Voor het slapen gaan


Voor het slapen gaan kún je een verhaaltje vertellen. Je kunt een liedje zingen, nog even knuffelen, een boekje lezen. Maar als je echt wilt uitpakken ga je zwemmen. In een echt zwembad, met een echt zwembroekje aan en met een echt vol buikje van het avondeten.

We proberen het op woensdagavond. Het is een hele organisatie, want zusje A. moet mee om op Mathis te letten terwijl ik oog kan houden op Lauren. Ik loop haar al de hele dag op te peppen.
‘En wat gaan we vanavond doen?’.
Standaard reactie, juichend: ‘Zwemmen!!’.
Maar als we ons met de hele stoet, inclusief zwemtassen, zwemvleugeltjes en zwemluiers voor de kassa van het zwembad verzamelen wacht ons een onaangename verrassing.
‘U komt zwemmen met de kindertjes?’ vraagt de mevrouw achter de kassa. Wij knikken alledrie blij en Mathis staart naar een onbekend punt in de lucht.
‘Dat kan niet’ zegt zij vrolijk. ‘Vanavond mogen alleen mannen zwemmen!’.
‘Maar…’ stamel ik. Ik heb zin om ter plekke te gaan huilen. ‘Op de website stond…’.
‘Ja’ legt de mevrouw iets te geduldig uit. ‘Maar daar staat een sterretje achter, en ergens anders staat dat op woensdagavond alleen mannen mogen zwemmen.’
De karavaan moet het zwembad weer verlaten. Lauren huilt.
‘We gaan maandag weer’ belooft A.

We proberen het weer op maandagavond. De zwemtas staat nog ingepakt. (Ik doe al vier dagen zonder haarborstel omdat die in de tas zit en ik wil de orde daarbinnen niet verstoren).
‘Mogen we nu wel zwemmen?’ vraagt Lauren een tikkeltje bezorgd. Ik begrijp dat het een trauma is geweest vorige week.
‘Zijn die meneren nu weg?’ dringt ze aan.
Ik stel haar gerust. ‘Ja, ze zijn weg, en nu mogen de mama’s en de kindjes zwemmen’.
Om kwart over zeven zijn we in het zwembad. Alles verloopt volgens plan: we kunnen betalen, we mogen naar binnen en in no time hebben de kindertjes hun zwemoutfit aan. Nu A. en ik nog. Ik graai wat in de zwemtas op zoek naar mijn bikini. Het bovenstukje heb ik snel gevonden. Het onderstukje… is er niet.
Het is er niet. Mijn zoekende slagen beginnen paniekerig te worden. Waar is mijn bikinibroekje? Langzaam begint het te dagen: het zit er niet in, in die perfect ingepakte tas die al vier dagen onaangeraakt in de gangkast staat.

‘Dan ga ik wel in mijn onderbroek’ kondig ik dapper aan.
‘Maar…’ aarzelt A. ‘Dan heb je straks ook geen onderbroek meer hoor!’
‘Kan me niet schelen!’ Ik trek mijn bikinitopje aan, ruk mijn spijkerbroek naar beneden en beoordeel de combinatie. Een glimmend zwarte top en een verbleekte grijszwarte onderbroek. Prachtig.

Snel vinden we onze weg naar het water. Ik duik met Lauren in het kleuterbad, A. springt met Mathis in het diepe.
De onderbroek zuigt zich vast aan mijn billen. Een onaangenaam gevoel. Maar nog niet zo onaangenaam als wat er gebeurt wanneer ik voor een onderwaterstroom ga staan. De onderbroek begint als een dolle te blubberen. Hij lijkt met elke waterstroom verder uit te rekken. Ik weet niet hoe snel ik in een veilige zone terecht moet komen, de wijde pannenkoek-onderbroek achter me aan slepend.

Ik verblik of verbloos niet. Maar later, als ik in de kleedkamer mijn natte onderbroek uittrek en ontdek dat er al die tijd óók nog een gat in zat, en als ik een strakke spijkerbroek over mijn nog stroeve billen moet schuiven, dan herbeleef ik mijn eigen jeugdtrauma’s. Veel erger dan dat je het zwembad niet in kon omdat er alleen meneren mochten zwemmen. Dit: dat je moeder je tas had ingepakt voor het schoolzwemmen, en dan vergeten was om er een onderbroek in te doen. En dat je dan in een wijde broekrok terug de schoolbus in moest, en het voelde waaien op plekken waar normaal nooit wind komt, en nog die hele lange middag op je kille schoolbankje in het vooruitzicht had.

  6 comments for “Voor het slapen gaan

  1. Els
    20 apr ’10 at 21:52

    Ow geweldig! Direct toen ik las dat je in je onderbroek ging dacht ik; toch geen katoenen? Want dat blijft nooit zitten :)
    Maar respect voor jullie enthousiaste ondernemingen Hammies!!

  2. Carin
    20 apr ’10 at 22:41

    Geweldig, hahahaha.

  3. jos en aafke
    20 apr ’10 at 22:46

    Super! Wat een doorzettingsvermogen! Hopelijk hebben jullie ervan genoten en vielen de kids lekker rozig in slaap…

  4. Alice
    21 apr ’10 at 9:08

    Hilarisch! Ondanks dat ik er bij was, liepen de tranen nog over mn wangen van het lachen.
    Snel maar een keer een take 2 (of 3 eigenlijk) MET juiste zwemoutfit ;-)

  5. Anoniem
    21 apr ’10 at 21:01

    Hahaha geweldig!!! Het zal je moeder maar zijn LOL

  6. Rianne
    22 apr ’10 at 11:52

    die lachtranen bleven bij mij ook niet achterwege! wees blij dat de pannenkoek niet doorschijnend bleek te zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.