Hard to get

‘Weet je dat ik nog altijd scoor met jouw lifjesverhaal?’ vraagt M. tijdens een etentje met vriendinnen.
‘Mijn lifjesverhaal?’ Ik weet even niet waar zij het over heeft. Maar ineens gaat er een lampje branden. ‘O, dát verhaal!’
In gedachten ga ik veertien jaar terug in de tijd. Het decor van het Turkse restaurant waar wij zitten vervaagt voor mijn ogen. In plaats daarvan doemt het sombere interieur van een ijzervlechterij op.

‘Mag ik straks een lifje?’ vraagt Chris, mijn breedgeschouderde collega. Het is maandagmiddag en we werken zij aan zij in de ijzervlechterij. Met onze handen in de olie duwen we lange pinnen door ijzeren oogjes. En we hebben een date. Op donderdag. Ik ben zestien en heb nog nooit een date gehad. Ik kan niet wachten tot het donderdag is en tegelijk doe ik het ter plekke in mijn broek van angst.
‘Een lifje?’ Vraag ik zenuwachtig. Mijn hersenen kraken. Een lifje. Hij zou toch niet… nu al willen zoenen? Het zweet breekt me uit bij de gedachte alleen al. Ik kijk hem vanuit mijn ooghoeken aan en hij kijkt onschuldig terug.
‘Nou..’ zeg ik. ‘Dat weet ik niet hoor.’
Een verbaasde blik.
‘Ja, het is nog geen donderdag..’ voeg ik er met een zogenaamd geheimzinnig flirtend lachje aan toe.
Compleet verward pakt hij zijn tas in. De dienst zit erop.
Meteen vraag ik me bezorgd af of ik het nu al bij hem verpest heb. Daten enzo, dat is nog onbekend terrein voor mij. Misschien hoort het er allemaal wel bij, lifjes op maandag, dinsdag en woensdag, als voorbereiding op het echte werk.
Als ik hem even later voorbijfiets terwijl hij naar huis loopt, kijk ik met een charmante glimlach opzij. Ik ben gewoon ‘hard to get’, houd ik mezelf voor. Daar moet hij het maar mee doen.
‘Mag ik even achterop?’ roept hij.
‘Tuurlijk, spring maar achterop!’ Opgelucht trap ik op de rem.
Hij nestelt zich op mijn bagagedrager. ‘Waarom mag het nu wel?’
‘Hoezo?’
‘Net zei je nee toen ik vroeg of ik een liftje van je mocht.’

De ijzervlechterij maakt weer plaats voor schalen met mezze en glazen rosé. ‘Die date werd een fiasco’ vertel ik. Ik haal mijn brood nog een keer door de Turkse dip. Die ijzervlechterij met zijn breedgeschouderde Chris en al zijn lifjes mag naar een heel klein hoekje in mijn herinnering verkassen. Hoeveel duizend keer liever zit ik hier vandaag, tussen de lampjes uit duizend-en-één nacht, met vijf lieve vriendinnen als gezelschap.