Een MacGyver op zak

Om kwart over zeven ging voor de eerste keer de bel. Laurens vriendinnetje M. stond op de stoep, met vijf tasjes aan haar armen en een rugzakje om. Zij kwam een nachtje logeren. De meiden waren direct door het dolle heen. Renden gillend de kamers rond, spoten met het lekkere luchtje van M. dat het een lieve lust was, en lieten zich maar moeilijk vangen om naar bed te gaan.

De laatste klanken van ‘ik ga slapen ik ben moe’ hingen nog in de lucht toen de bel voor de tweede keer ging. Dit keer stond N. voor de deur, een Portugese student die een hapje kwam eten. Ak en ik haalden herinneringen op aan de goede oude tijd in Portugal. Het gesprek ging over de verschillende culturen, het slechte weer en onze eetgewoontes. Hij vertelde dat er een Portugees woord is voor ‘een MacGyver op zak hebben’. Dat betekent zoiets als voor een bende met rommel (letterlijk of figuurlijk) staan, even achter je oren krabben en er dan maar wat van maken. Een woord dat toegevoegd zou moeten worden aan het Engelse woordenboek. En aan het Nederlandse, vonden wij.

Toen hij net de deur uit was klopten H. en A. op het raam. Zij kwamen terug van een avondje eten bij een Turkse familie. Rotterdam heeft een uitwisselingsprogramma bedacht voor tijdens de ramadan, waarbij Nederlandse gezinnen gaan eten bij een Islamitisch gezin dat de ramadan viert. Om precies 20.43 waren ze van start gegaan met de maaltijd. Hun buiken stonden nog bol van Turkish Delights.

En toen zij de straat uitliepen deden wij binnen alle lichten uit. We keken nog even naar de slapende gezichtjes, drukten nog een kus op een perzikwangetje, en schoven onder de warme dekens. En we dachten nog maar even niet aan de afwas, de wekker, of aan de chaos van twee manische peuters op de vroege ochtend.