. Maar wel dúre gympjes, dus die kun je wel laten zien”). Komt aanlopen met sexy DiDi-jurkjes (“Ik weet niet wat je smaak is, maar dit kan ook heel leuk zijn”). Net zolang tot ik kordaat moet ingrijpen. Ik pak haar bezige handen en zeg: “Stop. Ik kijk eerst nog even verder”. Vlucht vervolgens zonder omkijken de winkel uit.

Ik doe uiteindelijk een aankoop bij de WE en moet nog even terug langs de DiDi om de zwarte legging te halen die ik daar had gepast. De verkoopster staat nog bij de paskamers te wachten. Ze straalt als ik binnenkom. “Oh, jij weer!” Snel grijp ik de legging van het rek en wil er vandoor gaan. Ze roept me nog na: “Veel plezier hoor! Met je rijke man!”

Die heeft een mooi verhaal voor haar weblog, bedenk ik als ik naar mijn volgende trein loop. Over die sjofele vrouw met vetvlekken, die zich ineens ontpopt tot een ware rijke mannenverslindster en snel nog even een sexy outfit bij elkaar shopt voor haar spannende date.
Je maakt nog eens wat mee bij de DiDi.

  12 comments for “De vrouw met vetvlekken

  1. Linda
    6 jan ’11 at 22:31

    HILARISCH!!!
    en lekker praktisch ook, echt iets voor de flexte vrouw die ik ken!!!!

  2. Alice
    6 jan ’11 at 22:39

    Wat een verhaal weer! Hilarisch! En…staat er nou echt dat Ak vannacht een hotel gepakt heeft in Moerdijk??

  3. Trienke
    7 jan ’11 at 9:08

    Mmm… Misschien geen goed moment om te vertellen dat Juultje vannacht zes uur aan een stuk heeft geslapen en ik, op 2 cm na, mijn oude spijkerbroek weer pas?

    • jos
      7 jan ’11 at 23:04

      Ben blij voor je T! Een baby die 6 uur aan een stuk slaapt…

  4. roel
    7 jan ’11 at 9:45

    ijzersterk Trienke wrijf het er lekker in!

  5. Rianne
    7 jan ’11 at 12:12

    Haha, prachtig!
    He, van welke gemeente is Axel dan voorlichter? (Heb je vast op onze laatste date verteld, maar ja, zwanger he…)

  6. marjolijn
    7 jan ’11 at 14:25

    haaaahahahaaaaahihihi

    welke rijke man was het?

  7. dorieke
    7 jan ’11 at 15:10

    @Alice: ja, in een hotel. Het waren maar drie uurtjes ofzo trouwens en toen moest ie alweer ergens heen
    @Rianne: Moerdijk!
    @Marjolijn: Ik zal het je volgende week vertellen :-)

  8. Marieke
    7 jan ’11 at 19:31

    Het lijkt er sterk op dat Axel de baan heeft overgenomen die mijn zus (ivm verhuizing) heeft opgezegd.
    K weet niet precies wat ze was, maar iets van de communicatie tussen de verschillende hulpdiensten aansturen en daarin woordvoerder zijn ingeval van een crisis/ramp. En dan ook af en toe pakketdienst dat ze in een grote auto van de brandweer met zwaailicht door de stad mocht rijden. regio Rotterdam.
    klinkt dat bekend?

  9. dorieke
    7 jan ’11 at 22:36

    Oei, dat klinkt spannend! Nee, zo spannend is Aks nieuwe baan niet hoor, hij werkt gewoon voor de gemeente. Maar ja, als er ineens een crisis uitbreekt in zo’n gemeente ben je er wel lange dagen zoet mee. Voor jouw zus gaat waarschijnlijk elke nieuwe baan een stuk saaier worden, of niet? Vooral dat rondrijden met een zwaailicht spreekt tot de verbeelding!

  10. Marieke
    8 jan ’11 at 12:21

    Klinkt spannender dan de werkelijkheid hoor. In de tijd dat ze daar werkte is het volgens mij nooit echt gebeurd dat er een grote ramp was, en ze snel ter plaatse moest zijn. Ze had dan alleen die auto tijdens een 24-uurs dienst voor de deur staan met mogelijkheid om een zwaailicht aan te zetten als ze er niet door kwam.
    Nu gaat ze hetzelfde opzetten voor de gemeente van Nijmegen en omstreken. Min de pakketdienst dan. Met drie kinderen is zo’n 24-uurs oproepdienst niet zo handig meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.