Sommige mensen veranderen nooit

Gastblog door Pa Ham

Het is koud vandaag. Min zes graden lees ik af op het display van mijn weerstationnetje. Dat maakt een dag als vandaag extra droevig. Ik ga namelijk naar de begrafenis van een veel te jong overleden collega. Plotseling, hartstilstand. Als ik bij de aula kom zie ik de verslagen familie staan. Hun verdriet is voelbaar. Dan zie ik meerdere collega’s, ze begroeten mij als gepensioneerde uitbundig. Ik schaam me haast voor hun harde stemmen, dat past toch niet.
We zeggen dat we het rot vinden om elkaar onder deze omstandigheden te ontmoeten.
Dan worden we uitgenodigd voor een korte plechtigheid in de aula. Een vrouw van mijn leeftijd neemt het woord. Ze lijkt wel een soort pastoraal werkster denk ik bij mezelf. Verrassend hoe ze bij deze niet gelovige mensen toch een woord van troost weet te spreken.
Na de plechtigheid zingt de band U2 het lied ‘ONE’,
One love,
One blood,
One life.
De kist wordt de zaal uitgedragen en wij volgen, de kou in. Op het kerkhof spreekt de vrouw nog enkele woorden bij het graf. De kist zakt weg en dan klinken de woorden.. bedankt.. uitgenodigd voor de koffietafel…
De gedachte aan warme koffie brengt mij in versnelde pas terug naar de aula. Als ik na de koffie de familie ga condoleren en vervolgens in de garderobe mijn jas aantrek, staat plotseling de vrouw, die de dienst heeft geleid, voor me. Ze kijkt me aan en zegt, “Ben jij misschien..”, en zij noemt mijn naam. Vol verbazing staar ik haar aan en stamel een bevestiging. Dan noemt ze ook haar naam. Dat roept herinneringen aan de lagere school bij me op. Ze zat bij mij in de klas.
Als ik terug rij naar huis ben ik nog niet van mijn verbazing bekomen. Hoe kan iemand die ik in vijftig jaar niet heb gezien mij feilloos herkennen en mijn naam nog weten.
Ben ik zo weinig veranderd of heb ik een onverwoestbare indruk op haar gemaakt?

  9 comments for “Sommige mensen veranderen nooit

  1. Dorieke
    8 dec ’10 at 11:27

    Ik snap dat niemand durft te reageren omdat dit eigenlijk ook een beetje een droevig verhaal is. Maar ik wil toch even een poging doen om de laatste vraag te beantwoorden: zo weinig veranderd of een onverwoestbare indruk? Ik zou zeggen: verander je kapsel nooit, en gegarandeerd dat mensen je nog herkennen als je oud en bejaard rondloopt. Op die oude schoolfoto zie ik al die scheiding rechts en de lok opzij. Een evenbeeld van de huidige haardracht. Mystery solved ;-)

  2. Alice
    8 dec ’10 at 11:36

    Mooi geschreven pap, en die foto: prachtig!

  3. Alice
    8 dec ’10 at 11:38

    O enneuh…ik sluit me aan bij Dorieke: zelfde look sinds de peuterleeftijd, dus altijd te herkennen!

  4. marlinde
    8 dec ’10 at 12:40

    Mooi geschreven pa Ham. JW en ik hebben hard gelachen om de afloop van dit inderdaad vrij droevige verhaal en wij denken dat het toch de onverwoestbare indruk moet zijn geweest :)

  5. Wessel
    8 dec ’10 at 14:16

    Niets veranderd t.o.v. de foto. Alleen is de welvaart wel zichtbaar tegenwoordig.

  6. Alice
    8 dec ’10 at 14:47

    Wes, wat ben je weer subtiel!

  7. Wessel
    8 dec ’10 at 16:00

    Niet iedereen loopt met een Ray-Ban bril.. ;)

  8. Anneloes
    9 dec ’10 at 13:45

    Nou ben ik wel heel nieuwsgierig wie die vrouw is….ze komt mij zo bekend voor!!! Maar ja ze zal wel lijken op iemand die ik ken…

    Maar ik herken u ook op de foto hoor oom B! ;-) Geen spat veranderd! Nou ja….Wat volwassener geworden :-)

  9. 21 dec ’10 at 19:46

    verbazingwekkend genoeg lijkt R erg veel op hoe je vroger er uit zag, oom B!

Laat een reactie achter op Anneloes Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.