Een verloren strijd

Ik werd wakker om vijf uur ’s ochtends. Het huis was stil. Buiten klonk in de verte de motor van een auto. Het geluid stierf langzaam weg. Ik draaide me nog eens om, en nog eens. Ik zei tegen mezelf: ‘Je kunt het ook wel ophouden tot zeven uur’. Maar zodra je met jezelf begint de redeneren weet je dat het een verloren strijd is. En dus hees ik mezelf zuchtend omhoog en liep half op de tast naar de wc.

In de gang hing een zware diesellucht. Ik haalde diep adem, schudde een paar keer met mijn reukorgaan, en proefde de lucht opnieuw. Het bleef ongewoon ruiken. Ik bezocht het kleine kamertje, kroop weer terug in bed en draaide mij met mijn neus in het kussen.
Ik draaide me nog eens om, en nog eens.

Het redeneren begon opnieuw.
Wat nu als het gas nog aanstaat?
Het rook niet naar gas.
Maar misschien mengt de gaslucht zich met de verschroeide onderkant van een pan?
Dat had je het echt wel gezien voor je naar bed ging.
Maar als ik het nou niet gezien heb? Zou het echt niet kunnen?
Ga slapen.
Maar wat nou als het huis ontploft?
Ga slapen.
Is het echt teveel moeite om even op te staan en te kijken?

Tja, als je eenmaal met jezelf begint te redeneren weet je dat het een verloren strijd is. En dus hees ik mezelf zuchtend omhoog en liep naar de gang. De geur hing er nog. Ik trok verschillende deuren open. Liep de woonkamer in, maar daar rook ik niets. In de badkamer ook niets. De kust was veilig, ik kroop weer terug in bed.

‘Wat deed je nou?’ vroeg Ak verontrust.
‘Ik rook iets geks’.
Direct ging hij rechtop zitten. ‘Ik ruik het ook!’
Hij wankelde het bed uit en ging op inspectie. Even later bracht hij verslag uit.
‘Het komt vanuit het trappenhuis. Daar is de geur veel sterker.’
‘Misschien heeft een van de buren een van diesel doordrenkte lap voor de voordeur liggen?’ De onwaarschijnlijkheid van deze optie drong in het halfschemer van de vroege ochtend nauwelijks tot me door. Tot Ak ook niet. ‘Ik denk het’ zei hij.

We draaiden ons om. De digitale cijfers op de wekker zeiden 5:19.

De volgende ochtend bleek dat de hele regio last had van stankoverlast door een stroomstoring bij BP. Bij nader inzien lang niet zo spectaculair als de van diesel doordrenkte lap in het trappenhuis. En toch zonde van die 19 minuten.

  2 comments for “Een verloren strijd

  1. Alice
    18 mei ’10 at 9:17

    Een collega van mij vroeg al of ik t ook geroken had, zij had midden in de nacht dezelfde inspectie gedaan als jullie. Maar Ed en ik hebben als osjes door de ranzige lucht heen geslapen…

  2. Anneloes
    18 mei ’10 at 22:04

    Ik zou niet gaan slapen tot ik wist waar het vandaan kwam die geur! En dan stuur ik wel mijn man er op af :-D Want dat bed is nog veelste warm! ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.