Er ligt ook een ziek biggetje tussen

Ik ben echt niet zo’n dierenliefhebber – ik bedoel, als je nog geen piertje op durft te pakken of een bijna-dood-ervaring krijgt van een mot in een sok, dan ben je écht geen dierenliefhebber – maar stiekem ben ik toch wel een beetje fan van de kinderboerderij. Vooral op een dag dat de zon schijnt, alle geitenkeutels en schapenpoep zijn weggeveegd, de kalkoenen achter slot en grendel zitten (want die zijn echt wel erg vies; die bewegende lellen onder die droevige koppen, ik kan er gewoon niet naar kijken) en er babydiertjes rondlopen. Ze hebben in onze eigen kinderboerderij nu drie kleine kuikentjes, een ontelbaar aantal biggetjes, drie kalfjes, en vijf babykonijntjes.

Mathis en Lauren vinden de kinderboerderij ook het einde. Mathis begint heel onverwachte geluidjes te maken zodra we het hek binnengaan. Hoge, korte klankjes, alsof hij zelf in een uiltje verandert dat net uit zijn ei is gekropen. Hij heeft een bijzondere skill voor het imiteren van de pauw (die moet ik natuurlijk wel een keer voordoen, en dat doe ik dan ook met liefde en met zo’n harde krijs dat de pauwen meteen op de vlucht slaan). Hij zegt ‘paa’ als hij het paard ziet. Kan toeval zijn, maar ik interpreteer het als zijn eerste woordje. En de biggetjes, die zijn gewoon heel erg schattig en grappig en om op te vreten.

Er ligt ook een ziek biggetje tussen de rest. Dat is dan weer voer voor Laurens grote hart van mededogen. We hoeven maar ergens een ziek of dood beest te zien, of ik krijg de rest van de dag en alle daaropvolgende dagen vragen over het allerverschrikkelijkste ziekbed wat het dier heeft moeten doormaken. ‘Mama, waarom was dat biggetje ziek? Wat had dat biggetje dan? Gaan ze hem beter maken? Wat doet de dokter dan?’ Tot nu toe laat ik mijn fantasie de vrije loop bij dat soort vragen, maar er komt een dag waarop ik door de mand val. Dan komt ze erachter dat zieke biggetjes soms gewoon aan hun lot worden overgelaten, of sterker nog, dat hun staart en tandpuntjes zonder verdoving worden verwijderd, dat ze geen daglicht zien, geen bewegingsruimte hebben, op elkaar gepropt zitten in stallen waar ze elkaar uit verveling verminken.

Maar vandaag nog niet. Vandaag krijgt een ziek biggetje gewoon een flesje met melk en een prikje van de dokter, en na een nachtje slapen speelt hij lekker op het erf met zijn broertjes en zusjes. En het ergste wat hem kan overkomen is dat Mathis – snel als de wind – zonder verdoving aan zijn staart trekt.

  2 comments for “Er ligt ook een ziek biggetje tussen

  1. Ronney
    9 sep ’10 at 20:35

    “En de biggetjes (…) en om op te vreten” …

    tsja..

  2. Dorieke
    9 sep ’10 at 22:19

    :-D

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.