We stonden in een winkeltje met Oud-Hollands snoep. Het was al de tweede keer dat we naar binnen waren gegaan; we waren op zoek naar een souvenirtje voor mijn moeder en wat geef je iemand die een week lang op je kinderen heeft gepast. Een zak stroopsoldaatjes leek ons gepast.
We liepen langzaam langs alle kastjes en laatjes. Het Oud-Hollandse snoep straalde ons tegemoet. Gekleurde ballen, kaneelkussens, roze zuurstokken, borsthoning en anijsbrokken.
Bij de kassa stond een vrouw met een zwaar Twents accent.
‘Hebben jullie ook van die gewone lolly’s?’
‘Gewone lolly’s?’ De verkoopster snapte de vraag niet.
‘Ja, van die wijnballen op stokjes, zonder poespas. Geen poeder, geen snoep, niets erin.’
‘Nee. Dat niet nee. We hebben wel gewoon wijnballen.’
‘Maar geen gewone lolly’s? Zonder poespas?’
‘Nee. Nee dat niet. We hebben wel lolly’s met nougat er in.’
‘Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel lolly’s zonder iets erin. Geen nougat. Geen poeder. Gewoon helemaal niets. Van die simpele, lekkere knotsen.’
‘Van die echte ouderwetse knotsen zeg maar?’
‘Ja, precies, van die ouderwetse knotsen. Hebben jullie die?’
Een eindje verderop stond ik met mijn neus richting de kast. Ik had zin om een lange schrille klank uit te stoten. MENS, ZE HEBBEN GEEN KNOTSEN!! wilde ik roepen.
Maar een zakje stroopsoldaatjes leek nu ook tweede keus. Als ze geen ouderwetse knotsen hadden, wat was dit dan helemaal voor een Oud-Hollands snoepwinkeltje. Amateurs.
En stilletjes verdwenen we weer naar buiten.
‘We hebben er wel met kauwgom erin’, hoorde ik nog toen we de deur dicht lieten vallen.
en nu wil ik natuurlijk wel weten wat je dan voor specials hebt meegenomen….
Een fles appelaere en een fles perelaere voor mijn moeder; een fles Zeeuws kruidenbitter voor mijn vader; en verder heel, heel veel dankjewels en knuffels.