Een psychologisch experiment

Stel je voor: een psychologisch experiment. Je zit in een ruimte met een tafel, bezaaid met gekleurde vellen papier en oranje ballen. Er ligt een schaar, er liggen dubbelzijdige plakkertjes en er staan afbeeldingen gedrukt op de vellen. Je taak is om de plaatjes zo netjes en zorgvuldig mogelijk uit te knippen, ze te vouwen en ze op de oranje ballen te plakken. Je moet er 25 doen. Je hebt twee uur.
Zodra je de schaar in het papier zet begint er een sirene te loeien. Je hoort je naam uit alle hoeken van de ruimte komen. Terwijl je nog met je hoofd draait om te bepalen waar het geluid vandaan komt blaast er een plotselinge windvlaag over je tafel met knipsels en plakkertjes. Je gooit twee armen over de tafel in een poging om de dwarrelende deeltjes tegen te houden, als een chemische gaslucht je neusgaten binnendringt. Vanonder de tafel wordt er zo hard aan je broekspijpen getrokken dat de rand van onderbroek zichtbaar wordt. De oranje ballen beginnen vochtige sporen te vertonen. De opgeplakte deeltjes dwarrelen steeds weer naar beneden. Aan de muur hangt een zware klok die steeds luider begint te tikken.

Hoe lang duurt het voor je de grip verliest? Bij mij duurde het ongeveer een kwartier. Ik had 25 mandarijnen, zes oranje vellen met vinnen en staarten, 50 papieren oogjes, een doosje fotosplitjes en een schaar. Nog voor ik begonnen was aan de traktatie van Lauren (nemovisjes – en ze zagen er zo onschuldig en gemakkelijk uit) had Mathis al een netje mandarijnen te pakken en uit maar liefst drie exemplaren een hap genomen. Ik wilde Lauren graag laten helpen, maar toen ik haar een netje mandarijnen open liet knippen knipte ze ook direct nóg een mandarijn doormidden. Had ik net weer een beetje kalmte herwonnen, rook ik een vreselijke poepbroek van Mathis. Ik draaide mijn hoofd in zijn richting, en achter mijn rug greep Lauren het doosje fotosplitjes en ritste de hele rol eruit. En het was al zo’n gestress om die kleine fotosplitjes in vieren te knippen, zodat je daarmee de vinnetjes en de staartjes op de mandarijntjes kon plakken. Daarna gooide ze ook nog een ballon op alle splitjes die nu los op de tafel lagen. Die ballon was direct bezaaid met plakkertjes, en ik kon ze er een voor een af gaan peuteren. Ja, en toen was er dus een breekmoment. En toen heb ik misschien wel iets te hard geroepen tegen Lauren, en toen moest ze heel hard huilen, en toen moest ze op schoot, en toen waren we weer een kwartier verder.

Volgende keer gewoon net als alle andere moeders een prinsessenzakje met snoep.

  12 comments for “Een psychologisch experiment

  1. Anoniem
    13 sep ’10 at 21:36

    ken je de eierkoek muizen, ideaal!
    maar de nemovisjes zijn wel heel leuk ;)

  2. Anoniem
    13 sep ’10 at 21:37

    groetjes carin

  3. Anneloes
    13 sep ’10 at 22:31

    Of wachten tot de kinderen op bed liggen ;)
    Gefeliciteerd met Lauren

  4. Liesbeth
    14 sep ’10 at 9:13

    Maar deze is véél gezonder en leuker (eenvoudig leven..)!

  5. Rianne
    14 sep ’10 at 9:42

    Bonuspunten voor alleen al de intentie om dit te gaan doen! Ik zou bij het zien van de instructies al geswitched zijn naar doosjes rozijnen. Uiteindelijk heb je er wel nog genoeg in elkaar kunnen zetten?

  6. Alice
    14 sep ’10 at 11:10

    Ik vind ze top! Het heeft wat bloed zweet en tranen gekost, maar dan heb je ook wat. Was Lau er ook blij mee om ze te trakteren?

  7. Ronney
    14 sep ’10 at 21:21

    kekke foto hoor!

  8. Els
    15 sep ’10 at 8:55

    Kudos voor t harde werken!
    Toen Lotte jarig was heb ik ook een knutselpoging gewaagd. Wel iets minder experimenteel dan jou maar ik voelde me wel erg ‘moederig’ zo plakkend en knippend s’avonds (want ja…zoiets kun je beter s’avonds doen blijkbaar ;) )

  9. Dorieke
    15 sep ’10 at 9:00

    @ Liesbeth: eenvoudig leven, dat zou ook zelfgekweekte mandarijnen betekenen en oranje papier gemaakt uit restanten wol van afgedragen kleding, geverfd met een natuurlijk kleurmiddel dat vrijkomt als bijproduct van de weckfles!
    @Alice: Ze vond het heel leuk. De plakkertjes vielen er helaas wel af onderweg naar de speelzaal dus de juffen hebben het nog moeilijk gehad om alles weer bij elkaar te puzzelen (want er wilde natuurlijk geen kind naar huis met een visje met maar één oog)

  10. Anneriet
    15 sep ’10 at 20:21

    Ik kan me de stress levendig voorstellen!! Wat ik mij afvroeg, bestaan er eigenlijk ook vaders die zich druk maken om de traktatie van hun jarige kind of is dat echt een moederklusje?

  11. dorieke
    16 sep ’10 at 0:27

    Typisch een moederklusje denk ik, en alleen moeders worden er op afgerekend, want wedden dat de leidsters het zelfs schattig vinden als een vader zijn kind op familysize chipszakken zou laten trakteren?

  12. Pingback: Geprikt en gepropt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.