Ik ben een hinde

Het is woensdagmiddag. Lauren en ik zijn verdiept in onze eigen bezigheden. Ik klungel met een lakentje om het matras van Mathis, en zij fietst rond op haar loopfiets met twee beertjes. Mijn blik valt op de klok en ik realiseer mij met een schok dat we haast moeten maken. Lauren moet om kwart over één bij de peuterspeelzaal zijn. Vanuit de slaapkamer van Mathis geef ik, nog steeds worstelend met het lakentje, aanwijzingen. ‘Lau, doe je schoentjes even aan. Wil je een vestje of je jas? Zullen we de buggy meenemen?’
Ik kan net zo goed tegen de lucht praten, want de conversatie met de beren gaat onverstoorbaar door. Eindelijk kan ik het matrasje loslaten. Ik grijp jas, tas, schoenen en kind. We haasten ons de trap af naar buiten.

‘Ga je heel hard mama?’ zegt Lauren verbaasd. ‘Ja, want we zijn laat!’ antwoord ik. Ik snelwandel achter de buggy. Nog een blik op mijn mobiele telefoon. We komen te laat. Ik versnel mijn pas. ‘Harder mama!’ moedigt Lauren aan. En daar ga ik. Op een draf, met gestrekte benen. Ik hol achter de buggy. Lauren schatert. Ik vang een glimp van mezelf op in een autoruit. De rest fantaseer ik erbij. Ik ben een hinde. Ik zweef op vleugels van de wind. Ik rén.

Zo’n hippe jog-buggy, zou dat niet iets voor mij zijn? Ik zie mezelf al gaan door het Zuiderpark, sportief rennend, de kinderwagen losjes voortduwend met een hand. Een oordopje van de iPhone bungelend in mijn oor. Ik ren fietsers voorbij. Ze knipperen met hun ogen. Voor ze goed en wel doorhebben dat er iemand voorbij kwam ben ik al buiten zicht. Mijn dijen zijn strak, mijn buik gespierd, mijn tred soepel.

De fantasie duurt tien seconden. Daarna moet ik puffend mijn pas vertragen. Ik duw een hand in mijn zij en hijg onheilspellend. Ik voel een rode kleur opkomen in mijn hals. ‘Nog een keer mama!’ roept Lauren enthousiast. Ik schud mijn hoofd, naar adem happend. ‘Ik kán niet meer’ breng ik moeizaam uit. Ik zie haar teleurgestelde blik. Papa rent véél langer, hoor ik haar denken.

Maar ik heb zelf al weer een nieuwe fantasie. Een snorfietsje met een buggy voorop. Zou dat niet iets voor mij zijn?

  5 comments for “Ik ben een hinde

  1. Els
    29 apr ’10 at 7:45

    haha…nou ik heb zo’n ‘hippe jog-wagen’ maar de conditie en hardrenskills kreeg ik er niet gratis bij…

    Maar een bakfiets klinkt wél als iets voor jou als ik het zo hoor!

  2. Alice
    29 apr ’10 at 9:24

    Toen ik me zelf laatst rennend zag kon ik alleen maar de vergelijking met een olifant of nijlpaard maken. Ik vind het dus al heel knap dat jouw fantasie veel positiever uitvalt!

  3. Anneloes
    29 apr ’10 at 10:19

    Haha. “harder mama”! :-)

    Oh en ik heb bij T en W even de foto’s van de bruiloft van J en A bekeken en daar heb je een hartstikke goed figuur op! Ik ben jaloers dat ik dat na een jaar nog niet heb :(! ;)

  4. Els
    29 apr ’10 at 11:12

    Je kunt best een goed figuur hebben maar intussen rennen als een debiele olifant (wat in mijn geval zo is; niet van dat figuur maar wel van het altijd rennen als een debiele olifant ;) )

    Genetisch bepaald helaas.

  5. Anneloes
    29 apr ’10 at 17:11

    Haha…gewoon niet rennen dus ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.