Een pinguïn uit klei

‘Je moet eigenlijk tegen Lauren zeggen dat ze niet alle kleuren van de klei door elkaar mag doen’. Misprijzend pak ik een paar paars-geel-groene ballen van tafel. ‘Deze vallen dus niet meer te redden’.
Ak haalt zijn schouders op. ‘Waarom moet dat eigenlijk?’
‘Omdat de kleuren anders allemaal door elkaar gaan!’ Ik ben verbaasd over zijn traagheid van begrip.
‘Jaja, dat snap ik wel, maar wat maakt dat eigenlijk uit?’
‘Nou, dan worden ze allemaal zó:’ Triomfantelijk steek ik een potje omhoog met daarin een smurrie van onbekende, misselijkmakende kleur.
‘Ja, en wat maakt dat uit?’
‘Dat is toch lelijk!!’ Ik heb het niet meer. Sommige standpunten zijn gewoon overduidelijk juist, daar hoef je geen discussies over te voeren. Maar wel met Ak.
‘Hm. Vind jij dat lelijk, of vindt zij dat lelijk?’
‘Zij. Zij vindt dat lelijk. Kijk maar’. Ik pak een potje met een mooie, schone, helderrode klei, en een potje met kotskleurige brij. ‘Lau, welke vind jij mooier?’
Ze kijkt van de een naar de ander. Neemt haar tijd om haar beslissing af te wegen.
‘Mam. Ik vind ze allebei ééééven mooi.’

Nou, oké, dan ben ik de enige die het mooier vind als de hoopjes klei allemaal keurig netjes helder blauw, groen en geel blijven. Maar ik ben de beroerdste niet. Kom alleen niet bij mij aan als er straks weer een pinguïn uit klei moet worden gefabriceerd. Smurriekleurige pinguïns, tja, die bestaan nou eenmaal niet.