Een vreemd soort traagheid

Mijn zusje is zwanger, en niet zo’n beetje ook. Nog maar een paar dagen tot de uitgerekende datum: op pakjesavond moet het kindje arriveren. Als ik ’s ochtends wakker wordt denk ik: “Zou het vandaag?” Zij vindt dat de dagen voorbij kruipen. Ze kan niet meer naar buiten omdat het zo glad is en zo koud. Ze doet elke dag een klein klusje in huis en zakt dan weer gelaten op de bank. Ze is zelfs een puzzel aan het maken. Ja heus, een legpuzzel. Vanavond aan tafel vertelde ik erover aan Ak, dat ze zelfs een puzzel aan het maken is, omdat ze net in een nieuw huis woont en haar computer nog niet aangesloten is en de DVD-speler het niet doet omdat een van de batterijen uit de afstandsbediening heeft gelekt. “Wat doe je dan de hele dag??” had ik ongelovig uitgeroepen, en ze zei: “Tja. Puzzelen. Ik puzzel.” Toen ik dit aan Ak vertelde keek Lauren ineens geïnteresseerd op van het bord eten waar ze rijstkorreltje voor rijstkorreltje uit aan het peuteren was. “Wat zei je mam?”
“Dat W. en T. bijna een kindje krijgen”.
Ze gaf me een blik van: ‘en nu het interessante nieuws graag…’ en zei: “Nee, je zei iets over iemand die een puzzel ging maken?” Tja, de ene puzzelfan herkent de andere uit duizenden.

Haar wachten doet me denken aan de dagen dat ik zelf wachtte op een geboorte. Bij Lauren naïef, bij Mathis vol bezorgdheid over wat komen zou. De dagen sleepten zich voort. De laatste weken van een zwangerschap brengen een vreemd soort traagheid met zich mee. De dagelijkse gang van de dingen komt langzaam tot stilstand. Je komt niet meer veel buiten, krijgt niet veel telefoontjes meer. Je wacht en je wacht. En na de bevalling mis je dat weer een beetje. Niet de zwangerschap op zich misschien, maar wel het leventje zoals het was. Binnen een paar weken is er een nieuw, druk tempo van nachtvoedingen en kleertjes wassen. En voor je het weet ben je weer aan het werk, en voor je het weet ben je ruim een jaar verder. Van traagheid of stilstand is geen sprake meer.

Of toch een beetje soms. Zoals vanochtend, toen ik even op Mathis lette terwijl Ak Lauren naar de speelzaal bracht. Het was mijn thuiswerkdag vandaag, een dag waarop ik altijd achter de computer op onze slaapkamer kruip en door de deuropening mokken koffie krijg aangereikt en lekkere broodjes. Ik zat op de bank en staarde naar Mathis. Hij klom op de tafel. Pakte de lepel van Aks kommetje cruesli. Smeerde zijn trui ermee in. Stak hem opnieuw in het kommetje en smeerde de tafel ermee in. Daarna ging de lepel gretig naar zijn mondje en smeerde hij zichzelf ermee in. En steeds die brede grijns. Toen Ak weer thuis was zei ik: “Kijk naar Mathis. Hij heeft er een potje van gemaakt. En ik zat hier maar en ik keek ernaar en ik deed gewoon helemaal niets. Ik kon me er niet toe zetten.” Ak tilde Mathis van de tafel. “Volgens mij ben jij toe aan vakantie” zei hij.

  6 comments for “Een vreemd soort traagheid

  1. W en T
    4 dec ’10 at 10:55

    Vandaag en morgen wachten we samen, dat maakt het een stuk interessanter. De puzzel is inmiddels van tafel en heeft plaatsgemaakt voor een vetbol in een boom in de tuin. Dit levert soms een prachtig schouwspel op van merels, roodborstjes en nog niet herkende exemplaren die vechtend het netje leegplukken.

    Leuk stukje!

  2. Linda
    4 dec ’10 at 16:09

    en nu mag ik elke dag kijken of je al tante bent geworden…
    Enneh… doe je een beetje rustig aan? Als je aan vakantie toe bent, moet je die misschien gewoon even nemen?!?!?!
    kus

  3. Els
    4 dec ’10 at 19:16

    Wow W en T: dat is al snel; 5 decemver
    Uit ervaring weet ik echter dat t ook nog 15 dagen langer kan duren dus tegen die tijd ben je een echte vogelaar T!
    Maar geen internet of DVD’s; dat was zo’n btje mijn leven de laatste weken van de zwangerschap (en die van Door ook volgens mij in geval van Lauren) dus; respect! En succes met de laatste dagen/weken en de bevalling!

    En Door; neem vakantie of breng de apies een keer e
    hier (op een woensdag dat t niet zo sneeuwt)

  4. Els
    4 dec ’10 at 19:26

    (of gewoon lekker laten knoeien met yoghurt……kan ook geen kwaad, toch? ;)

  5. jos
    11 dec ’10 at 23:42

    Is de speelgoed slak inmiddels gearriveerd bij Lauren? Het lijkt me dat die minstens zo moeilijk te vinden is als amandelmeel

  6. Dorieke
    12 dec ’10 at 8:19

    Nee, de speelgoedslak heeft de zak van de Sint niet gehaald. Het springtouw wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.