Klaar om te wenden?

Het is zover. De kindertjes zijn uitgezwaaid. Ze zaten achter de raampjes van de auto van opa en oma, en ze wuifden vriendelijk naar hun papa en mama, die er met een brok in hun keel naar stonden te kijken. ‘Hebben ze hun knuffels? Heeft Mathis zijn speentje? Is de pop van Lauren ingepakt?’ hadden we gevraagd, en het zat er allemaal in, achterin de auto van opa en oma. We konden het niet langer uitstellen. Ak gespte Mathis vast in zijn stoeltje. Lauren kroop zelf in haar stoeltje op de achterbank. Een dikke kus kon er nog vanaf, maar in gedachten was zij al in het verre oosten, bij de paardjes en de piano en het bedje op zolder.

We stonden ze zij aan zij na te kijken.
‘Ik mis ze nu al’ zei Ak.
‘Kunnen we nog cancellen?’ zei ik.
‘Ze gaan het vast geweldig hebben’ zeiden we in koor, en we vermanden ons, en ik slikte een piepklein traantje weg.

En nu drijven alweer nieuwe visioenen naar boven. Van uitslapen, wijn drinken, ongestoord boeken lezen, luieren, zwemmen, en varen, varen, varen. De zon staat hoog aan de strakblauwe lucht. Verder dan vandaag bekijk ik de weersverwachtingen niet. Zeven nachten op een deinend bootje, we kunnen niet wachten.

Klaar om te wenden? Ree!