Vers gemaaid

(c) Will HybridOp dezelfde dag dat ik Mathis kortwiekte maaide ik het gras. Ik tilde daarvoor de elektrische grasmaaier uit de kelder. Het was de allereerste keer dat wij hem gebruikten. De slingers van Aks verjaardag zaten er nog om. Die liet ik maar zitten; het leek mij wel een feestelijk gevoel om over het gras te banjeren met de wapperende linten om mijn benen.

Ik zocht een lang verslengsnoer, legde alle nodige verbindingen en drukte op de grote rode knop aan het handvat. Geen effect. Ik trok de hendel aan het handvat omhoog. Weer geen effect. Ik belde Ak.
‘Ik weet het ook niet’ zei hij. ‘Maar als je echt van plan bent om te gaan maaien moet je GOED opletten dat het snoer niet in de machine komt.’
‘Als ik dat ding ooit aankrijg’ mopperde ik, en ik opende een google-venster. Maar zelfs mr. Google wist geen antwoord, al hielp hij mij wel een beetje verder met de suggestie dat je ook alle mogelijke knoppen en hendels tegelijk in kunt duwen. Dus dat deed ik. En ik ontdekte dat twee keer trekken aan de hendel en een keer drukken op de rode knop een tevreden snorren teweeg bracht: de machine sloeg aan.

Lauren liep rond met een emmertje en een schepje. Mathis lag te zonnebaden in de MaxiCosi. Ik begon mijn eerste baantje te trekken. Al gauw kwam de tip van Ak over het snoer van pas. Het gras stond hoog, mijn enkels verdwenen erin. Maar de machine joeg langzaam maar gestaag alle grassprieten naar de grond. Ik maakte een prachtig boogje aan het einde van het veldje en keerde om. Daar kwam ik de eerste kattendrollen tegen. Al gauw stond ik in plaats van gras te maaien vieze kattenkak uit de tuin te scheppen. Ik stopte alles in een zakje. Lauren vond het heel, heel interessant. Hoe harder ik riep dat ze bij het zakje uit de buurt moest blijven, hoe sterker de aantrekkingskracht werd. Ik merkte hoe zij als een magneet naar het zakje toe werd getrokken. Ze kon het niet helpen, ik zag dat ze eigenlijk wel naar mij wilde luisteren, maar wát zat er nou toch in dat zakje.

Mathis trappelde met zijn voetjes in de zon. Ik verstopte de zak kattenkak achterin de tuin, schakelde de machine weer in en liep baantje na baantje op en neer. Het werd een strak veldje. Met de bladhark veegde ik de dorre grasvodden weg. Helder groene sprieten kwamen tevoorschijn. Ik legde al het gemaaide gras naast de plastic tas met kattenkak en leunend op mijn hark keek ik tevreden naar mijn werk.

Vers gemaaid, net als het koppie van Mathis. Alleen die zak met kak, die ligt er nog, en ’s nachts komt hij in mijn dromen tot leven.

  1 comment for “Vers gemaaid

  1. Els
    9 apr ’10 at 11:35

    Je kunt t als mest gebruiken?
    Of anders gewoon in de container gooien?

    Wel blits dat jullie zoveel gras hebben dat je serieus een electrische grasmaaier kunt gebruiken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.