Gloeiende neusjes

Brrr, wat koud. En wat een overwinning moet je steeds weer op jezelf behalen om de deur uit te gaan. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van de winter. Ik houd van besneeuwde daken en ijskristallen op het raam, van warme chocolademelk met slagroom, een huis overdadig versierd met kerstlichtjes, iets dat lekker geurt in de oven, en van tot over je oren ingepakt zitten in muts en sjaal, zodat alleen het puntje van je neus nog koud wordt. Maar dan de andere kant van het verhaal. Dat je ’s ochtends niet je bed uit kunt komen omdat het zoooo freezing is. Dat je niet alleen jezelf, maar ook twee kindjes in moet pakken voor je naar buiten gaat. Dat een van die kleintjes steeds heel hard huilt buiten, omdat hij steeds zijn wantjes uittrekt, en steeds zijn mutsje afduwt, en het dan bere-berekoud krijgt. Dat de mensen op straat zich ermee bemoeien hoe warm je kinderen zijn ingepakt. ‘Mevrouw, hij huilt. Hij heeft het koud. Zijn hoofd. Zet hem een mutsje op.’ Dat je haar statisch wordt en je huid gaat knisperen als droog stof. Dat de auto niet goed wil starten, dat je het stuur van de auto niet vast kunt houden omdat je handen eraan vast zullen vriezen.

Op ons kantoor is het ook freezing. Als de wind tegen het enkele glas blaast vliegt er door elk van onze blote nekjes een tochtvlaag van -13. Zitten we in de zomer met zonnebrillen op achter ons bureau, in de winter draagt iedereen zijn sjaal en kruipt diep in zijn kraag. De mannen hebben rare mutsen op. ‘Wat? Wat kijk je nou? Is lekker warm toch?’ Dat is onze directeur, glimmend vanonder zijn bontmuts met oorflappen.

Het allerfijnste moment is als je verkleumd en onderkoeld een warmgestookt huis binnen stapt, je schoenen uittrekt, met opgetrokken benen onder een fleecedeken op de bank kruipt, en onder elke arm een ijsblokkindje schuift. Ik houd het mezelf iedere keer voor als ik naar buiten moet: straks mogen we weer naar binnen, en dan wrijven we de puntjes van onze koude neuzen tegen elkaar totdat ze gloeien.

  7 comments for “Gloeiende neusjes

  1. Els
    1 dec ’10 at 19:48

    Hier ook ééntje die steeds haar wantjes uittrekt en vervolgens begint te brullen van de kou…geen idee wat ik eraan kan doen behalve dan haar wantjes aan haar jas vastnaaien ;) Muts heeft touwtjes aan de onderkant dus vastknoopbaar onder kin =)

    Werk helaas ook enkel glas maar een muts…dat gaat me toch nog te ver (maar eigenlijk best een goed idee)

  2. Linda
    1 dec ’10 at 21:52

    A in sneeuwpak: ‘ik is Teletubbies’.
    Oke aan haar taal werken we, maareh… deze zonaanbidster hoeft niet naar buiten om in de sneeuw te spelen, maar zit met haar kopje thee ( en nakijkwerk) voor het dubbelglazige raam!

  3. Dorieke
    1 dec ’10 at 22:30

    @ Els: ze zitten niet echt met mutsen op achter hun bureau hoor! Sjaals, dat wel, maar de mutsen gaan pas op bij het naar buiten gaan. En over die wantjes, volgens mij werkt het alleen om de wanten aan haar hánden vast te naaien, en dat zul je zeker een stap te ver vinden?

  4. axel
    2 dec ’10 at 9:41

    Of nieten. Gaat sneller…

  5. Alice
    2 dec ’10 at 10:46

    secondelijm?

  6. Els
    4 dec ’10 at 22:28

    Huuuh..de foto is ineens gewijzigd!!

  7. Dorieke
    4 dec ’10 at 23:06

    Hahaha, goed gezien! Dat andere plaatje was ook wel leuk met die twee boompjes in de hoek, maar je zag die boompjes niet op de homepage en dan werd het zo’n treurig grijs vlakje. Dus vandaar :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.