Appelsap helpt tegen alles

Lauren komt moe en hangerig terug van de peuterspeelzaal. Ze ziet er verhit uit. Koorts? Ik hoef het woord maar te laten vallen of ze rent gillend de kamer uit: ‘Nee ik wil geen thermometer in mijn bil!!’
Het kost me een half uur en al mijn overtuigingskracht om de thermometer onder haar oksel te mogen steken. ‘Au, au’ zegt ze als ik hem eronder duw. 38,9 lees ik op het schermpje. Tel er nog iets bij op voor oksel in plaats van anus, en de conclusie is duidelijk.

‘We zullen er vannacht nog wel een keer uitmoeten’ zucht Ak als we ons ‘s avonds in bed laten zakken.
‘Dat denk ik ook. En wie gaat er dan als eerste uit?’
‘Moeten we dat nu al afspreken?’
‘Ja. Ik neem een getal in gedachten. 1 of 2? Als je het goed raadt ga ik er als eerste uit.’
‘Wat een onzin, daar doe ik niet aan mee.’
‘Maar anders worden we allebei wakker en liggen we te wachten tot de ander eruit gaat en dan worden we heel erg wakker!’
‘Nou dan ga ik er wel als eerste uit’
‘…’
‘Nee toch niet. Eén.’
‘Grrr. Het was één’

Maar wat doet het ertoe als je er niet één, maar vijftien keer uit moet ‘s nachts. Dan raak je op een gegeven moment toch wel de tel kwijt. Om en om sloffen we met slaapogen naar de deur. Een aai over haar bol, een aai over haar buik, een bekertje drinken, een plasje, en één keer, na een ijselijke gil uit haar kamertje: ‘Waarom kom je bij mij papa?’.

De volgende dag blijf ik thuis met een ziek en zwetend meisje. Buiten klettert de regen tegen de ruiten. We trekken allebei een trainingsbroek aan. Ik doe een poging tot werken met de laptop op mijn schoot en een kind tegen mijn arm. Af en toe geef ik haar een bekertje appelsap, want als ik iets onthouden heb van vroeger is het wel dat appelsap helpt tegen alles als je ziek bent.