Kerstlampjes

Het heeft altijd iets abrupts, de overgang van sinterklaas naar kerst. Er gaat één nachtje overheen en de hele buurt is plotseling versierd met kerstlampjes. Oh, er zijn er ook die al véél vroeger waren met de kerstversiering. Onze achterburen bijvoorbeeld. Daar staat al ruim een maand een bewegende kerstman op de veranda, en ’s avonds bungelt er een felknipperend lichtsnoer voor het raam. Maar de meeste mensen hebben toch gewacht tot de Sint weer onderweg naar Spanje was voor ze hun wanstaltige decoraties onder het stof vandaan haalden.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een fan van kerstlichtjes. Als het aan mij lag zou ons huis permanent baden in de zachte en gezellige gloed van duizenden lampjes. Maar zelfs een fan als ik kan er met mijn hoofd niet bij wat ik in sommige huizen zie gebeuren. Met stickers wordt een ruitpatroon op de ramen geplakt. Rond de contouren een flinke dot nepsneeuw. Daarachter een net van flakkerende kerstlichtjes in de vorm van sterretjes. Aan het plafond hangen slierten van glittergoud. Op de bijzettafeltjes worden kerststallen, kerstmannen en een arreslee uitgestald. Kerststukjes met scheve rode kaarsen en een kerstboom met rood-blauw-groene lampjes maken het schouwspel compleet. Als je iemand in zo’n setting een bord avondeten ziet verorberen valt hij gewoon uit de toon.

Bij ons in huis is het nog sobertjes. Ik heb nog niet gezocht naar de kerstlichtjes van vorig jaar, en aan een kerstboom beginnen we maar niet om onszelf de stress van het in toom houden van Mathis te besparen. Als hij al de planten uit de vissenkom eet, hoeveel aantrekkelijker zullen dennennaalden dan niet zijn? Ik heb niet zoveel zin om op kerstavond met naar de Eerste Hulp te snellen met een jongetje met een darmperforatie. Het enige wat ons al in kerstsferen brengt is het Little People kerststalletje van Lauren en Mathis, gekregen van Sinteropa en oma. Op het dak zit een knopje, en als je daarop drukt gaat er een melodietje spelen. ‘Stille nacht’. Lauren zingt het ’s avonds in bed ook voor haar broertje: ‘Stille nacht, geinige nacht’. Ze vindt dat ze ook wel in bed mag spelen met het stalletje, want Jezus is toch geboren in Bed-lehem? En trots vertelt ze over de ‘drie wijzers’ die naar Jezus kwamen kijken.

Ik zal je eens wat vertellen. Ik heb de afgelopen week steeds zo’n donker gevoel. Zondag hoorde ik van een jongetje van drie dat blind was geworden. Ik moest dit bericht ook nog vertalen vanaf het podium in de kerk; ik hield het niet droog. Hij vroeg steeds aan zijn moeder: ‘Mama, waarom kan ik niet meer zien?’ Hartverscheurend. We zagen een filmpje van de overstromingen in Pakistan. Mensen zonder eten, huis, kleding. Een hopeloze situatie. En ook dichter bij huis is het donker: mensen die ons lief zijn worden ziek en gaan dood.

Gezellige kerstlampjes kunnen zo’n gevoel niet verjagen. Dit wel: ‘vrede en heil wordt gebracht, aan een wereld verloren in schuld’. Dus elke keer als Mathis obsessief de engel op de kerststal zet, en als ‘Stille nacht’ begint te spelen, dan gaat er bij mij van binnen toch weer een lichtje aan.

Waar Little People al niet goed voor is…

  3 comments for “Kerstlampjes

  1. Rianne
    9 dec ’10 at 10:06

    Mooi.

  2. Liesbeth
    9 dec ’10 at 13:56

    Ik hou het ook niet droog als ik lees over dat jongetje. Wat afschuwelijk als je eerst wel kon zien en dan niet meer. Ja, dan komt ‘licht’ in een heel ander perspectief te staan.

  3. marlinde
    10 dec ’10 at 17:51

    Afschuwelijk verhaal van dat jongetje inderdaad. Het idee dat Anna-lynn of Yanoah ineens niet meer zouden kunnen zien, verschrikkelijk! Gelukkig hoeven we niet moedeloos te worden door Diegene waar het écht om gaat met kerst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.