Lauren en de verfmeneren

Op de achterbank van de auto zit Lauren met haar vingertje in haar neus.
Ze lacht geamuseerd.
‘Mama, kijk, er zitten allemaal kikkertjes in mijn neus!’
Ik kijk naar haar in achteruitkijkspiegeltje. Hilarisch, die peuterhumor.
‘Wil je zo zeggen tegen de verfmeneren dat ik kikkertjes in mijn neus heb?’
De kozijnen van ons huis worden opnieuw geverfd en dus staat er een steiger voor de deur, die bewoond wordt door twee ‘verfmeneren’. Ze zijn altijd in voor een praatje met Lau.
‘Nou, dat ga ik niet zeggen hoor’ kondig ik aan.
Ze fronst haar wenkbrauwen en zwijgt.
Eenmaal thuis sleep ik beide kinderen mee naar de voordeur – Mathis hangt als een half worstje onder mijn arm en Laurens pink haakt door de mijne. Je moet wat als je ook nog drie tassen mee wilt krijgen.
In de hal van het huis ontdek ik dat ik Lauren ben kwijtgeraakt. Worstje en ik maken een u-bocht.
Ja hoor, daar staat ze, met één vingertje parmantig in de lucht. Een aandachtig publiek van verfmeneren heeft zich rond haar verzameld. Ze heeft het podium helemaal voor zich alleen. Ik vang nog net haar laatste woorden op. “…kikkertjes in mijn neus!’.
Ze lachen allemaal uitbundig. Hilarisch, die peuterhumor.

  4 comments for “Lauren en de verfmeneren

  1. Linda
    22 okt ’10 at 21:39

    geweldig!!!

  2. Rianne
    25 okt ’10 at 10:44

    Hahaha! De appel valt niet ver van de boomkikker.

  3. susan
    26 okt ’10 at 20:58

    afschuwelijk plaatje bij de blog!!!!

  4. Dorieke
    26 okt ’10 at 21:38

    Hahaha, was alweer vergeten hoe bang je bent voor kikkers Su! Maar ineens komen de herinneringen aan jou in kikkerpak op de markt in Groningen weer boven, met al die kikkerbeeldjes die je moest verkopen… :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.