Een appeltje voor de dorst

Als ik een appeltje van de fruitschaal pak, denk ik vaak aan een boek van vroeger. Ik weet niet meer hoe het heet, ik weet niet meer waar het vandaan kwam, maar het ging over de watersnoodramp van 1953 en een gezin dat een tijdlang op de zolderverdieping van hun huis moest wonen. De hoofdpersoon uit het boek was een meisje van een jaar of twaalf. Zij moest elke keer een appeltje eten van de voorraad die nog op zolder lag, en dan dacht zij bij zichzelf dat zij nu pas begreep waar de uitdrukking ‘een appeltje voor de dorst’ vandaan kwam. Want ze hadden dus ook de hele tijd dorst en dan hielpen die appeltjes.
Ze had ook nog een zielige vriendin, en als mijn gedachten daar naartoe gaan, dan rolt er direct een hele rij jeugdromans tevoorschijn in mijn hoofd. Boeken in het genre ‘het zielige christelijke meisjesboek’. Elk jaar werd er een aan mijn collectie toegevoegd bij het kinderkerstfeest in de kerk. ‘Toch komt het goed, Rianne’, over een heel zielig meisje in een rolstoel met bijna geen vriendinnetjes en ouders die er bijna nooit waren. Of nee, een overleden moeder, nog erger. Of ‘Mijn flinke Marinda’, over een meisje dat én zielig was én een vader had die in de gevangenis zat omdat hij huizen in brand stak. Hoe sentimenteel ik ook ben aangelegd, dit soort boeken waren zelfs voor mij helemaal over de top. Ik heb er nooit een traantje om gelaten. Waar ik wél een traantje, ook wel meerdere, om gelaten heb, waren de vreselijke verhalen van W.G. van der Hulst. Jaap Holm en zijn vrinden, hoe intens verdrietig en afschuwelijk over een arme jongen met een gat in zijn broek. Peerke en z’n kameraden, over een kind dat doodgaat nota bene. Of het verhaal ‘toen Tineke slapen ging’, over een klein meisje met een hele zieke moeder, die alleen naar bed moet gaan en helemaal in haar eentje het gebedje op moet zeggen en oh, het ging gewoon niet, haar lipjes bibberden, haar handjes trilden, en ze was zo alleen, ze was zo vreselijk alleen.

Tegen de tijd dat Tineke slapen ging heb ik mijn appeltje meestal wel ongeveer op. Dat is maar goed ook, want de horrors uit de verhalen van W.G. van der Hulst, dat zijn jeugdtrauma’s waar je maar niet te lang bij moet stilstaan.

  17 comments for “Een appeltje voor de dorst

  1. Els
    8 okt ’10 at 10:28

    Weet jij serieus nog al die verhalen of heb je ze opgezocht? Ik weet dat echt niet meer. Kan me herinneren dat ik ‘Rozemarijntje’ had maar heb de vreselijke dingen vast verdrongen. ;)

  2. Janneke Roosenbrand
    8 okt ’10 at 10:32

    O ja “Buun buun waar is buun nou…” kan nog door mijn hoofd spoken.

    Ik heb ze trouwens wel allemaal, die WG v/d Hulst verhaaltjes.

  3. Dorieke
    8 okt ’10 at 10:54

    Mr. Google is er niet aan te pas gekomen hoor, ik ken serieus al die verhalen nog! Nou ja, veel meer dan wat ik hierboven heb opgeschreven weet ik niet meer, behalve uit Rozemarijntje, dan denk ik direct aan witte handschoentjes die helemaal zwart werden in de trein en oh wat was ze vreselijk verdrietig en bang. Hoezo gaat zo’n klein kind eigenlijk helemaal alleen in de trein, daar zou je nu een heel volk voor over je heen krijgen (google maar eens op ‘america’s worst mom’ of zie hier: http://news.bbc.co.uk/2/hi/7449795.stm). Anyway, ik zat me wel af te vragen of kindertjes van nu die verhalen eigenlijk nog leuk vinden (Janneke?) en of ik er weer wat onder het stof vandaan moet trekken.

  4. Alice
    8 okt ’10 at 11:53

    Ik denk dat Lauren ze wel kan waarderen hoor. Zij wil toch ook iedere keer de zieligste verhaaltjes van Moffel en Piertje horen, en de meest melancholische liedjes zingen?

  5. Rianne
    8 okt ’10 at 12:13

    Inderdaad zeg, wat een weergaloos geheugen! Ik kan me alleen maar herinneren dat er een paar kinderen door het bos liepen en verdwaald waren en “het was zo vreselijk donker, en ze hadden het zo verschrikkelijk koud” (maar gelukkig was daar die vrouw met kromme rug die hout aan het sprokkelen was en hen een warme beker chocolademelk rond het knapperend haardvuur bood), maar ik zou niet meer weten welke titel dit verhaal draagt…

  6. Dorieke
    8 okt ’10 at 14:57

    Voetstapjes in de sneeuw? http://www.kok.nl/component/option,com_books/task,book/id,3140/Itemid,50/.
    Rian, dit kan geen toeval zijn, dit boek verschijnt op 15 oktober in herdruk! Alvast iets voor op het lijstje van je babyshower ;-)

  7. Rianne
    8 okt ’10 at 15:24

    Ah, sneeuw, daarom hadden ze het zo verschrikkelijk koud! Nou, doe mij maar het grote Jip en Janneke voorleesboek. Eer ik m’n dochter dit enge verhaal voor durf te lezen zijn we drie herdrukken verder.

  8. susan
    8 okt ’10 at 16:19

    je MOET boeken voorlezen aan je koters van de bekende schrijfster
    Okkie Noordhuis-Noordhof : http://nl.wikipedia.org/wiki/Okkie_Noordhuis-Noordhof
    Een must in je boekencollectie!

  9. Bert
    8 okt ’10 at 18:14

    Volgens mij was het boek over de watersnoodramp, Houen Jongens van K. Norel. Het meest zielige boek in mijn beleving was toch wel Peerke en z’n kameraden. Ik krijg nog een brok in mijn keel. Is trouwens Jip en Janneke ook niet sterk verouderd. Wie kent nog een kruidenier? Lauren zou dan aan de kruidentoko op de hoek denken.

  10. Liesbeth
    8 okt ’10 at 20:01

    Krijg je een dochter Rianne? :)

  11. Janneke Roosenbrand
    8 okt ’10 at 21:57

    Moet eerlijk bekennen dat ik de WG verhaaltjes nog niet voorgelezen heb aan Hanna. Ik ga binnenkort wel eens even een ‘lichte’ uitproberen en dan kijken hoe het toch al gevoelige meisje erbij kijkt.

    Jip en Janneke is trouwens zeker niet verouderd. Werd hier eerst voor Hanna dagelijks voorgelezen en nu voor Femke. Heerlijke verhaaltjes! en niet onbelangrijk, lekker kort :).

  12. roel
    9 okt ’10 at 12:33

    Annette zegt dat ze de hele collectie van S.J van Duinen heeft dus als je ze eens wil herlezen! Hehe ze zegt ook dat ze er wel degelijk altijd hard om moest huilen.

  13. dorieke
    9 okt ’10 at 13:49

    S.J. van Duinen, dát was de schrijfster! Nu kan ik haar googelen, en wat blijkt: ze heeft zelf ook haar hele leven in een rolstoel gezeten! Zo vergezocht was het verhaal van Rianne dus misschien niet…

  14. Rianne
    11 okt ’10 at 11:17

    @Liesbeth: en het verhaal van die andere Rianne is dat ze inderdaad een dochter verwacht!

  15. Aafke
    11 okt ’10 at 11:56

    Over de watersnoodramp heb ik vroeger ook een heel zielig boek gelezen namelijk Mario van Koosje. Over een meisje dat een pony had en die niet op tijd kon redden. Maar uiteindelijk werd haar pony toch terug gevonden. Eind goed, al goed. Ik denk dat ik hieraan heb overgehouden dat ik er absoluut niet tegen kan als een boek niet goed afloopt. Het mag zielig zijn, ik vind het heerlijk om te snotteren bij een boek, maar het moet wel goed aflopen. Net als bij Mario van Koosje…

  16. Liesbeth
    11 okt ’10 at 12:49

    @Rianne: wat leuk zeg, dan hebben jullie alle 6 als oudste een meisje! Het kon ook bijna niet anders ;). (Een zoon als oudste is ook heeeeel leuk trouwens.)

  17. Dorieke
    11 okt ’10 at 12:56

    Volgens mij weet ik de titel van mijn watersnoodrampboek ook weer: Moeders grote dochter. Of moeders flinke dochter, of moeders oudste dochter. Zoiets. Nou, die titel smaakt naar meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.