Een grote rode hond

Het is zaterdagmiddag half vijf en de familie Knots besluit om nog even naar de IKEA te gaan. We ergeren ons al maanden aan de groeiende stapel tijdschriften en boeken onder de tafeltjes naast ons bed die als nachtkastjes dienen. Het wordt tijd voor actie. Het wordt tijd voor nachtkastjes waar je rommel ín stopt, in plaats van eronder legt. En dus springen we met het hele gezin in de auto en zetten koers richting Barendrecht.

Eenmaal in de IKEA gaat het een hele tijd goed. De kindertjes zitten rustig samen in een wagentje. We lopen snel en effectief langs alle opstellingen tot we de nachtkastjes vinden. Ak maakt een foto van het nummer van de stelling in het magazijn waar we het bouwpakket kunnen terugvinden (ja, je hebt ook potloodjes en een lijstje, maar waarom zou je drie meter omlopen als je ook een iPhone in je zak hebt). Oké, het wagentje is, afgezien van de kindertjes, misschien niet helemaal leeg als we in het magazijn komen, maar het valt mee. Ik bedoel, een tweepersoonsdekbed dat per-fect past in onze slaapkamer voor 7,50 laat je natuurlijk niet liggen. En twee aluminium bestekpotjes die de zware stenen potten op ons aanrecht moeten vervangen zijn uiterst noodzakelijk. En die karaf… nou ja, geloof me maar, het valt allemaal mee.

En dan ziet Ak in het magazijn een stoelenuitverkoop. De stoelen uit het restaurant van de IKEA worden verkocht. Voorheen dertig euro, nu drie euro per stuk. Zijn ogen gaan glimmen. Het zijn precies die stoelen die hij al heel lang leuk vindt. En ze passen er nog makkelijk bij in de tuin. Altijd handig, extra stoelen. Mijn ‘we hebben ze niet echt nodig’ en ‘volgens mij krijgen we ze nooit mee’ worden niet gehoord. Hij gaat een extra kar halen. Of ik even op een stapel van zes stoelen wil passen.

Dat overkomt me dus élke keer als wij in de IKEA zijn. Dat ik op zeker moment doelloos ergens in het magazijn sta te wachten op Ak, die rustig de tijd neemt om een andere kar te zoeken. Eerst zie ik hem links in het magazijn, dan doorkruist hij de hele ruimte en verdwijnt rechts achterin achter een stellingkast. De kindjes beginnen te mopperen. Ik tover Evergreens tevoorschijn, daarmee koop ik weer drie minuten rust.
Als Ak terug is laadt hij de zes stoelen op de kar. Ach. Het past niet. Er rolt er steeds eentje af, van voren of van achteren. En we moeten die nachtkastjes ook nog uit een schap tillen. Hinkelend, met een knie tegen de vallende stoelen, duwt Ak de kar naar het juiste vak. Daar liggen de bouwpakketten niet. Hij kijkt nog eens op zijn foto. Nee, ze moeten echt hier liggen, maar hier liggen ze niet.
En zo sta ik voor de tweede keer doelloos te wachten tussen twee stellingkasten. Nu met twéé wagens. Ik besluit om de stoelen te laten voor wat ze zijn en even een rondje door de koopjeshoek te maken. Waar ik overigens nog nooit een interessant koopje ben tegengekomen, maar dat terzijde. Voor ons loopt een man met een geleidehond. “Een grote rode hond” zegt Lauren. Ze vindt het zelf erg grappig klinken. “Een grote rode hond een grote rode hond een grote rode hond”. De man kijkt een beetje verstoord achterom. Maar Lau raakt in trance van haar eigen mantra en houdt niet meer op. “Een grote rode hond”.
Als Ak eenmaal terug is, en wij weer herenigd zijn met de stoelen, begint de lange tocht naar de kassa. Dan weer een knie, dan weer een elleboog zet Ak tegen de stapel stoelen, die steeds het gevecht met de zwaartekracht blijft winnen. “Ik begin spijt te krijgen van die stoelen” zeg ik. Hij kijkt me met een lege blik aan. “Ik denk echt niet dat we ze meekrijgen. En trouwens, we hebben toch genoeg stoelen?” Het is even stil. “Je hebt gelijk” zegt hij dan. De stoelen beamen het, er vallen er direct weer twee van de stapel.

En eindelijk staan we dan in de rij voor de kassa met onze nachtkastjes. De klok wijst inmiddels kwart over zes. De rij is lang, maar we zijn in elk geval op weg naar de uitgang. Lauren hangt over de rand van het karretje. “Hé!” roept ze. Oh laat het niet waar zijn, mompel ik in stilte. “Daar is die hond weer!” En ja hoor, we sluiten keurig aan achter de meneer met de hond.

En daar gaan we weer.
“Een grote rode hond” zegt Lau.

  6 comments for “Een grote rode hond

  1. Alice
    11 okt ’10 at 11:20

    Wat een heerlijke anekdote om de week mee te beginnen!

  2. Rianne
    11 okt ’10 at 11:21

    Bottom line: jullie hebben de nachtkastjes, jeej! Maak het je mantra: “Missie geslaagd missie geslaagd missie geslaagd.”

  3. Els
    12 okt ’10 at 15:55

    Ik krijg er bijkans zelf al een zweetaanval van.

  4. Linda
    12 okt ’10 at 22:11

    @Els… Bijkans…. BRILJANT!!!!

  5. Rianne
    13 okt ’10 at 11:43

    Bijkans lijkt zo uit W.G. van der Hulst geplukt. Maar dat is een andere blog.

  6. Els
    13 okt ’10 at 21:20

    =)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.