Hollands glorie

In de trein gaan twee mannen tegenover me zitten. Zij spreken Engels met elkaar en lijken bij een grotere groep te horen. Ik zie dat ze alert zijn: hoe werkt het in dit land? Zelf laat ik mijn blik eens langs mijn mede-passagiers glijden. Een donkere jongen geeft beleefd voorrang aan een kleine dikke man. Een ongewassen student ploft neer op een lege plek en wordt met een welkome glimlach begroet. Hoe druk het ook is op dit tijdstip, het gaat er allemaal heel keurig aan toe. Zelfs het treinstel werkt mee: de helderblauwe bekleding van de banken glimt alsof het niet alleen gezogen maar ook opgewreven is. Een gevoel van tevredenheid en trots welt in me op: dit is toch maar mooi Nederland, waar we vriendelijk met elkaar omgaan, waar we rustig op onze beurt wachten en waar we ons in de trein als prinsjes en prinsesjes in het pluche kunnen laten zakken.

Intussen is de trein steeds voller geworden. Het fluitje klinkt, de deuren schuiven dicht, de trein zet zich in beweging. Naast ons in het gangpad staan twee meisjes zonder zitplaats met elkaar te kletsen. De man tegenover me merkt het op, komt half overeind en vraagt: “Excuse me, would you like to sit here?” De twee meisjes kijken hem stomverbaasd aan. Beginnen dan proestend te lachen: “Nee hoor, we staan hier prima”. De man laat zich blozend weer zakken. Gegeneerd zegt hij tegen zijn buurman: “In Canada zijn we gewend om dames een zitplaats aan te bieden”.

Oh oeps, daar vliegen twee vogeltjes het raam uit met trots en tevredenheid op hun vleugels. Op mijn schouder neemt een ander vogeltje plaats, eentje die fluistert: ‘Piep piep, je sloeg toch al een beetje door, want die stof van ezelshaar onder je billen kun je echt geen pluche noemen!’

Post navigation

  2 comments for “Hollands glorie

  1. Els
    20 nov ’08 at 15:08

    Ow alsof jij je er prettig bij zou voelen als die mannetjes voor je op zouden staan….
    We zijn vrouwen; geen mietjes!

  2. Karina
    21 nov ’08 at 17:53

    Toch netjes! Dit soort hoffelijkheid zie je hier van de meeste nederlanders niet meer. Hier rent iedereen het hardst om een mooi plekje bij het raam.
    Ik zou me vereerd voelen, ik zou wel blijven staan, maar toch…. ik zou me vereerd voelen ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.