Met je ogen dicht

Het is vroeg in de ochtend. De gordijnen zijn nog dicht, de lantarens nog aan, het is stil op straat. Bij ons in huis beginnen de eerste tekenen van leven zich aan te dienen. Een ‘mamamamamama’ uit het kamertje van Mathis. Een ‘ik ben wakker!!’ uit het kamertje van Lauren. Vlugge voetjes over de gang en hop bij papa en mama in bed. En Ak haalt Mathisje.

Wij proberen intussen wakker te worden. Wie ben ik, waar ben ik? Dat zijn toch zo de standaardvragen die vroeg op de ochtend beantwoord moeten worden. Nog tollend van de slaap druk ik mijn neus tegen die van Mathis. Rats, daar gaat zijn vingertje met zijn scherpe nageltje over mijn oog. Au!

En dan ziet de dag er ineens heel anders uit. Als na tien minuten de pijn alleen maar erger wordt weten we al hoe laat het is. Hop naar de dokter, en de kindertjes hop naar de oppas, en Ak moet tussendoor ook nog even hop naar de tandarts. De dokter ziet dat het hoornvlies van mijn pupil is beschadigd. ‘Niet ernstig, wel heel pijnlijk’ zegt hij, nadat hij een kwartier met een enorm zoeklicht in mijn oog heeft zitten staren. ‘Mag de arts in opleiding er ook nog even naar kijken?’ Ja hoor, zet er gerust weer een tl-buis op.

Ik krijg een zalfje mee en gaasjes en pleisters. Ak, die alweer terug is van de tandarts, mag mijn oog afplakken. En dan gaat hij weg naar zijn werk en zit ik met mijn ogen dicht op de bank. Hm. Wat kun je eigenlijk doen als je niets kunt zien? Geen boek of internet. Geen tijdschrift. Geen aflevering van een oude serie op DVD. Niet iets lekkers bakken, of een sms’je sturen. Niet je mail bijwerken.
Een poosje stilzitten, dat kan natuurlijk wel. Bellen met deze of gene. Maar ja, dat is ook wel een keer klaar. En zonder afleiding doet dat oog wel er-rug zeer. Dan bedenk ik dat ik pas een keer een radioprogramma aangeraden kreeg. Radiolab, een Amerikaans programma, waarin het gaat over wetenschap, filosofie en menselijke ervaringen. Luister naar de eerste vijf minuten van deze aflevering en je krijgt een idee.

De rest van de dag vliegt voorbij. Ik slik om de twee uur een handvol ibuprofen, lig relaxed op bed met de gordijnen dicht, een zonnebril op en een afgeplakt oog, de laptop op het kussen naast me, en ik luister aflevering na aflevering van dit waanzinnige programma. Ik ben helemaal fan van de radio. Met je ogen dicht zie je veel meer!

Wel blij natuurlijk dat ik de volgende dag weer gewoon kan rondkijken. Hoe moet ik anders die scherpe nagels van Mathis zijn vingertjes peuteren.

  5 comments for “Met je ogen dicht

  1. Els
    3 nov ’10 at 10:11

    Oei wat naar en pijnlijk!
    Een volgende keer (hopelijk komt die niet) kun je ook nog een luisterboek proberen. Maar die moet je dan wel eerst in huis zien te krijgen ;)

  2. Linda
    3 nov ’10 at 11:38

    Auw auw
    men wat vervelend! Hoe is het nu?
    Ik heb idd nog wel luisterboeken… dusseh… die stuur ik met liefde op asl dat nodig is.
    dikke kus voor jou!

  3. roel
    3 nov ’10 at 19:46

    Was het aan 1 oog? Er zijn ook mensen die dat een leven lang hebben :P

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.