De bieb

Mijn Albanese vriendin K. is weer op bezoek en dit keer gaat het over de bibliotheek. Daar is ze nog nooit geweest. ‘Wat moet ik daar?’ vraagt ze. ‘Ik lees geen boeken in het Nederlands’.
‘Maar je kunt ook boeken voor de kinderen lenen!’ zeg ik.
Ik ben een echte bieb-ambassadeur. Enorme fan. Als kind ging ik elke vrijdagmiddag met mijn tasje op mijn rug boeken inladen. De hele voorraad kinderboeken van het kleine bibliotheekje in de wijk waar ik woonde is door mijn handen gegaan. Het gevoel van een stapel verse boeken, nog ongelezen, die ik bij thuiskomst uitstalde op de de leuning van de bank. Een voor een de voorkant en de achterkant bekijken – alsof ik dat in de bieb niet al gedaan had, in kleermakerszit op de grond voor de kasten. De belofte van het verhaal op de achterkant. En dan lezen. Hongerig de letters van de pagina’s opslokken.

Ik ben intussen naar de slaapkamer van Lauren gelopen en kom terug met een stapel prentenboeken. Het dochtertje van K. gaat er meteen voor zitten. ‘Zal ik er eentje voorlezen?’ stel ik voor, en ze knikt gretig van ja. K. vindt het ook prachtig. Het bovenste boek van de stapel is een lang verhaal in rijmvorm over een muisje dat samen met haar man Egel een kindje krijgt. Dat blijkt er niet één te zijn, maar het zijn er wel zes! In een van de pagina’s van het boek zit een scheurtje.
‘Oh, gescheurd’ zegt K. geschrokken.
‘Dat geeft helemaal niets, dat kan gebeuren!’ Ik lach om haar bezorgdheid en zij lacht ook, omdat ik luchtig doe over scheuren in boeken en klittenband op de bank en melk over de vloer en zieke kinderen die uit dezelfde bekers drinken.

‘Je moet gewoon een keertje gaan, het is ook leuk voor de kinderen, heel goed voor hun taal’ dring ik aan. Ze is er wel voor te porren.
‘Dan neem ik niet meteen zoveel boeken mee hoor’ waarschuwt ze. ‘Eerst eentje, om te kijken hoe het gaat, of ze er geen scheuren in maken enzo’.
‘En ik wijs de weg’ beloof ik. ‘Dan gaan we op woensdagmiddag, dan zijn alle kinderen vrij.’
En tegen haar dochtertje: ‘Gezellig toch, met z’n allen naar de bieb!’.
K. kijkt me geschrokken aan. ‘Waarheen? Waar zeg je dat we heen gaan?’
‘Naar de bieb!’
‘Wat is de bieb?’
Het kwartje valt. ‘Ooooh. De bibliotheek. De bieb is de bibliotheek.’
Het dochtertje let al niet meer op ons. Maar op een dag zit zij ook met een rugzakje in kleermakerszit voor een kast met boeken. Ongetwijfeld. Want wie wordt er nou niet verliefd op de bieb?