De snackroep van Mathis

Mocht je al illusies hebben over je opvoedkwaliteiten, een tweede kind maakt daar abrupt een einde aan. We hadden het idee al opgegeven dat wij de ouders zouden zijn die meisjes konden opvoeden met auto’s en geweren en jongens met barbies en knuffelberen. We leefden ook niet meer in de waan dat bij ons het bord avondeten gewoon zou worden leeggegeten, of dat we op elke waarom-vraag geduldig een antwoord zouden formuleren, of dat onze kinderen melk zouden lusten. Maar wat we nog wel geloofden was dat wij er een aandeel in hadden dat Lauren nauwelijks om snoep en koek bedelt. Andere kinderen komen soms al vragend om snoep de deur binnen, maar Lauren laat koekjes sowieso liggen en is ook kieskeurig met snoep. Komt vast door ons, dachten wij. We bieden gewoon niet veel zoetigheid aan, en dan gaat ze er ook niet om vragen. We konden dan heel tevreden gesprekjes voeren met elkaar, over hoe fantastisch we dat hele koek-en-snoep-verhaal hadden aangepakt, en in gesprekken met vriendinnen wilde ik er ook wel eens tussendoor flowen dat Lauren als snack graag een augurk eet, in de hoop jaloerse blikken te oogsten.

Maar nu hebben we Mathis. Allesverslindende, vraatzuchtige Mathis met grote bruine puppie-ogen en een scheur waar je u tegen zegt. En alles is ineens anders. Koek, snoep, kaas, worst, cake, chips, chocola; niets is veilig voor de spiedende blik van Mathis. Hij heeft ons compleet in zijn macht met zijn smekende blik en zijn tevreden grijns als hij de buit bemachtigt. We zijn gewoon verloren. En slap. Hoeveel lekkernijen al door zijn mondje naar binnen zijn gegaan omdat wij niet in staat waren hem te weerstaan. Soms als ik iets lekkers wil prop ik het in de keuken al naar binnen, zodat hij het niet ziet. Als ik sta te koken trekt hij de hele tijd schreeuwend aan mijn broekspijp, en hup daar gaat weer een stukje worst of kaas, zolang ik hem maar stil krijg en mijn eigen adrenalinepeil op een werkbaar niveau houd.

Dus nu moet er echt opgevoed gaan worden. Een nieuw regime is gisteren ingegaan: Mathis krijgt twee keer per dag iets tussendoor, een stuk fruit of een evergreen, en verder drie keer een maaltijd, en verder niks. En nu maar afwachten of ik over een half jaar weer trots kan vertellen dat mijn kinderen droge crackers eten als snack. Of we zitten dan met Dik Trom bij de dokter, die hem een corrigerende maagband moet aanmeten omdat z’n pa en ma er de kracht niet voor hadden om zijn snackroep te weerstaan.

  5 comments for “De snackroep van Mathis

  1. Els
    8 nov ’10 at 17:01

    Owwww herkenbaar! Ik beperk t met Lotte meestal braaf tot 2 snackjes per dag in de vorm van rozijntjes of een kinderkoekje maar daar is één uitzondering op; als we boodschappen gaan doen en ze moet in de buggy….dat vindt ze namelijk niet leuk en de enige manier om t snoetje ietsje stiller te houden is; er iets te eten in stoppen.

    Helaas heeft ze het heel goed door wanneer ik zwak ben want zodra ze vanaf de fiets in de buggy getild wordt wijst haar vingertje al gebiedend naar mijn tas en roept het kleine mondje; ‘KOEKIE?!’

  2. Jolien
    8 nov ’10 at 19:05

    Zeker ook de uitzending over te dikke kinderen gezien? Wel shocking: kinderen die als kind al structureel te dik waren blijven daar meestal hun hele leven mee strijden.
    Omgekeerd is het helaas niet waar geloof ik, ik was als kind namelijk een sprietje….
    Enne, wat Mathis betreft: ik wens jullie heel veel sterkte, hou rijstwafels en soepstengels bij de hand, 0-calorieen!
    (…en een paar oordoppen…)

  3. Liesbeth
    8 nov ’10 at 21:03

    Het vervelende is ook dat het léuk is om je kind te zien genieten van iets lekkers. Een tijdje geleden zagen we bij ‘Een dubbeltje op z’n kant’ of soortgelijk programma een stel dat dus niet met geld om kon gaan en elk weekend uitgebreid frituurde en daar niet mee kon stoppen, want “dat vindt die kleine zo lekker”. Wij vonden dat toen volkomen belachelijk, maar soms betrap ik mezelf erop dat ik ook denk: laten we maar patat bakken, dan weten we zeker dat we een gezellige maaltijd hebben…

  4. Rianne
    9 nov ’10 at 15:01

    Succes met het regime! Blijven jullie zelf stiekem in de keuken bijsnoepen?

    Van de week belegde Ruben zijn boterham met hazelnootpasta met hagelslag en ik met pindakaas plus appelstroop. We hadden het erover dat we nog steeds aan het compenseren zijn voor al die jaren dat we maar één soort beleg op de boterham mochten. Toch waren we het er snel over eens dat onze kinderen ook maar één beleg zouden mogen. Totdat Ruben opmerkte: “Hmmm, dan moeten we zelf ook terug naar één beleg!”

  5. Linda
    9 nov ’10 at 21:05

    Laat mij in die waan….
    haha… mmm beetje jammer…ik dacht echt dat het aan onze opvoeding lag….maar is het dan een j/m-ding???
    en @Rian: waarom geen twee soorten beleg voor jullie kind?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.