De stralen van de zon

Voor de ingang van Café Charlois was onze ontmoetingsplek. Maar het waaide hard en de zon stond achter de gevel. Ik liep een eindje verder om haar stralen te vangen. Daar zagen we Laurens vriendje Dirk al aankomen in de verte, zijn handje in die van zijn mama. Lauren klom als een aapje uit de kinderwagen en rende hem tegemoet. Ik volgde iets langzamer.

De mama van Dirk is Albanees. Ik had haar uitgenodigd op de koffie en met Ak al wat gespreksonderwerpen voorbereid. Mijn kennis over Albanië was namelijk schrikbarend slecht. Eerst zei ik iets als ‘dat is toch een heel gevaarlijk land’ – bleek ik het te verwarren met Algerije. Toen ‘dat is toch een heel arm land’, dat bleek te kloppen. Het is ook een bergachtig land met weinig inwoners. De taal is iets bijzonders: een vriendin die in Albanië geweest is vertelde ‘je hebt Romaanse talen, Germaanse talen en je hebt Albanees’. Ik had ook nog een ander snippertje kennis, want iemand die ik over Albanië sprak had het over pyramidespelen en dat de economie daardoor sterk beschadigd was.

Je kunt je wel verdiepen in iemands achtergrond, en dat helpt ook wel een beetje, maar je bent er toch niet op voorbereid hoe het is als je echt tegenover elkaar zit. ‘Wat heeft Lauren veel speelgoed!’ zei de mama van Dirk, toen ik twee dozen duplo en een houten trein uit de kast pakte. ‘Wat hebben jullie een groot huis’ zei ze, toen ik haar een rondleiding door de kamers gaf. Ze vertelde over haar vijf zussen, en dat ze regelmatig kleren voor hen kocht in Nederland, en dat ze alles wat ze over had, spullen, kleren, speelgoed, naar Albanië stuurde voor haar zussen, of anders voor ‘andere mensen die helemaal niets hebben’. Ze vertelde hoe hard ze had gejuicht aan de telefoon, toen de leraar van haar cursus Nederlands belde om te vertellen dat ze was geslaagd, en dat ze nog één test moest doen en daarna een Nederlands paspoort aan mocht vragen. En als ze vertelde over Albanië, dan begonnen haar ogen te stralen, en ze zei ‘Hier heb ik het goed, maar Albanië, dat is echt mijn thuis, daar spreken ze mijn taal, daar is het mooi’.

Ik vond mijn huis ineens ook heel groot, en Laurens speelgoed heel veel. Voor de verandering had ik eens niet veel te vertellen. Ik had veel om te luisteren.

  2 comments for “De stralen van de zon

  1. Alice
    13 apr ’10 at 15:09

    Mooi stukje!!

  2. L
    13 apr ’10 at 22:28

    Raar eigenlijk dat je zo’n verhaal moet horen, voor je zelf je zegeningen ziet! Toen ik je verhaal las, wilde ik net naar de Bakker Bart fietsen voor een krentenbol en een lekker belegd broodje… maar ach wat is er mis met een lekker broodje kaas???

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.