Ik ben een regenboog

‘Ik ben de mama van Mathis’. Lauren prikt doelloos met haar vorkje in een stukje boterham. Ze kijkt me met een schuin oog aan. ‘Jij bent niet de mama, mama’.
Ik prop razendsnel vierkante broodblokjes in het opengesperde bekkie van Mathis. ‘Ben ik niet de mama?’ zeg ik.
‘Nee, jij bent het kind. Ík ben de mama en jij bent het kind en ik ben ook de mama van Mathis’. Lauren is er heel stellig over. Ze maakt met haar vork snelle krassen op het tafelblad en voor de miljardste keer grijp ik haar hand om haar tegen te houden. Ze neemt haar toevlucht tot het maken van cirkeltjes met de achterkant van het vorkje. ‘Dit mag wel’. Weer een schuine blik naar mij.
Ik klem een beetje gefrustreerd mijn kaken op elkaar. Jammer dat het meestal niet zo gaat als ik mijn hoofd heb. Net zoals gisteren, toen we een discussie hadden over springen op het bed. Sinds Ak op zondagochtend door ons bed is gezakt (een betere timing bestaat niet) zit onze bedbodem met een half schroefje vast aan de bedrand en Lauren mag er niet meer op springen. Toch hoorde ik gisteren ritmische klappen uit onze slaapkamer komen. ‘Nee ik spring niet’ zei Lauren onschuldig toen ik om het hoekje keek. ‘Dit mag wel: met mijn benen op het bed slaan’. Ze lag op haar rug op ons bed en sloeg haar benen steeds met een klap op het matras, waarbij ze een stukje omhoog kwam. Het was gewoon springen, maar dan liggend. Grrr.
Lauren maakt intussen nog steeds cirkeltjes op de tafel.
‘Ah, mama. Nu ben je een regenboog. Jammer hoor mama, dat je geen kind meer bent.’
In-der-daad.

  5 comments for “Ik ben een regenboog

  1. Els
    25 aug ’10 at 11:38

    Ze is wel enorm bijdehand! Leuk! (maar onhandig, ik begrijp t)

    Respect dat jouw kids met een vork brood eten trouwens. L. zet ik bord bord gesneden stukjes voor en die werkt ze binnen no time met de handjes naar binnen. … =)

  2. Anneriet
    25 aug ’10 at 14:30

    Wat herkenbaar! Hier precies zulke taferelen, incl. de mama=kind en ik ben papa variatie… Laten we er maar van uit gaan dat het een fase is. Enne… ze zijn toch nog steeds vaak ontroerend, lief en om op te eten toch?

  3. dorieke
    25 aug ’10 at 15:00

    Vind ik ook. Ik had net een gesprekje met Lauren, dat ging zo:

    ‘Mama, ik vind papa zoooo lief’
    ‘Ik ook. Wat vind je het liefste aan hem?’
    ‘Dat hij me optilt. Want dan kan ik alles zien.’
    ‘En dat hij mooie krullen heeft’
    ‘Mama, ik vind alles alles alles de liefste aan hem’.

    Om op te eten!

  4. Alice
    26 aug ’10 at 9:37

    Wat schattig! Ik snap dat het als ouder misschien irritant is dat ze zo’n bijdehandje begint te worden, maar als trouwe bloglezer smul ik ervan!

  5. carin
    26 aug ’10 at 13:32

    En over een jaar heb je twee bijdehandjes ;)
    Dan is de één klaar, komt de volgende nog even………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.